carnaval

Carnaval in Šibenik.

kosovo?

Ga je naar de Krajina en waar beland je dan?

naar knin

Ik vertrek morgen naar Knin en dat is in Kroatië. Knin was tijdens de Kroatië-oorlog de hoofdstad van de door de Servische meerderheid uitgeroepen, maar door niemand erkende, Republika Srpska Krajina. Goran Hadžić, een van de twee resterende Serviërs die het Joegoslaviëtribunaal graag wil hebben, was er de baas. Waarom naar Knin?

Welaan, aanstaande donderdag wordt de nieuwe president van Kroatië, Ivo Josipović, ingehuldigd. Josipović wil graag lid worden van de Europese Unie. Om dat te bereiken zal Kroatië, net als Servië, volledig moeten samenwerken met het Joegoslaviëtribunaal. Zagreb moet documenten aandragen die belastend zijn voor Ante Gotovina, die als generaal verantwoordelijk was voor de actie Oluja (Storm), de actie die een einde maakte aan de oorlog, maar tegelijkertijd ook aan de aanwezigheid van de meeste Serviërs in Kroatië. Gotovina, met andere woorden, wordt verdacht van etnische zuivering.

Een groot deel van de Kroaten beschouwt Gotovina als oorlogsheld en nu ben ik erg benieuwd hoe ze daar in de Krajina denken over de toetreding tot de EU. Met andere woorden: moet Kroatië meewerken aan de veroordeling van Gotovina of moet het land dat EU-lidmaatschap maar laten zitten. Ik ben benieuwd.

leger

"Vooruit maar," moet Stipe Mesić hebben gedacht. "Ik houd ermee op, dus wat kan mij het schelen. Ik zal het mijn opvolger eens lekker moeilijk maken." En daar slaagt hij wonderwel in. Eerst verlaagt hij de gevangenisstraf van een veroordeelde oorlogsmisdadiger en dan gaat hij op staatsbezoek in Kosovo. Maar dat is nog niet alles. Na afloop van de jaarlijkse ontvangst voor journalisten dreigde hij in een informele sfeer met oorlog als Milorad Dodik zijn referendum over de onafhankelijkheid van de Republika Srpska doorzet. Hij zou, zo tekende een verslaggever van de Novi List op, het Kroatische leger naar Brčko sturen als dat referendum er komt en daarmee de RS effectief in tweeën snijden.

In één ding heeft Mesić gelijk. Afsplitsing van de Republika Srpska zou in strijd zijn met het Dayton Akkoord en als mede-ondertekenaar daarvan heeft Kroatië zich verplicht het akkoord uit te voeren. Omdat ook Servië Dayton heeft ondertekend, heeft Boris Tadić gezegd dat zo'n volksraadpleging zijn steun niet zal krijgen.

Maar om nou meteen maar te dreigen met oorlog...

Dodik belazert de kluit voortdurend, ging Mesić verder (benieuwd of hij tijdens die ontvangst te veel had gedronken). Hij wil met zijn streken de internationale gemeenschap uitputten, zodat die op een gegeven moment de buik vol heeft van dat Bosnië. En als dat gebeurt, dan zijn de rapen gaar, want dan heeft Dodik zijn doel bereikt: "groot-Servië" (hij gaat voor het gemak voorbij aan het feit dat Servië helemaal niet op afscheiding van de RS zit te wachten, laat staan op aansluiting).

"Wedergeboorte van de oorlogstaal", schreef Novi List boven het artikel, en daar lijkt het inderdaad op. Ik ben allerminst een fan van Dodik, maar van een oorlogshitsende Kroatische president houd ik al helemaal niet, ook al houdt hij er volgende maand mee op.

Hier een gesprek in het Radio 1 Journaal.

