kruis

In Kragujevac, toch al niet de rijkste gemeente in Servië, hebben ze een mooie manier bedacht om het weinige geld waarover ze beschikken op gepaste wijze door de goot te spoelen. Ze gaan er voor een eurootje of honderdtienduizend een kruis van zeventien meter hoog bouwen. Voor dat geld, zou je zeggen, kunnen ze beter iets aan de riolering doen of aan de straten of aan het ziekenhuis of aan de scholen. Maar nee, het kruis moet het symbool van de stad worden (altijd gedacht dat het kruis het symbool van het christendom was). "Het zal betere mensen van ons maken", zei loco-burgemeester Slavica Đorđević in het tv-nieuws. Dat is toch een mooie gedachte.

Zo'n besluit leidt vanzelfsprekend tot felle discussies. Kijk hier maar eens als je Servisch begrijpt. Op de site van Šumadija Press heeft ene Jasna Ratković een behartigenswaardig artikel over de kwestie geschreven. Op dezelfde site geven 452 mensen aan dat kruis helemaal niet te willen, terwijl 94 mensen het wel graag zien verrijzen.

Denk overigens niet dat ze in Kragujevac de enigen zijn. In Niš, ook al zo'n baken van welvaart, gaan ze een miljoen euro uitgeven aan een kruis van maar liefst tachtig meter hoog (het hoogste op de Balkan, het kruis op de Vodno in Skopje is maar vijfenzeventig meter, als ik me niet vergis) om te herdenken dat het in 2013 zeventienhonderd jaar geleden is dat het Edict van Milaan werd gesloten. Zo komen we hier wel vooruit.

pak slaag

Helden zijn ook maar gewone mensen. Laszlo Tökes, de gereformeerde dominee van Hongaarse afkomst, bij wiens kerk in Timisoara de Roemeense revolutie van 1989 begon, is van zijn vrouw af. Of beter: zij is van hem af. Mevrouw Tökes had genoeg van zijn "herhaalde ontrouw en gebruik van lichamelijk geweld". Geen held meer (dat is-ie voor velen trouwens nooit geweest), maar gewoon een man die vreemd gaat en zijn vrouw slaat. Voor de geïnteresseerden: hier de reportage die ik in december in Timisoara maakt. (Dank voor de tip, Cornelis).

heilig? (4)

In de tussentijd kon het natuurlijk niet stil blijven rond de omstreden Artemije. Eergisteren heeft de politie een naaste medewerker van de bisschop gearresteerd: Predrag Subotički, directeur van Artemijes bouwfirma Rade Neimar. Deze meneer zou tussen 2004 en 2009 driehonderdduizend euro hebben verdonkeremaand. Geld, dat was bestemd voor de reconstructie van kloosters in Kosovo. Volgens Serviës minister van binnenlandse zaken, Ivica Dačić, reageert de politie met haar onderzoek naar financiële onregelmatigheden in het bisdom Raška en Prizren (waar Artemije de op non-actief gestelde bisschop van is) op een aangifte van de Servisch Orthodoxe Kerk.

heilig? (3)

Geen commentaar:

wahabieten

...en dat hebben ze gisteren dus gedaan in Bosnië-Hercegovina. Een enorme politiemacht is het dorpje Gorna Maoča bij Brčko binnengetrokken en heeft er tien mensen gearresteerd. Naar verluidt is het dorp een soort van mini-Saoedi Arabië, waar de sharia van kracht is, de kinderen les krijgen volgens een Jordaanse leermethode en waar je het Ararbisch moet beheersen om de straatnaambordjes te kunnen lezen. Wat die arrestanten wordt verweten is me niet helemaal duidelijk. Ik hoorde iets over het omver willen werpen van de staat. Ik heb helemaal niks met orthodox-islamtische stromingen, integendeel, maar volgens zijn de mainstream politici in Bosnië een veel grotere bedreiging voor het voortbestaan van het land dan een handvol mannen met baarden en vrouwen in boerka. De politie heeft nota bene ook wapens aangetroffen... Toon me één dorp in Bosnië waar je geen wapens aantreft. Afijn, de wereld heeft weer even naar Bosnië gekeken.

