dikkerds

Zijn het gezellige dikkerdjes of ongezonde, met vetten en suikers volgevreten plumpuddingen met armen en benen? Servische kinderen wegen gemiddeld veel meer dan hun leeftijdsgenootjes in een aantal andere Europese landen. Het tabelletje hierboven spreekt boekdelen. De rode cijfers in het linker rijtje staan voor het gemiddelde gewicht van elf- tot veertienjarigen in Servië; dus als ze veertien zijn, wegen ze gemiddeld 65,08 kilo. Olifanten zouden er jaloers op zijn. In de andere kolommen vind je de gemiddelde gewichten van kinderen in België, Spanje, Slowakije en Albanië. Albanese kinderen van veertien wegen dus gemiddeld maar liefst vijftien kilo minder dan hun Servische leeftijdsgenootjes. Wat zal er het ongezondst zijn?

roken

Sinds 1 januari geldt in Macedonië zo ongeveer de strengste anti-rookwetgeving ter wereld. De zwaar aan tabak verslaafde inwoners van het land kunnen in geen café of restaurant meer paffen. Doen ze dat wel, dan kunnen de eigenaar van het etablissement een boete van 4500 euro en de roker een boete van ruim 300 euro tegemoet zien. En dat is nog niet alles. Op terassen mag straks, als het weer het weer toelaat, ook niet worden gerookt, onder parasols is het verboden en wil je uit arren moede een sigaret op straat opsteken, dan mag dat alleen als er een asbak in de buurt is. De arme rokers kankeren (excusez le mot) zich suf. Het enige alternatief: buiten bibberen in de kou.

Gelukkig ken ik de eigenaar café Mala Stanica. Hij smokkelde me mee naar het opslaghok, waar we stiekem als kleine jongetjes, maar dolblij dat we niet in de kou hoefden te staan, een sigaret konden roken.

goede zorg

Wil ik de deur uit, hangt er aan de buitenkant iets aan de klink. Sinterklaas heeft toch een omweggetje gemaakt, denk ik even. Maar nee, het is een presentje van de obština Stari Grad, mijn deelgemeente. Iets om de handen mee te desinfecteren. In verband met de varkensgriep. Kijk, dat doen ze bij jullie niet, hè? En ik maar beweren dat het hier zo droevig is gesteld met de zorg voor de gezondheid...

(on)gezondheidszorg

Nog iets meer dan een maand en dan viert Edo dat hij een jaar geleden zijn arm brak tijdens een potje voetbal. Een eenvoudige breuk, die met een simpele operatie en een paar weken gips opgelost had kunnen en moeten zijn. Ik heb er al eerder over geschreven. De arm werd verkeerd gezet en moest opnieuw worden gebroken, er werd een goedkope Chinese metalen plaat ingezet en die brak, waardoor het bot verkeerd aan elkaar groeide en weer moest worden gebroken. De ene na de andere medische blunder. Nu zit zijn arm in een soort van middeleeuws martelwerktuig, waar hij uit eigen zak een flinke berg geld voor heeft moeten betalen. Hoelang nog? De doktoren schijnen het niet te weten. Een maand, twee maanden, drie? Het kan allemaal. Al die tijd kan Edo niet werken en al die tijd ontvangt hij dus slechts zestig procent van zijn toch al niet al te hoge salaris.

En dan was ik gisteren dus in het ziekenhuis van Kruševac om mijn schoonzusje op te halen en naar huis te brengen. Anđelka is er na haar ongeval gelukkig goed aan toe. Ze heeft een paar hechtingen in haar achterhoofd en wat pijn in haar rechtervoet, maar dat is alles. Ik was evenwel geschokt over de toestand in dat ziekenhuis. Laat me een voorbeeld geven: de wc in de patiëntenontvangst van de afdeling chirurgie. Allereerst was er nauwelijks in te komen, omdat de deur rakelings langs de toiletpot opent. Niet echt handig voor een afdeling chirurgie, waar allerlei mensen met gebroken ledematen komen. Als je een klein beetje onvoorzichtig was, trok je de klink uit de deur, die overigens niet op slot kon. Daar is nog mee te leven. Erger was dat de rand van de brilloze wc-pot besprenkeld was met pis, het rook er naar stront, er was geen wc-papier, er was geen zeep, er was niks om je handen mee af te drogen. Volgens Anđelka was de situatie op de afdeling zelf geen haar beter: geen wc-papier, geen zeep, geen handdoeken om je na een douche af te drogen. Ik dacht dat ziekenhuizen over hygiëne gingen. Niet in Kruševac.

