Het lijkt zo'n vriendelijke landje, een soort van mini-Oostenrijk dat geen vlieg kwaad doet. Ik schreef er vorige week nog over: Slovenië. Maar het viel me toen ook al op: kom bij de gemiddelde Sloveen niet aan met buurland Kroatië, want dat kan gevaarlijke woedeëxplosies veroorzaken.
Er bestaat tussen de twee landen een aantal sluimerende conflicten, die zo nu en dan met enorm veel bombarie ontploffen. Het belangrijkste gaat over de Baai van Piran, een stukje Adriatische Zee van nog geen twintig vierkante kilometer. Kijk op het kaartje en je begrijpt direct waarom: de Baai van Piran is Sloveniës enige toegang tot internationale wateren. De Kroaten eisen er het exclusieve recht over op, omdat het valt onder een strook zee van 370 kilometer voor de eigen kust. Dat recht is internationaal erkend, maar het brengt een land als Slovenië dus in grote problemen.
Acht jaar geleden leek het even of het conflict was opgelost. De regeringen van Kroatië en Slovenië waren het eens over een deal, waarin 80 procent van de baai Sloveens zou worden en het resterende stukje Kroatisch. Het Kroatische parlement stemde daar echter niet mee in en sindsdien vliegen de partijen elkaar regelmatig weer in de haren.
De jongste loot aan de conflictenboom ontsproot gisteren. De Sloveense premier Borut Pahor verklaarde plechtig dat zijn land de voortgang van de onderhandelingen over toetreding van Kroatië tot de EU zal tegenhouden, zolang de Kroaten blijven dwarsliggen. De Kroaten, die hopen volgend jaar of anders in 2010 lid te kunnen worden, woedend. Chantage, zei hun minister-president, Ivo Sanader. En daar lijkt het eerlijk gezegd ook wel een beetje op. Aan de andere kant vraag ik me af waarom ze ze zelf nou zo moeilijk doen over een pietepeuterig stukje zee.
Toen ik vorige week over Slovenië schreef, beweerde ik dat het land eigenlijk geen Balkan is. Ik heb me danig vergist. Ze kunnen er net zo koppig zijn als in de rest van de regio.
en dekentjes over de stoelleuningen gehangen:
Misschien zijn Slovenen niet zulke mietjes als wij. De terrassen zitten hier, ook bij -3 graden, tenminste gewoon vol met vrolijk rokende bierdrinkers met dekentjes over hun benen.
Het bovenstaande is niet het geheim. Dat is dat ik er ook iets gekocht heb: een paar oorbelletjes van bergkristal, opaal en goud. Een tikje aan de dure kant, maar wel erg mooi. Ik ben niet van plan ze zelf te gaan dragen. Ik ga ze morgen bij thuiskomst aan Aleksandra geven. Gewoon een cadeautje. Ze weet natuurlijk nog van niks. En dat is het geheim. (Die kerstman heeft er overigens verder niks mee te maken.)
Bij het laatste (op het parlementsgebouw) vraag ik me af waarom al die mannen met stoere beroepen in vredesnaam in hun nakie zijn en waarom de man links naar het schijnt een gat boort in het hoofd van zijn buurman met de lamp.
En op sommige plekken staat de boel echt op instorten:
Mijn indrukken dus van Ljubljana na bijna twee dagen. Trek er vooral geen conclusies uit. Het zijn slechts de indrukken van een voorbijganger.
De tweede bijeenkomst van de dag vond plaats in een gruwelijk lelijk gebouw, dat door veel Slovenen naar ik begreep juist als het hoogtepunt van de jarentachtigarchitectuur wordt beschouwd. Hier was de stemming heel wat geanimeerder. We zaten met zeven mensen (vier Sloveense vrouwen en drie Nederlandse mannen) achter een langwerpige tafel voor een rondetafeldiscussie over problemen waar journalisten zoals tegenaan lopen. Ik zal jullie niet met de inhoud vermoeien, maar, hoewel er maar weinig belangstellenden waren komen opdagen, was het een interessant gesprek. Ik was natuurlijk zo trots als een pauw toen ik het volgende op de videoschermen zag verschijnen:
Morgen zal ik toeristisch gaan besteden. Hoop jullie in de loop van de dag te kunnen vergasten op mooie plaatjes van een lief stadje, waar iedereen buiten kuhinjo vino (glühwein) staat te drinken.
Oh mijn God, we worden ingehaald door een kruisraket. Was het slechts de propellor van het vliegtuig. Suffig als ik was, realiseerde ik me niet direct waar ik me bevond. Oh ja, in een vliegtuig op weg naar Ljubljana.
Ben net een uurtje in de hoofdstad van Slovenië en kan dus nog niet erg veel zeggen. Mijn eerste indruk? Ik zit vanzelfsprekend net op de enige verdieping van het hotel waar niet mag worden gerookt. (Grrrrr!!) Dat word illegaal uit het raam hangen.
Slovenen houden al net zo van lichtjes in de bomen als Serviërs.
Er stroomt een rivier door schemerend Ljubljana (de Ljubljanica, hoe kan het ook anders).
Posts