Intussen elders in Bosnië... Na Banja Luka dreigt nu ook Mostar met een referendum over opsplitsing. Even voor degenen die het unieke staatsverband van Bosnië niet kennen: het land is opgesplitst in twee delen, zogenoemde entiteiten: de Moslim-Kroatische Federatie en de Servische Republiek (de centrale overheid heeft eigenlijk niets te vertellen). Volgens ene meneer Leo Pločkinić zal de Kroatische sabor in maart beslissen over een volksraadpleging onder de Kroaten. Volgens die Pločkinić kan een referendum alleen worden voorkomen als de moslims "een vreedzame verdeling (van de Federatië) in twee entiteiten" accepteren. En dat de moslims dat niet gaan doen, weet meneer Pločkinić ook wel.

grap

De eerste grap die ik ooit over patriarch Pavle, God hebbe zijn ziel, heb gehoord.

De patriarch is in de hemel en krijgt al sinds zijn aankomst alleen maar brood met jam te eten; 's morgen, 's middags en 's avonds. Een beetje beschaamd gaat hij naar God en vraagt hem: "Hemelse Vader, ik vraag niet veel, maar heeft U niet iets anders dan brood met jam?" Zegt God: "Mijn beste Pavle, wie zou dat moeten klaarmaken? We zijn hier maar met z'n tweeën."

patriarch

Nu we het toch over God en aanverwante zaken hebben, de heilige synode van de Servisch-orthodoxe Kerk kiest vandaag waarschijnlijk een opvolger voor patriarch Pavle. Grootste kanshebbers: Vasilije (Zvornik & Tuzla), Amfilohije (Montenegro), Irinej (Bačka) en Grigorije (Zahumlje en Herzegovina).

Update: en de winnaar is..... Bisschop Irinej Gavrilović (79) van Niš.

mirakel?

Eigenlijk kan het helemaal niet en toch is het zo. Vannacht droomde ik dat de paus op bezoek was. Bij mij thuis nog wel. We dronken een kop thee en wisselden wijsheden uit over de toestand in de wereld. Ja, nou en? Gewoon een wat vreemde droom, maar toeval of niet, vanochtend las ik op de site van B92 dat-ie misschien echt wel komt. Dat zegt bisschop Irinej van Niš tenminste. 2013 zou een mooi jaar zijn voor zo'n bezoek, denkt de geestelijke, want dan is het 1700 jaar geleden dat het Edict van Milaan werd uitgevaardigd. (Geen idee wat dat is, snel even opgezocht: in 313 schreven keizer Constantijn I van het West- en Licinius van het Oost-Romeinse Rijk een brief, waarin zij de religieuze tolerantie uitriepen). Die Constantijn I kwam uit Niš. Vandaar. Ik ben wel benieuwd hoe de paus voldoende mensen bij elkaar denkt te krijgen om een mis voor op te dragen.

patriarch

Zelf kon ik er jammer genoeg niet bij zijn -ik was op de terugweg uit Roemenië- maar de begrafenis van patriarch Pavle, die afgelopen zondag
na een schier eindeloos ziekbed was overleden, was een indrukwekkende gebeurtenis. Honderdduizenden gelovigen bevolkten de straten van Belgrado om iets te kunnen zien of horen van de uitvaartdienst in de patriarchale kerk (heet dat zo in het Nederlands?), om een glimp te kunnen opvangen van de open kist die naar de Sveti Sava kerk werd gedragen, om hun respect te tonen, om te rouwen. Het waren niet alleen maar Belgradoërs, ze kwamen overal vandaan: uit heel Servië (inclusief Kosovo), uit de Republika Srpska, uit Montenegro. Pavle werd later in besloten kring begraven in het klooster van de Heilige Aartsengelen in Rakovica, het klooster waar hij ooit als monnik was begonnen. Hier een indruk.