Ik had jullie er graag plaatjes van willen laten zien, maar jammer genoeg was de batterij van mijn camera leeg.

Is dit nu arrogant gezeur van een verwende westerling? Ik denk het niet. Natuurlijk weet ik dat de ziekenhuisbudgetten klein zijn. Maar ik weet ook dat de lonen van schoonmaaksters (ik schat zo'n honderdvijftig euro per maand) je als ziekenhuisdirectie de kop niet zullen kosten, dat je geen budgetoverschrijdingen riskeert als je zorgt voor voldoende wc-papier, zeep en (papieren) handdoekjes. Met andere woorden: voor ziekenhuizen hoeft een basale zorg voor hygiëne geen enkel probleem te zijn, ook niet in Servië en zelfs niet in Kruševac. Het treft me iedere keer weer: zodra verplegend personeel en artsen vinden dat hun salarissen te laag zijn (die zijn inderdaad niet hoog), dan zijn ze van hate bereid om uit protest de straat op te gaan. En dat doen ze ook met enige regelmaat. Maar als het gaat om de omstandigheden voor hun patiënten, dan blijft het oorverdovend stil. Om maar te zwijgen over het nemen van verantwoordelijkheid voor medische fouten (zie Edo).

varken

Nee, er is geen varkensgriepepidemie in Servië. En ook geen epidemie van Mexicaanse of Nieuwe Griep, maar dat schijnt hetzelfde te zijn. Dat meldt B92 tenminste aan het begin van een tweedaagse conferentie van deskundologen. Volgens de officiële cijfers zijn er 258 gevallen van de ziekte geregistreerd en zijn er tot nu toe vijf of zes mensen aan overleden. Geen enkele reden voor paniek, zou je zeggen, maar het gaat hier op televisie en radio en in kranten zowat nergens anders meer over.

Inmiddels lijkt er eindelijk besloten te zijn welk middel ons hier in het lijf zal worden gespoten om te voorkomen dat we de nieuwe Mexicaanse varkensgriep krijgen: Novartis. Het moet nog wel even als geneesmiddel worden geregistreerd, want dat is het nog niet. Normaal gesproken staat daar maar liefst tweehonderdzeventig dagen voor, net zolang dus als een vrouw erover doet om een nieuw mens ter wereld te brengen, maar in noodgevallen, en daar schijnt nu sprake van te zijn hoewel er dus geen epidemie heerst, kan het in twee weken. Dat zie ik vrouwen nog niet doen.
Eén prik kost naar ik begrijp 799 dinar, zeg maar 8,5 euro. Dat is een dure grap, want er worden in totaal 2,5 miljoen doses besteld. Kosten: ruim 21 miljoen euro. Kan misschien worden bekostigd uit de royale Russische lening, die er nog steeds niet is.
De eersten die in aanmerking komen voor vaccinatie zijn artsen en verpleegsters die mogelijk rechtstreeks in aanraking komen met kwaadaardige virussen uitademende patiënten. Daarna volgt een diffuse groep van bijvoorbeeld vervoerders van de vaccinaties, werknemers van waterleiding- en electriciteitsbedrijven, trambestuurders en onderwijzend personeel. En ministers en leden van het parlement vallen er ook onder. Vervolgens zijn bewoners van bejaardenhuizen, kindertehuizen, studentenaccomodaties en dergelijke aan de beurt. In de vierde groep zitten mensen die lijden aan een chronische ziekte en de laatste bestaat uit vijfenzestigplussers en kinderen tussen de zes en veertien jaar. Ik kan er dus wel naar fluiten en dat terwijl ik uit de eerste berichtgeving over deze wereldwijde hype juist heb begrepen dat vooral gezonde mensen extra risico lopen. Maar dat is kennelijk iedereen al vergeten.
Als je zegt: is het allemaal niet een beetje laat, dan zeg ik: ik weet niet of het nodig is, maar áls dat het geval is, dan is het inderdaad aan de late kant. De eerste tranche vaccinaties kan binnen vijfentwintig dagen na ondertekening van het contract worden geleverd. Daarna komt de rest met tussenpozen van een maand. De laatste doses arriveren dus in maart en dan is het griepseizoen volgens mij al weer voorbij.