Update. Het was te verwachten. Mesić heeft verklaard dat zijn woorden niet goed zijn geïntepreteerd.

vroeg

De eerste klus van vandaag zit er alweer op. Een gesprek over de presidentsverkiezingen in Kroatië in het Radio 1 Journaal. Half vijf opgestaan, want anders slaap ik nog half, even na half zeven gesprek, nu nog even naar bed.

mesić

Zo de relaties tussen Servië en Kroatië al enige temperatuur hadden, dan is die nu tot ver onder het vriespunt gedaald. De president der Kroaten, Stjepan Mesić, toch al niet geliefd in Servië omdat hij destijds het einde van Joegoslavië wereldkundig maakte, is vandaag op bezoek in Kosovo. Daar zal hij het bekende rijtje hoogwaardigheidsbekleders Thaci (premier), Sejdiu (president) en Krasniqi (parlementsvoorzitter) ontmoeten en het parlement toespreken, maar zich verre houden van welke Serviër dan ook. Priština hangt vol met Kroatische vlaggetjes, Mesić' foto is te zien op billboards door de hele stad, meneer de president zal een hoge onderscheiding ontvangen en hij zal tot ereburger van de Kosovaarse hoofdstad worden uitgeroepen. De dank van de Albanezen kent zowat geen grenzen en dat is niet zo gek, gezien het feit dat Kroatië de 'onafhankelijkheid' al op 19 maart 2008, net een maand na de uitroeping ervan, erkende en Kosovo steunt in de zaak voor het Internationaal Gerechtshof. Dat vinden ze hier allemaal niet leuk. In Kroatië vinden ze het niet leuk dat Servië naar het Internationaal Gerechtshof is gestapt en Kroatië volkerenmoord in 1995 verwijt, een stap die volgens president Tadić kan worden teruggedraaid als de Kroaten hetzelfde doen.

Kortom, het gaat niet goed met de onderlinge relatie van de buurlanden. Mesić houdt er overigens binnenkort mee op. Zondag is de tweede ronde van de presidentsverkiezingen en dan zal hoogstwaarschijnlijk Ivo Josipović van de oppositionele Sociaal-Democratische Partij tot zijn opvolger worden gekozen.

inhaalslag

Als je zo'n twee weken helemaal geen nieuws hebt gevolgd, schrik je je rot. Er is van alles en nog wat gebeurd in de regio, zelfs in de kerstkomkommertijd en dat heb ik kijkers, luisteraars en lezers niet laten weten. Om jullie een beetje bij te brengen een kort overzicht van de gebeurtenissen vanaf 24 december:

1. De regering van het 'onafhankelijke' Kosovo houdt in 2009 op een budget van 1,1 miljard 165 miljoen euro over, twee keer zoveel als in 2008.
2. Het anti-corruptie agentschap van Kosovo stuurt honderdvijftig corruptiezaken naar de openbare aanklager. Er is er geen een voor de rechter gebracht.
3. Kroatië gaat een tweede ronde voor de presidentsverkiezingen tegemoet. Geen van de kandidaten haalde meer dan de helft van de stemmen.
4. De Kroatische oud-premier Ivo Sanader verbaast vriend en vijand met zijn aankondiging terug te keren in de politiek. De HDZ schopt hem een paar dagen later de partij uit.
5. Servië daagt Kroatië voor het Internationaal Gerechtshof in Den Haag wegens volkerenmoord. De Kroaten hadden hetzelfde al gedaan in 1999.
6. Door zware regenval en hoge temperaturen komt half Noord-Albanië onder water te staan.
7. De vijftien inwoners van Raševac in Zuid-Servië beginnen met gewapende patrouilles, nadat er vanuit Kosovo op het dorp zou zijn geschoten. Onduidelijk blijft wat er is gebeurd en hoe de dorpelingen ineens aan kalasjnikovs komen.
8. Bulgarije dreigt het EU-lidmaatschap van Turkije te dwarsbomen, zolang de Turken geen 14 miljard euro schadevergoeding betalen voor de Bulgaren die in 1913 Turkije uit werden gebonjourd.
9. De Servische president Tadić biedt aan te bemiddelen in het naamconflict tussen Griekenland en Macedonië.
10. De Bulgaarse politie houdt twee zware criminelen aan na de moord op journalist Bobi Tsankov.