Albert vroeg eerder deze week hoe de opvolger van Pavle zal worden gekozen. Hier vind je de procedure.
Ik heb me af zitten vragen waarom deze patriarch zo geliefd was, waarom zo velen de moeite hebben genomen om afscheid van hem te nemen. Dat is een moeilijke vraag, maar ik denk dat ik een deel van het antwoord weet. Volgens mij heeft het met identiteit te maken. De Servisch-orthodoxe kerk staat voor een deel van de persoonlijke identiteit van (bijna) iedere Serviër. De kerk is niet alleen maar een religieus instituut, zij is een van de weinige nationale symbolen waarop Serviërs menen te kunnen bouwen. En veel Serviërs beschouwen de kerk als anker van hun leven, ook al omdat er zo weinig andere vaste waarden zijn. In politiek heeft vrijwel niemand vertrouwen, cultureel stelt dit land niet veel voor, sportprestaties worden er (behalve door een handvol tennissers, waterpoloërs en basketballers) nauwelijks geleverd. Tel daar de zachtaardige persoonlijkheid van Pavle bij op en je hebt een deel van de (mijn) verklaring.
Ik ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Albert vroeg eerder deze week hoe de opvolger van Pavle zal worden gekozen. Hier vind je de procedure. Ik vrees dat het geen fraaie vertoning zal worden. Een aantal bisschoppen ambieert het hoogste ambt in de Servisch-orthodoxe kerk, denk aan Amfilohije en Artemije. Zij kennen weinig scrupules, ze zullen alles uit de kast halen om hun rivalen terzijde te schuiven. Ik verwacht dat er de komende maanden niet veel fris nieuws uit de rangen van de kerk zal komen.

moeder teresa

Albanië wil overblijfselen Moeder Teresa
APGepubliceerd op 09 oktober 2009 23:21, bijgewerkt op 10 oktober 2009 11:13

TIRANA - Albanië wil dat de overblijfselen van Nobelprijswinnares Moeder Teresa en de enige koning die het land na zijn onafhankelijkheid had, terugkeren.

Dit zag ik vanochtend op de website van de Volkskrant. Een merkwaardige wens en vooral ook een merkwaardige eerste zin. Albanië wil de terugkeer van de overblijfselen. Om die wens te kunnen vervullen moeten ze (die overblijfselen) er eerst geweest zijn, anders kunnen ze immers niet terugkeren, of, als je het wat ruimer wilt opvatten, moet Moeder Teresa eerst in Albanië hebben geleefd. Volgens wordt er aan geen van beide voorwaarden voldaan. Moeder Teresa is begraven in India, waar ze bijna haar hele leven heeft gewerkt en, voor zover ik weet, heeft ze nooit in Albanië gewoond.

Moeder Teresa werd op 27 augustus 1910 geboren in Skopje, dat toen nog deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk. En als iemand in deze regio is geboren, dan weet je het wel. Dan wordt zo iemand door iedereen geclaimd. De Albanezen vinden dat ze van hen is, omdat haar ouders (katholieke) Albanezen waren. De Macedoniërs vinden dat onzin. Ten eerste omdat ze uit Skopje komt en ten tweede omdat haar vader Macedonisch bloed door de aderen zou zijn gevloeid. Er staat een standbeeld van haar in het centrum van de Macedonische hoofdstad, nota bene met een cyrillische inscriptie. De Albanezen waren woedend toen dat een jaar of wat geleden werd onthuld.