kanker

Gek word je ervan en vooral woedend. Een aangetrouwd familielid in Niš heeft kanker. Dat is al erg genoeg, zou je zeggen. Wel, de Servische gezondheidszorg weet het nog veel erger te maken. De man heeft een bepaald medicijn nodig (vraag me niet welk) en dat medicijn is niet in de apotheek verkrijgbaar. Alleen ziekenhuizen beschikken erover, althans ziekenhuizen worden geacht erover te beschikken. Niet het Klinisch Centrum in Niš. Daar laten ze je doodleuk weten dat het op is en dat het niet besteld kan worden, omdat daar een openbare inschrijving voor moet worden. Wat? Ja, dat zeggen ze. Ik geloof er geen zak van, de meneren en mevrouwen doktoren willen euro's zien, daar ben ik van overtuigd. Euro's voor hun eigen zak wel te verstaan. Familieden hebben stad en land afgebeld, zelfs naar verwanten in Macedonië om het desnoods maar illegaal te importeren. Ze hebben één ziekenhuis kunnen vinden waar ze het betreffende geneesmiddel op voorraad hebben; in Sremska Kamenica, ruim driehonderd kilometer van Niš vandaan. Daar kunnen ze het gaan kopen, mits de behandelend arts een verwijzing meegeeft, want de oncoloog in Sremska Kamenica moet de zieke eerst zelf ook nog eens onderzoeken. Gaat namelijk heel makkelijk als je kanker hebt. Leve de Servische gezondheidszorg.
Een ander voorbeeld, ik heb het er al eerder over gehad. Edo, een vriend van me, brak in januari van dit jaar zijn arm bij het voetballen. Niks gecompliceerds. Fluitje van een cent. Dacht hij. We zijn nu acht maanden verder en hij ligt weer in het ziekenhuis en zijn arm, die door achterlijke fouten van het medische personeel inmiddels twee keer opnieuw gebroken is, zit weer in het gips. Hij is een week geleden geopereerd en moet nog zes dagen blijven. Al die maanden heeft Edo niet of nauwelijks kunnen werken en moet hij zien rond te komen van zestig procent van zijn toch al niet riante salaris. In de tussentijd heeft hij een kind gekregen, dus je kunt je voorstellen dat hij financieel zo'n beetje aan de grond aan het raken is. Lang leve de Servische gezondheidzorg. Hoera, hang de vlag maar uit.

inat

Servië en de Serviërs zijn soms onbedaarlijk grappig. Eerder dit jaar ontstond er veel opwinding over de "behandelwijze" in een klooster in Crna Reka, waar junkies er onder meer geregeld met schoppen en spaden van langs kregen. Mocht je het niet meer weten, hier kun je terugkijken. De kerk zag zich genoodzaakt de leiding van het klooster uit handen te nemen van Branislav Peranović, de zaak pruttelde nog wat na en toen was het voorbij. Tot deze week. Een verslaggever van het weekblad Vreme, dat de zaak destijds ook in de openbaarheid bracht, keerde terug naar Crna Reka, op een overigens nogal curieuze wijze. Hij is motorrijder en ontdekte dat er in Crna Reka een nieuwe motorclub was opgericht, die een treffen had georganiseerd. Wat bleek? De mororclub Crna Reka is opgericht door Branislav Peranović (foto onder), de motorpriester, wiens twee kinderen overigens in een hardrockband spelen. Volgens het verhaal in Vreme is hij nog steeds bij de behandeling van junkies betrokken. Als "geestelijk verzorger". Maar wat is er nou zo grappig? Welaan, toen de verslaggever in Crna Reka aankwam, werd hij als volgt welkom geheten: een bord met Crna Reka en daarboven gekruist de spade en de schop waarmee de arme junks in het verleden op hun kont werden geslagen. Hetzelfde symbool draagt Peranović op zijn leren motorjack (rechts onderaan, niet goed te zien). Op de vraag waarom juist dat symbool, antwoordde de priester: "iz inata". En daar zit hem de kneep. Maar hoe leg je dat nou uit? Inat is een typisch Balkanbegrip, er bestaat geen vertaling voor. "Koppigheid" komt misschien het dichtst in de buurt, maar dan een koppigheid tegen beter weten in. Is er onder de Servisch sprekende bezoekers iemand die een betere vertaling weet?