Aan de slag maar weer.

blokkade

Het is bijna iedereen ontgaan: de Europese Unie heeft gisteren dan wel een gebaar naar Servië gemaakt (zie vorige post), nu zitten de Kroaten in het verdomhoekje door Nederlands verzet. De toetredingsonderhandelingen zijn gestaakt, omdat Kroatië maar niet met een aantal documenten over de brug komt. Het gaat om rapportages over artilleriebeschietingen tijdens de actie Storm (Oluja) in 1995, die vele honderden Kroatisch-Servische burgers het leven kostte en vele tienduizenden op de vlucht jaagde. Het Joegoslaviëtribunaal wil die rapportages graag hebben voor de zaak tegen de Kroatische bevelhebber Ante Gotovina. Naar het schijnt, zijn er honderdvijftig. De Kroatische autoriteiten hebben er tot nu toe slechts twee afgeleverd en zeggen dat de rest is zoekgeraakt. Nederland gelooft daar geen bal van.

Kroatiës ambitie om in 2011 toe te treden tot de EU is hierdoor onhaalbaar. Zelfs 2012 of 2013 lijkt te hoog gegrepen, omdat de in toetredingsonderhandelingen pas vijftien van de drieëndertig hoofdstukken zijn afgesloten, onder meer de onderdelen justitie en minderheden nog moeten worden besproken en Nederland daar niet aan wil beginnen, voordat de geëiste rapporten in Den Haag zijn afgeleverd.

boek

Ik heb net een boek uit: De poppenspeler en de duivelin van de Vlaamse schrijver Johan de Boose. Het is een verslag van een reis door Kroatië. Het gebeurt me niet vaak dat ik niet weet wat ik van een boek vind, meestal vind ik het goed, slecht of iets er tussenin. Nu zit ik maar te piekeren waarom ik dit boek zowel intrigerend als mateloos irritant vind. Het is mooi geschreven, De Boose heeft zijn huiswerk uitstekend gedaan en hij legt de vinger op tal van gevoelige plekken, waarbij hij pijnlijke episodes in Kroatiës heden en verleden niet uit de weg gaat. Misschien is het me té geconstrueerd. In zijn ijver vooral een mooi boek te schrijven, vliegt hij geregeld uit de bocht, is hij soms op het pathetische af. Voor zover ik begrijp, spreekt hij geen Kroatisch, maar hij praat naar het schijnt met iedereen en weet ook nog eens complete, en bepaald niet eenvoudige dialogen uit zijn mouw te schudden. Misschien is het beroepsnaijver (mij lukt het nooit in zulke prachtige zinnen gesprekken te voeren), maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat de werkelijke gang van zaken hier en daar is aangepast om het toch vooral maar mooi te laten zijn. Iets soortgelijks heb ik met de gedachten die hem om de haverklap invallen. Diepzinnige filisofieën, eeuwenoude citaten, het houdt niet op. Ik geloof daar geen klap van.

Maar toch, De Boode geeft een verhelderende inkijk in hedendaags Kroatië, dus het oordeel is alles overwegend positief. (Johan de Boose - De poppenspeler en de duivelin. Reis naar de schimmen van Kroatië. Meulenhoff/Manteau ISBN 978 90 8542 180 1)