Hoe dan ook, Sali Berisha, de premier van Albanië, wil de botten van de dode non dus ergens in Tirana herbegraven. Ik heb zo'n gevoel dat het daar niet van komt.

behandeling

Er zijn allerlei manieren om met junkies om te gaan. Eén methode heb ik eerder deze week beschreven: je laat ze gewoon verrekken. Je kunt ze ook opnemen in een afkickkliniek en ze met allerlei therapieën te lijf gaan, je kunt hopen dat bidden het gewenste resultaat heeft, je kunt ze cold turkey in een cel zetten en zo zijn er nog wel meer methodes the bedenken. Priester Branislav Peranović heeft wel een heel originele manier bedacht om mensen van de heroïne af te brengen. Hij haalt ze naar het Spiritueel Rehabilitatie Centrum in Crna Reka (Zwarte Rivier) bij Novi Pazar, vraagt een bedrag van driehonderdvijftig euro per maand, en je laat de junkies of hun ouders een contract ondertekenen waarin staat dat "alle vormen van behandeling" zijn toegestaan. Het resultaat was in Vreme van deze week te aanschouwen. Peranović' methode had aanvankelijk de zegen van bisschop Artemije (daar is-ie weer), maar wat je op het filmpje hiernaast kunt zien, ging zelfs hem te ver. Artemije heeft zijn handen er van afgetrokken. Lijkt me begrijpelijk. (Je kunt het filmpje dus rechts boven aan deze pagina zien).

kerk en staat

Een update over het gedoe met de anti-discriminatiewet en de kerk waar ik een paar dagen geleden over schreef. Het wetsvoorstel is dus ingetrokken voor overleg met de geestelijkheid. Aanvankelijk beloofde de regering dat het deze week alweer op de agenda zou staan, maar gisteren zei minister van binnenlandse zaken Ivica Dačić dat het wel eens eind april kan worden. Dat riekt naar afstel. De Blic-strip van vandaag heeft er het volgende antwoord op. Vraagt Rasim Ljajić, de minister van werk en sociale zaken en indiener van het wetsvoorstel aan president Boris Tadić: moet ik vanaf heden alle wetsvoorstellen naar de kerken sturen? Zegt Tadić: nee, want vanaf heden zullen ze voortdurend hier zijn.

bisschop

Hallo, ik ben er weer. Er zat waarschijnlijk een virus in de weg, dus roštilj Žića treft geen blaam. De slapte is nog niet helemaal weg, maar het gaat een stuk beter. Dank overigens voor jullie goede wensen.
Iets heel anders. Ik schreef al dat ik naar Kosovo moet. Heeft te maken met de verjaardag van Kosovo's onafhankelijkheid (ik schrijf het niet meer tussen aanhalingstekens, maar dat betekent niet dat ik wat dat betreft van gedachte ben veranderd) op 17 februari. Het leek me een goed idee om een reportage over een Servisch-orthodox klooster te maken om daarmee aan te tonen hoe geïsoleerd de Servische gemeenschap in Kosovo leeft. Daarvoor heb je toestemming nodig van bisschop Artmeije (één van de kanshebbers voor de opvolging van patriarch Pavle) en ik wil jullie de correspondentie dienaangaande niet onthouden. Dit zijn letterlijk de e-mails die we hebben uitgewisseld. Ik geef er geen commentaar op. Jullie moeten zelf maar oordelen (het Engels is hier en daar een beetje krom, maar vooruit).

david jan godfroid to info show details Feb 6 (2 days ago)

Your Eminence, Episko Artemije,

Herewith I would like to ask Your permission to make a radio report about one of the monasteries in Kosovo and Metohije. I am the correspondent of NOS News, the public broadcasting company of the Netherlands, based in Belgrade. I would like to stress that it is not my intention to make a political story; with the report I want to give an example of the isolation of the Serbian population in Kosovo and Metohije. A human story, as a matter of fact, about daily life in a place that anyhow is secluded, but because of the situation has become isolated. I would also like to let my listeners know that these centres of religion and spirituality, but also of great historical and cultural value, are in jeopardy, because of the situation (again: without making it a political story). It might also good for You to know that I will not come with a whole crew of people. It will be only me and my microphone and, if no one in he monastery speaks English, with a translater. I think the monasteries of either Dević, Banjska or Visoki Dećani are suited for this purpose, but maybe there are better examples. I realise that I am rather late with this request, but would it be possible to visit the monastery already on Sunday, 8 February?