studenten

Gisterenavond is de Universiade officieel geopend in Belgrado. De ceremonie, waar iedereen die van zichzelf vindt dat-ie wat voorstelt bij was, werd rechtstreeks door de RTS uitgezonden. Ik vond het een gek programma. Veel dramatisch koorwerk en een choreografie waar ik niet veel van begreep, maar die ongetwijfeld modern was. Zal de leeftijd wel zijn.

Eén van de deelnemers inmiddels betrapt op varkensgriep; een Australiër. Het totaal aantal bevestigde gevallen van de ziekte in Servië komt daarmee op veertien.

De komende weken zullen vele duizenden atleten zich in het zweet werken voor eeuwige roem. In die tijd zal het gemopper niet van de lucht zijn, omdat delen van Novi Beograd en Zemun wel op een oorlogsgbied lijken. Overal straten afgezet en politiecontroles. Dat vinden autorijdende Belgradoërs helemaal niet leuk.

behandeling

Er zijn allerlei manieren om met junkies om te gaan. Eén methode heb ik eerder deze week beschreven: je laat ze gewoon verrekken. Je kunt ze ook opnemen in een afkickkliniek en ze met allerlei therapieën te lijf gaan, je kunt hopen dat bidden het gewenste resultaat heeft, je kunt ze cold turkey in een cel zetten en zo zijn er nog wel meer methodes the bedenken. Priester Branislav Peranović heeft wel een heel originele manier bedacht om mensen van de heroïne af te brengen. Hij haalt ze naar het Spiritueel Rehabilitatie Centrum in Crna Reka (Zwarte Rivier) bij Novi Pazar, vraagt een bedrag van driehonderdvijftig euro per maand, en je laat de junkies of hun ouders een contract ondertekenen waarin staat dat "alle vormen van behandeling" zijn toegestaan. Het resultaat was in Vreme van deze week te aanschouwen. Peranović' methode had aanvankelijk de zegen van bisschop Artemije (daar is-ie weer), maar wat je op het filmpje hiernaast kunt zien, ging zelfs hem te ver. Artemije heeft zijn handen er van afgetrokken. Lijkt me begrijpelijk. (Je kunt het filmpje dus rechts boven aan deze pagina zien).