oeps

Zijn ze nog maar net lid, doen ze hun uiterste best om eruit geschopt te worden. Staat generaal Drago Lovrić, vertegenwoordiger van Kraotië bij de Navo, in Zagreb een interessante lezing te houden voor een gehoor van diplomaten en militairen, fijne power point presentatie erbij, verandert het Navo-logo achter zijn rug tergend langzaam in een hakenkruis. Volgens de krant Jutarnji List had de generaal niks in de gaten, net zo min als de toehoorders (zal wel zo interessant zijn geweest dat iedereen in slaap was gevallen). Foutje. Als dat nou in Servië was gebeurd...
Volgens een woorvoerder van het ministerie van defensie was het "beslist niet de bedoeling van welke betrokkene bij de voorbereiding van de presentatie dan ook, dat dit zou gebeuren". Ze geven daar een virus de schuld. Flauwekul. Er heeft gewoon iemand zitten pitten toen hij het logo van het internet aan het downloaden was. (Dank Christina voor de tip)

spanning

Een paar incidenten. Redelijk onschuldig, zou je denken, sterk opgeblazen misschien, maar bij nader inzien kenmerkend voor de gespannen interetnische verhoudingen in dit stukje Europa. We beginnen in Macedonië, waar de regering heeft besloten het nationale wapenschild (zie boven) aan te passen. Het betreft een cosmetische aanpassing; alleen de rode ster wordt weggehaald. Albanezen boos, want, zeggen ze, het wapenschild draagt op geen enkele manier uit dat er ook Albanezen in het land wonen. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe je dat vorm moet geven, maar ik ben dan ook geen designer.

Het tweede incident, alweer Macedonië. De Macedonische Academie voor Wetenschappen en Kunsten heeft de jongste editie van de Encyclopedie van Macedonië geproduceerd. Daarin beweren de hooggeleerde dames en heren dat de Albanezen in het land, eigenlijk in de hele regio, van elders komen en dus niet kunnen worden aangemerkt als oorspronkelijke bewoners. Dat is tegen heel veel zere benen. Daar komt nog eens bij dat de leider van de Albanese regeringspartij DUI, voortgekomen uit het rebellenlegertje UCK, volgens de Academie een "van oorlogsmisdaden verdachte" man is. Nog meer zere benen. “DUI zal er alles aan doen om de fouten, leugens en verdraaiingen van de werkelijkheid in deze publicatie recht te zetten," zegt de partij in een verklaring. De Albanese leden van de Academie staan in de rij om te verklaren dat ze al waren opgestapt, zodra ze in de gaten kregen dat het deze kant op zou gaan. Daar had niemand iets van gemerkt.

Voor het laatste incident richten we onze blik op Kroatië, op Split om precies te zijn. Daar hebben ze een burgemeester en die heet Željko Kerum. Het nut van de vragen aan deze meneer is me niet geheel en al duidelijk, maar op de Kroatische televisie zei hij dat hij nooit van z'n leven een Serviër als schoonzoon of -dochter zou accepteren. "Er heeft nooit een Serviër deel uitgemaakt van mijn familie en dat zal ook nooit gebeuren," zei hij. Ook vindt hij dat Kroatië geen Servische investeringen moet dulden: "Serviërs hebben ons nooit iets goeds gebracht en dat zullen ze ook nu niet doen. Ik zou niet willen dat Miroslav Mišković (Servische tycoon, eigenaar van Delta Holding) of enig ander Servisch naar Kroatië zou komen, of het nou om grote of om kleine zaken gaat."

Tot zover.