Hoping for a positive reply.

With respect,

David Jan Godfroid

info to me show details 9:10 PM (13 hours ago)

Dear Sir,

I have introduced Bishop Artemije with your request and he didn't bless your work. It is not quite understandable how do you mean to talk about life in isolation without talking about reasons which directly generate isolation ie. politics. Sorry for bad news. I hope you will be in of luck some other time.

regards

fr. Damjan

david jan godfroid to info show details 9:29 PM (12 hours ago)

Dear Father Damjan,

It seems there is a misunderstanding. I wanted to exclude talking politics from a visit to a monastery, because I think politics is not something monks are involved in, in every day life. With this I don't deny that politics does play an important role in Kosovo an Metohija. What I want to show is exactly that a community, that usually plays a role in society, now is completely isolated. I understand that there are reasons for that. Could we maybe agree on the following: I will interview Bishop Artmeije about the political side of the situation, so He will have the opportunity to express his ideas. In a visit to a monastery I then can show what are the consequences of these politics. I appologize for being persistent, but as a journalist I think it important to also show the Serbian side of what is going on in Kosovo and Metohija.

Regards,

David Jan Godfroid

info to me show details 11:37 PM (10 hours ago)

Dear Sir,

what I wrote about politics is not a reason why you didn't get a bless for your work. That was just my personal observation. I think that the real reason for Bishop decision is the fakt that you are coming from Netherland, and he is unwilling to give an interview for any radio or tv station from states which recognized selfdeclared independance of Kosovo.

regards

david jan godfroid to info show details 9:53 AM (23 minutes ago)

Dear father Damjan,

I feel very sorry about the decision of the Bishop. Maybe He thinks that I am a state-representative, which I am not, neither is my company NOS an institution of the state. We are indenpendent.Personally I am against the indepedence of Kosovo, but that is of no importance for my work. My obligation as a journalist is to present all sides of a story in order to inform my viewers, listeners and readers as fair and un-biased as possible, either or not I agree. I do realise that some of my collegue-correspondents follow another agenda and tend to choose sides in a conflict. That's not my style. As a matter of fact, I think that is a very non-journalistic attitude.I would kindly ask the Bishop him to reconcider and allow me an interview and visit a monastery, so the Dutch audience can hear a different point of view.

Op de laatste mail heb ik nog geen antwoord.

kerk

Een flinke rel bij mij in de buurt. Voor de kerk aan de Cara Dušanastraat wordt gebouwd, waarschijnlijk een winkeltje om kaarsen, ikonen en kerksouvenirs te verkopen. Bijna elke kerk heeft wel zoiets. De buurtbewoners zijn razend. Er is een boel ruimte om de kerk heen, maar nee, de heren priesters hebben in hun goddelijke wijsheid besloten het gebouwtje pal voor de kerk neer te zetten, zeggen ze.

Ik had het nog niet gezien en ben dus vanmiddag maar even gaan kijken. Eerlijk gezegd snap ik de ophef niet zo goed. Het is een tamelijk bescheiden winkeltje en bovendien is de kerk nou ook weer niet van uitzonderlijke schoonheid. Ik vind het nogal een plomp en grauw bouwwerk waarbij het nieuwe bouwseltje haast frivool afsteekt. In één ding hebben de buurtbewoners wel gelijk. In de jaren dat de Democratische Partij van Servië van Vojislav Koštunica aan de macht is geweest, heeft de kerk een haast onaantastbare positie verworven. Niemand zou toestemming hebben gekregen om een gebouwtje op een vergelijkbare plek neer te zetten, maar zodra de geestelijkheid iets doet, lijkt er geen tegenhouden aan.