niet leuk

Leuk is het niet, misschien wel nuttig om te ontdekken dat het leven niet alleen maar uit feestgedruis bestaat. Het leek er een beetje op, de afgelopen dagen op het Belgradoblog, ik heb misschien de schijn gewekt dat Belgrado alleen maar eten, drinken en vrolijkheid is. Dat is niet waar. Een van mijn beste vrienden was twee weken geleden met zijn jongere zus -ze is een jaar of dertig- in het ziekenhuis. Ze stond op het punt om in te storten, ze woog naar maar veertig kilo, ze is junkie, al veertien jaar.
Artsen en verplegend personeel weigerden haar op te nemen. Mijn vriend en zijn oude moeder moesten zelf maar voor haar zorgen, zeiden ze. Dat kunnen we niet meer, zei mijn vriend. Dat is jullie probleem, zeiden de artsen en de verpleegkundigen. Dan moet ze hier maar doodgaan, zei mijn vriend en hij liet zijn zus ter plekke op de grond vallen. Toen hij aanstalten maakte om te vertrekken, was er ineens wel plaats in het ziekenhuis. De artsen en verpleegkundigen hadden geen zin in een groot schandaal, denk ik. Eigenlijk had mijn vriend moeten betalen, een paar honderd euro of zo, maar dat heeft hij niet.
De zus van mijn vriend is nu weer thuis. In het ziekenhuis heeft ze een paar dagen methadon gekregen en heroineblokkers. Ze is weer wat aangekomen en is, voor zolang het duurt, vol overgave aan het afkicken. Dat kan niet in een kliniek, want er is maar een afkickkliniek in Servie en die is altijd vol. Er zijn hier heel veel junkies. "Ga maar eens naar het schoolplein van een gemiddelde school en je hebt de kliniek vol," zei mijn vriend. Ik wist niet dat het zo erg was. De zus van mijn vriend zou naar een prive-kliniek kunnen, maar daar hebben hij en zijn moeder het geld niet voor.
De kans dat het weer mis gaat is heel groot. De zus van mijn vriend woont bij haar moeder in de buurt waar ze is opgegroeid, waar ze aan de heroine is geraakt, waar ze is gaan dealen om haar verslaving te kunnen betalen. Zodra ze naar buiten gaat, hangt er weer een spuit in haar arm. Ben ik bang.
Maar er zijn nog meer problemen. De zus van mijn vriend heeft schulden bij andere dealers en die laten het er niet bij zitten. De moeder van mijn vriend heeft ook schulden; bij winkels, bij het electriciteitsbedrijf, bij familie, bij vrienden. Ze heeft het geld niet om ze af te betalen. Waarschijnlijk zullen ze hun appartement moeten verkopen.
Zo ik in de positie was, zou ik een J'accuse schrijven. Ik zou de gezondheidszorg in Servie aanklagen. Niet omdat die weinig geld heeft te besteden, maar omdat het in ziekenhuizen en klinieken barst van de corruptie. Ik zou de staat Servie aanklagen. Niet omdat die weinig geld heeft te besteden, maar omdat die de meest kwetsbaren in de kou laat staan. Ik zou het hele systeem aanklagen, omdat mensen zonder geld in de stront kunnen zakken. Letterlijk.

pffff

Nog steeds ziek, zwak en misselijk en zo slap als een vaatdoek. Hoop dat het morgen wat beter gaat (moet ook wel, want ik ga zondag naar Kosovo).

even niet

Ben behoorlijk ziek, helemaal leeg aan het lopen, dus even geen posts. Sorry.

ziekenhuis

Arme Edo heeft zijn arm gebroken met voetballen. Hij schoof onderuit, wilde zijn honderd kilo opvangen op zijn rechterarm en krak zei er iets. Onderarm gebroken, naar het Urgentni Centar, geopereerd, gips erom en klaar is Kees, zou je denken. Niet in Servië. In Servië kost een gebroken arm je tien dagen ziekenhuis (en kost het de samenleving net zoveel) en maar liefst acht weken gips.

Ik ben bij hem bezoek geweest en kreeg helemaal een goed humeur van de gangen in het ziekenhuis, wat een vrolijkheid.

Edo zelf is minder opgewekt. Hij verveelt zich stierlijk, heeft het aantal schrootjes aan het plafond al twintig keer geteld, weet precies hoeveel lampen erin zijn geschroefd, heeft alle verhalen van de dertien (!) mede-patiënten op zijn kamer al zestig keer gehoord. Zoals van de man met twee gebroken polsen. Die kreeg ruzie met z'n schoonvader, wilde zijn argumenten kracht bijzetten met de vuisten op tafel. Krakkrak. Of van de man die een varken wilde slachten, uitschoot met zijn mes en zijn halve buik opensneed. Dan is er nog een baba van een jaar of tweehonderdtachtig met een gebroken heup. Baba is zwaar aan de drank en laat voortdurend luid en duidelijk weten dat ze niet instemt met het alcoholverbod in het ziekenhuis. Ik geloof overigens niet dat dat in Nederland voorkomt: ziekenhuisafdelingen waar mannen en vrouwen op dezelfde zaal liggen. "Dat zou leuk kunnen zijn," zei Edo olijk, "ware het niet dat iedereen hier met gebroken ledematen ligt..."