storm

Het is een cynisch toeval. Gisteren was ik in Vukovar, vandaag is het veertien jaar geleden dat de operatie Oluja (Storm) begon in de Krajina. Geweld, dood en verderf, verdrijving. Op dagen zoals deze vraag ik me af of het eigenlijk wel leuk is om in deze regio te wonen en te werken en er op een zekere manier onderdeel van uit te maken. Zoveel lijden, zoveel haat. En het antwoord is: leuk is even niet het juiste woord (hoewel het vaak wel leuk is), met het woord interessant sla je de plank mis, heftig komt dichter in de buurt, emotioneel, beladen. De Balkan schrijnt zo nu en dan, schuurt over de littekens van slecht geheelde wonden. En dan vraag ik me tegelijk af of ik er als parttime deelnemer aan de Servische samenleving niet te dicht op zit en of je als correspondent niet meer van een afstandje naar je regio moet kijken en dat is een moeilijke vraag, waarop ik geen eenduidig antwoord heb. Het heeft voordelen om dicht op de huid van je onderwerp te zitten; je kunt er je beelden (meer dan beelden kan ik niet leveren) mee verrijken en tegelijkertijd ligt het risico op vereenzelviging voortdurend op de loer. Ik snap Serviërs tot op zekere hoogte, omdat ik tussen ze in leef en omdat ik ook privé met ze ben verbonden. Beelden zoals hierboven snijden me door mijn ziel. Maar dan toch, toen ik gisteren op de oorlogsbegraafplaats in Vukovar was, kon ik het al evenmin droog houden. Oktober 1991, november 1991, december 1991. Dood, dood en nog eens dood. Je wordt hier vaak verondersteld partij te kiezen en als je dat niet doet, ziet men je in eerste instantie vaak als slappeling, zo niet als tegenstander. Maar ik verrek het. Een levende Serviër is mij even veel waard als een levende Kroaat, Bosnische moslim of Albanees, om maar eens wat te noemen en een Servisch lijk is even tragisch als een Kroatisch lijk, een Albanees lijk of het lijk van een moslim. Dan maar een slappeling.

in memoriam

1991, bez komentar

beerput

Er stijgt een uiterst onaangename beerputlucht op uit de krochten van de georganiseerde misdaad. Het stinkt hier onbedaarlijk, maar dat heeft een voordeel: het lijkt er warempel op dat de moord op de Kroatische uitgever Ivo Pukanić langzaam maar zeker wordt oontrafeld. De baas van het weekblad Nacional en zijn marketing-director Niko Franjić werden op 23 oktober vorig jaar opgeblazen.

Afgelopen zaterdag arresteerde de politie in Belgrado Milenko Kuzmanović. Die had al vijfenvijftig dagen in een Kroatische politiecel gezeten, maar moest met kerst vorig jaar wegens gebrek aan bewijs worden vrijgelaten. Hij zou de bom die onder de auto van Punkanić was geplakt hebben geleverd en twee mede-samenzweerders, Robert en Luka Matanić, na de aanslag hebben geholpen te vluchten.
Volgens de berichten is Kuzamnović gearresteerd op aanwijzing van een geheimzinnige criminele kroongetuige, een man die deel uitmaakte van het criminele netwerk van Sreten Jocić, alias Joca Amsterdam, die de aanslag zou hebben georganiseerd en die eind april in Belgrado werd gearresteerd.

Nog niet officieel bekend is wie de moord op Pukanić heeft besteld, maar meer en meer vingers wijzen in de richting van Stanko Subotić, een “controversieel zakenman” (dan weet je het wel), die herhaaldelijk in verband is gebracht met sigarettensmokkel tijdens de sancties in de jaren negentig. Laat dat nou net een onderwerp zijn waar Nacional keer op keer over heeft gepubliceerd.
Op zich is het al verheugend genoeg dat deze zaak lijkt te worden opgelost, maar wat mij betreft is het meest heugelijke feit dat de Kroatische en de Servische politie en justitie kennelijk in staat zijn samen te werken. Georganiseerde misdaad is één van de grootste problemen in de regio. Niet alleen vanwege de smokkel van van alles en nog wat, niet alleen vanwege de schier eindeloze reeks aan aanslagen en moordpartijen, maar vooral ook vanwege de greep die gansters hebben op politiek en economie. Als de oplossing van deze zaak helpt die greep een beetje te verlichten dan is er veel gewonnen.