Persoonlijk zou ik me daar veel bozer over maken.

slava

Ik post me helemaal suf vandaag omdat ik er morgen niet ben. Dan ga ik naar Niš ter viering van Aranđelovdan, de dag van de aartsengel Mihail en de slava van Aleksandra's familie. Mihail (Michaël) staat bij ons in de boekenkast een oogje in het zeil te houden (ik zie nu pas dat het boek God is dead achter hem staat = echt toeval). Voor degenen die niet weten wat een slava is, hier een uitgebreide uitleg. Die slava is belangrijk, neem dat van me aan. Er komen altijd veel mensen langs, er is spijs en drank en het wil nog wel eens een dolle boel worden. Pop Raša is daar in Niš al langsgeweest met zijn gezegende water, dus het kan niet meer stuk. Ik eet vandaag maar niet zoveel, want Aleksandra's moeder gaat me morgen helemaal volstoppen.

Servologen zullen zich misschien afvragen waarom wij zelf geen slava hebben. Dat is heel simpel. Toen Aleksandra en ik trouwden, stond ik voor de keus: ik kon me laten dopen (ik ben ooit luthers gedoopt, maar dat telt niet) en daarmee het recht verwerven om in de kerk te trouwen en een slava uit te zoeken of ik kon dat niet doen en daarmee worden uitgesloten van die privileges. Nou wil ik me tot op zekere hoogte best aanpassen aan de lokale zeden en gewoonten, maar om orthodox te worden ging me toch een beetje te ver. Vandaar. Ik groet u en hoop zaterdag weer terug te zijn (mogelijk met lichte kater).

kerk

Goed nieuws voor iedereen die, zoals ik, wel van intriges houdt. De Servisch orthodoxe kerk (Srpska Pravoslavna Crkva) verkeert in een crisis. De baas van de kerk, patriarch Pavle, ligt al zo'n anderhalf jaar in het Militaire Ziekenhhuis in Belgrado. Niemand weet precies wat er met hem aan de hand is, behalve dan dat de jaren waarschijnlijk beginnen te tellen (hij is 94), dat hij altijd klein, iel en breekbaar is geweest en dat zijn gezondheid al jaren te wensen overlaat. Een deel van zijn kudde vreest dat Pavle zijn herderlijke plichten niet meer kan vervullen. Een ander deel hóópt dat vooral.

Formeel blijft de patriarch tot zijn dood in functie, maar daar lijkt een deel van het bisschoppencorps niet op te willen wachten. Vorige week doken er ineens berichten op dat Pavle (met groene inkt, zoals vereist) een brief had ondertekend waarin hij de Sabor van de kerk (zeg maar: de Raad van Bisschoppen) verzocht om hem van zijn plichten te ontheffen. Het vermoeden rees dat dat schrijven was geïnstigeerd door bisschop Amfilohije Radović van Montenegro (foto) en zijn collega Artemije Radosavlević van Kosovo en Metohije. Beiden willen hogerop, beiden staan bekend als onwrikbare Servische nationalisten en beiden staan te trappelen om het hoogste ambt in de Srpska Pravoslavna Crkva over te nemen. Artemije vervult al een deel van Pavles plichten.

Gematigde gelovigen zijn ervan overtuigd dat er een samenzwering gaande is. Amfilohije en Artemije hebben volgens hen óf de brief vervalst óf ze hebben Pavle langs

slinkse wegen verlijd of met dreigementen gedwongen de pijp aan Maarten te geven.

Gisteren was de Sabor bijeen in het Patriarchaat in Belgrado. Geen woord over de kwestie overigens op de site van de orthodoxe kerk. Officieel weet niemand wat de Raad heeft besloten, maar naar verluidt hebben de bisschoppen het ontslag van Pavle niet geaccepteerd. Die beslissing vormt natuurlijk een rijke voedingsbodem voor geruchten, want waarom zouden zij de arme Pavle in functie willen houden? Vertrouwen ze Amfilohije en Artemije niet, vrezen zij hun leiderschap, spelen er nog andere zaken waarvan wij gewone stervelingen geen weet hebben? Kortom, smullen geblazen.