terug

Aleksandra is gisteren teruggekomen uit Kroatië. Ze heeft drie dagen op kosten van JAT Airways en de Kroatische toeristenorganisatie in een chic hotel in Istrië gezeten. JAT vliegt vanaf nu twee keer per week naar Pula en dat moest gepromoot worden. Vandaar. Journalistiek gezien is het natuurlijk ver over de grens van het toelaatbare om je zo te laten feteren (heb een Russische laptop en daar zit geen dakje op), maar erg vind ik het niet, want Aleksandra heeft drie flessen overheerlijke wijn, een fles olijfolie en een zakje lavendel meegenomen.
Vandaag monteer ik de eerste televisiereportage over Mitrovica. Gaat mooi worden, denk ik.

een ander blog

Eén van de regelmatige bezoekers van het Belgradoblog heeft zelf een mooi blog. Over Kroatië. Ga hier eens kijken, zou ik zeggen. De moeite waard.

crisis

Even een adempauze, wat zal ik eens doen? Allerleerst genieten van het feit dat de zon schijnt, hoewel het buiten nog geen tien graden is. En dan?
Laat me de komende dagen eens proberen een beeld te geven van wat de globale economische crisis hier in de regio zoal voor schade aanricht. Deel 1: Kroatië. De afgelopen dagen verschenen er alarmerende berichten over de angst dat de ambtenarensalarissen over april niet betaald kunnen worden als de regering niet razendsnel aan geld zou komen. De storm daarover is wat geluwd, maar dat betekent natuurlijk niet dat het land uit de zorgen is.
Vandaag kondigde premier Sanader aan dat er 5,4 miljard kuna (bijna een miljard euro) zal worden bezuinigd op de overheidsuitgaven. Dat is zo ongeveer 4,25 procent van de totale begroting. Kroatië kampt met een flinke tegenvaller aan de inkomstenkant, dus er moest wel iets gebeuren.
Sanader wil niet aankloppen bij het Internationaal Monetair Fonds, omdat je daar internationaal gezien een modderfiguur mee slaat. De boodschap van bedelarij bij het IMF is "dat we onze fiscale en monetaire politiek niet zelf kunnen runnen", zei de minister-president. Kroatië hoopt met de voorgestelde vertrouwen te wekken bij beleggers, zodat het de binnenkort uit te geven staatsleningen ook nog aan iemand kan slijten. Cash blijft nu eenmaal nodig.
De regeringsplannen zijn slecht nieuws voor de ambtenaren. Zij zien zich geconfronteerd met een salarisdaling van 6 procent en daar zijn ze niet blij mee. Wellicht komen er stakingen en dat is goed nieuws voor mij, want dan kan ik er misschien heen om verhalen te maken. De een z'n dood is de ander z'n brood.

vlag

Deze vlag mag niet. De bewoners van Zadar in Kroatië, een mooi stadje tussen Rijeka en Split, kunnen de aanblik ervan niet verdragen. Waarom zou je hoe dan ook de Servische vlag ophangen in Zadar? Dat zit zo. In Zadar wordt het werelkampioenschap handballen gehouden en daar doet Servië aan mee. En dus leek het de organisatie een goed idee de vlag van de oosterbuur op te hangen, net als de vlaggen van Macedonië, Noorwegen, Duitsland, Polen en Denemarken, landen die ook in groep 2 spelen. Tegen die vlaggen hadden de Zadaranen geen bezwaar, maar de burgemeester van het stadje vreesde een diplomatieke rel als hij alleen de Servische vlag zou weghalen en dus heeft hij ze allemaal laten strijken. Dapper hè? (Kroatië hoopt dit, of uiterlijk volgend jaar tot de Europese Unie toe te treden).

ruzie

Het lijkt zo'n vriendelijke landje, een soort van mini-Oostenrijk dat geen vlieg kwaad doet. Ik schreef er vorige week nog over: Slovenië. Maar het viel me toen ook al op: kom bij de gemiddelde Sloveen niet aan met buurland Kroatië, want dat kan gevaarlijke woedeëxplosies veroorzaken.