Het probleem zal zich uiteindelijk vanzelf wel oplossen. Pavle moet wel een keer overlijden, hoewel hij al tijden bewijst een taaie rakker te zijn. Het lijkt erop dat Amfilohije en Artemije nog even geduld moeten hebben. En wat dan? Gaan ze elkaar dan de hersens inslaan over de opvolging? Er kunnen nu eenmaal geen twee patriarchen zijn. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

kerkstrijd

Mannen van God behoren mannen van de vrede te zijn. Niet dus, althans niet altijd. Hier is het verhaal van Artemije, de hoogste functionaris van de Servisch-orthodoxe kerk in het aartsbisdom Raška-Prizren, grofweg Kosovo. Artemeije is een kleurrijke figuur en niet van dictatoriale trekjes gespeend. In zijn goddelijke wijsheid heeft de aartsbisschop besloten de leider van het klooster Visoki Dečani (een van de beroemdste kloosters in Kosovo), Teodosije, en een van zijn monniken, Sava, de laan uit te sturen en zelfs uit zijn bisdom te verbannen. Wat hebben deze twee populaire monniken misdaan? Dat weten we eigenlijk niet goed. Ze zouden "ongehoorzaam" zijn geweest en ze zouden Fatmir Sejdiu in hun klooster hebben toegelaten. Dat laatste is een doodzonde, want Sejdiu is Albanees en president van het 'onafhankelijke' Kosovo. Artemije was even vergeten dat orthodoxe monniken de heilige plicht hebben om zelfs hun ergste vijanden onderdak te bieden.

Teodosije (foto hieronder) heeft geklaagd bij de heilige synode, het hoogste orgaan van de Servisch-orthodoxe kerk. Die heeft vooralsnog bepaald dat het ontslag "voorbarig" is en heeft beide mannen voor woensdag uitgenodigd om de boel bij te leggen. Artemije zou Artemije niet zijn als hij zich daar niks van aantrok. Samen met zijn hulpje Simeon toog hij vandaag naar Dečani om Teodosije en Sava persoonlijk ontslag aan te zeggen. De lezingen over wat daar gebeurd is, lopen uiteen. De zeventwintig monniken, die Teodosije steunen, erkennen dat ze hebben geprobeerd het illustere tweetal uit hun klooster weg te jagen, zonder daarbij geweld te hebben gebruikt. Volgens Artemije hebben de broeders Simeon "toen hij uit zijn Jeep stapte" eenvoudigweg in elkaar getimmerd, met een gebroken been als gevolg. In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, naar ik aanneem.

Nu zou dit niet meer dan een vermakelijke anecdote zijn als Artemije (foto hieronder) niet een hele meneer was in de Servisch-orthodoxe kerk. Samen met Amfilohije (ook al zo'n lekkere) staat hij hoog op de lijst van mogelijke opvolgers van patriarch (de baas van de Servisch-orthodoxe kerk) Pavle, die al maanden op sterven ligt. Er komt nog iets bij. Hoge functionarissen in deze kerk moeten monnik zijn, hetgeen inhoudt dat ze niet getrouwd mogen zijn en er geen aardse bezittingen op na mogen houden. Volgens gegevens op de website van de kerk heeft Artemije drie jaar geleden dan ook te horen gekregen dat hij zijn twee appartementen in Belgrado, zijn huis in Banja Koviljača, en zijn aannemersbedrijf voor kerken (met een monopolie in Kosovo) van de hand moet doen. Hij heeft het nog steeds niet gedaan. Ongetwijfeld omdat hij denkt de nieuwe patriarch te worden en dan kan hij helemaal doen en laten wat hij wil.