Er bestaat tussen de twee landen een aantal sluimerende conflicten, die zo nu en dan met enorm veel bombarie ontploffen. Het belangrijkste gaat over de Baai van Piran, een stukje Adriatische Zee van nog geen twintig vierkante kilometer. Kijk op het kaartje en je begrijpt direct waarom: de Baai van Piran is Sloveniës enige toegang tot internationale wateren. De Kroaten eisen er het exclusieve recht over op, omdat het valt onder een strook zee van 370 kilometer voor de eigen kust. Dat recht is internationaal erkend, maar het brengt een land als Slovenië dus in grote problemen.

Acht jaar geleden leek het even of het conflict was opgelost. De regeringen van Kroatië en Slovenië waren het eens over een deal, waarin 80 procent van de baai Sloveens zou worden en het resterende stukje Kroatisch. Het Kroatische parlement stemde daar echter niet mee in en sindsdien vliegen de partijen elkaar regelmatig weer in de haren.

De jongste loot aan de conflictenboom ontsproot gisteren. De Sloveense premier Borut Pahor verklaarde plechtig dat zijn land de voortgang van de onderhandelingen over toetreding van Kroatië tot de EU zal tegenhouden, zolang de Kroaten blijven dwarsliggen. De Kroaten, die hopen volgend jaar of anders in 2010 lid te kunnen worden, woedend. Chantage, zei hun minister-president, Ivo Sanader. En daar lijkt het eerlijk gezegd ook wel een beetje op. Aan de andere kant vraag ik me af waarom ze ze zelf nou zo moeilijk doen over een pietepeuterig stukje zee.

Toen ik vorige week over Slovenië schreef, beweerde ik dat het land eigenlijk geen Balkan is. Ik heb me danig vergist. Ze kunnen er net zo koppig zijn als in de rest van de regio.

mafia

Ze hebben het in Zagreb eindelijk in de gaten: zware misdaad is niet alleen een zaak van Serviërs en Albanezen (die er inderdaad erg goed in zijn), ze hebben zelf ook grote schurken. Er waren een paar harde lessen voor nodig om tot dat besef te komen. Afgelopen maandag werd Ivana Hodak, de 26-jarige dochter van een beroemde advocaat (en zelf ook advocate), op klaarlichte dag doodgeschoten in het trappenhuis van haar flatgebouw. In de afgelopen maanden werden er al een journalist die de Kroatische mafia onderzoekt, een politicus en een zakenman afgetuigd met honkbalknuppels, danwel ijzeren staven. Al dat geweld wordt toegeschreven aan georganiseerde misdaadgroepen.
De vader van Ivana, Zvonimir, verdedigt momenteel ook al zo'n lekkere jongen: generaal Vladimir Zagorec. Die wordt ervan verdacht tijdens de oorlog in het begin van de jaren negentig voor 3,5 miljoen euro aan diamanten in eigen zak te hebben gestopt. Daar waren ze natuurlijk niet voor bedoeld. Hij had er wapens om mee tegen de Serviërs te vechten voor moeten kopen. Moeder Hodak doet aan politiek. Hoe de vork precies aan de steel zit, weet ik niet. Misschien had Zagorec de diamanten moeten delen met andere boeven. Hoe dan ook, ze zijn er in Kroatië dus van overtuigd dat de mafia erachter zit.
Van schrik heeft premier Sanader zijn ministers van binnenlandse zaken en justitie en de chef van de politie de laan uitgestuurd. Er komt naar het schijnt zelfs een heus plan van aanpak om de georganiseerde misdaad aan te pakken. Ze moeten wel in Zagreb, want de Europese Unie stelt een harde aanpak van de criminaliteit als voorwaarde voor Kroatiës toetreding tot de EU.
Het land mag dan een stuk dichter bij het lidmaatschap zijn dan de andere voormalige republieken van Joegoslavië (uitgezonderd Slovenië dat al lid is), de verschillen zijn klaarblijkelijk toch ook weer niet zo heel erg groot, wat de Kroaten ons wel altijd willen doen geloven.
Welkom op de Balkan, join the club.