Edo was dus aan het eind van het bezoekuur wat opgevrolijkt. Ik was dat niet meer toen ik het Urgentni Centar verliet en onderstaand beeld zag. Ik was er plots niet zeker meer van dat ik Edo ooit nog zal terugzien.

snot

Het spijt me dat ik jullie dit moet aandoen, die enorme neus, maar het had erger kunnen zijn. Twee seconden voordat ik de foto nam hing er nog een druppel aan. Met andere woorden: is het eindelijk weer eens mooi weer in Belgrado, ben ik snotverkouden, ik bibber, ik voel me lamlendig en ik wil alleen maar slapen. Misschien toch wat te fanatiek in de weer geweest met het paintballen, misschien is het wel gewoon de tijd van het jaar of een voorbijvliegend virus.

De journalistieke plichten van vandaag zijn verricht. Vanochtend een verhaal getikt over de luchtvervuiling ten gevolge van de gascrisis (stookolie, hout, kolen) voor de GPD. Als je over een regionale krant beschikt, kun je al die wijsheid morgen lezen. Ik hoop dat morgen ook het Russische gas weer gaat stromen, maar zeker weten doe je dat nooit als Rusland en Oekraïne ergens bij zijn betrokken. Voor nu: het ga jullie goed de rest van de dag, ik kruip onder de wol. Letterlijk.

ganzenvet en aardappelschijfjes

Nog niet zo lang geleden hadden we het over de obsessie voor ziekte en gezondheid in deze streken, over de apotheekdichtheid, het buitensporige gebruik van geneesmiddelen en de bezorgdheid om een koutje op te lopen. Serviërs zijn echter niet alleen maar pillenslikkers. Iedereen kent hier allerlei remedies tegen wat dan ook, wat vooral in de winter goed van pas komt. En iedereen kent wel iemand die er baat bij heeft gehad. Hand op het hart. Gisteren hoorde ik nog een goeie. Als je veel hoest als gevolg van overmatig roken, kook je geschilde uien tot ze uit elkaar vallen, je zeeft ze en vervolvolgens drink je het vocht. Je moet even de drempel over van walgelijke stank en dito smaak, maar het werkt, echt waar. Naar het schijnt.

Maar waarom staat er nou ganzenvet en aardappelschijfjes boven dit stukje? Nee, geen recept, maar een andere remedie. Ik hoorde het zojuist in het ochtendprogramma van de RTS, de lokale NOS. Het ging over koorts en middelen om die omlaag te krijgen. Mocht je getroffen worden door de griep, dan duik je niet gewoon een paar dagen je bed in. Nee, dan stop je jezelf vol met pillen. Maar wat nu als dat niet werkt? Een RTS-verslaggever was de markt opgegaan om het een aantal verkoopsters te vragen. De verkoopsters op de markt zijn veelal oudere boerinnen die hun eigen produkten verkopen en oudere boerinnen weten alles over huismiddeltjes.
Ik wist natuurlijk al dat rakija helpt tegen ongeveer elke ziekte die je kunt oplopen. In geval van koorts wrijf je er voor het slapen gaan je borst en je hals mee in en de volgende ochtend ontwaak je als herboren. Maar de volgende twee had ik nog niet gehoord: wrijf je voeten in met varkens-, of nog beter: ganzenvet. Of: stop aardappelschijfjes in je sokken. Succes gegarandeerd.

rookverbod

Slovenië is EU en dus mag er nergens in openbare gelegenheden worden gerookt. Ook niet in café's en restaurants. Daar wordt streng de hand aan gehouden, maar anders dan in Nederland, dames en heren horecabazen, hoor ik daar nauwelijks iemand over klagen. In plaats van te zeuren en de wet te ontduiken, laten ze hier de terrassen gewoon staan en hebben ze overal straalkacheltjes aangebracht:

en dekentjes over de stoelleuningen gehangen:

Misschien zijn Slovenen niet zulke mietjes als wij. De terrassen zitten hier, ook bij -3 graden, tenminste gewoon vol met vrolijk rokende bierdrinkers met dekentjes over hun benen.

eieren

De routine zit er duidelijk nog niet in. Ik was tot nu toe helemaal vergeten iets voor het Belgradoblog te schrijven. Gelukkig nog net op tijd en het gaat over eieren. Over eieren? Ja over eieren. Anders dan mijn groenten en fruit, koop ik die niet op de markt. Ze liggen daar vaak een hele dag in de zon en dat kan qua griezelige bacteriën nooit goed zijn, denk ik als bacteriologische leek. Ik koop ze dus altijd in het Maxi-buurtsupertje (= een enigszins uitgebreide kruidenier, voor de mensen die nog weten wat dat is). Vandaag echter geen eieren daar. Ook bij de tweede en derde Maxi geen eieren. "Normaal gesproken hebben we ze wel en dan liggen ze daar," zei de vriendelijke mevrouw, wijzend naar de plek waarvan ik ook wel weet dat ze daar altijd liggen. Ik vraag hoe het komt dat ze er vandaag niet liggen. "Ze zijn niet geleverd," luidt het voor de hand liggende antwoord. En waarom niet? "Dat weet ik niet." Gek, want ook in de andere winkels weten ze niet waarom er geen eieren zijn.

Maxi heette voor het werd overgenomen door de Delta Holding, C Market. Toen was het een staatsbedrijf. Ik kan me niet herinneren dat er toen ooit geen eieren waren. Ik denk dat Delta (één van de grootste bedrijven in Servië) de kippenboeren domweg aan het afknijpen is. Wat nou drie dinar per ei, wij betalen er niet meer dan twee voor. Zoiets zal het wel zijn. Leve de marktwerking.

Ik moest dus wel naar de markt, want tussen de middag ik had zin in gebakken eieren. Je krijgt ze daar per tien in een puntzak, gevouwen uit een oude krant. Heb nu al een wee gevoel in mijn maag. Zal wel psychologisch zijn.

oog

Wat is dit nu weer? De titel van deze post is oog en we zien een doos eieren. Jazeker, oog en ei hebben alles met elkaar te maken. Dat zit zo. Ik heb een kleine ontsteking aan de binnenkant van mijn ooglid. Daarmee ben ik gisteren naar de oogarts gegaan; een vriendelijke, wat oudere mevrouw, die natuurlijk antibiotica voorschreef. Die heb ik keurig gekocht en vanochtend heb ik, als voorschreven, gehoorzaam gedruppeld.

Maar de oogarts had nog een advies en toen ze dat gaf klonk ze veel meer als een grootmoeder dan als een arts. Ik moest, vertelde ze, iedere ochtend een warm ei tegen het ontstoken ooglid houden. "Wel met iets eromheen, anders is het te warm," adviseerde ze er nog bij. Dus ik vanochtend een ei gekookt, in een schone theedoek gewikkeld en vijftien minuten tegen mijn ooglid gehouden.

Dat is nog niet het hele verhaal. Ik zat gisterenavond met Aleksandra en twee vrienden wat te drinken en toen ontspon zich een discussie over de vraag of dat warme ei zou helpen. Nee, dachten de Serviërs in het gezelschap (dat waren de andere drie). Een zakje kamillethee op het geïnfecteerde lichaamsdeel zou veel beter zijn. Want kamillethee helpt tegen alles, net als rakija. Dat weet iedereen. Ik ben er nog niet van overtuigd, maar de thee staat al klaar.

gevaar

Ik ontving een half uurtje geleden een sms'je. Het plaatje is vaag, dus ik schrijf even over wat erin staat:

"Bericht van de Nederlandse ambassade: gezien overbrengen Karadzic naar Den Haag gaarne extra oplettendheid, mede ivm nieuwe demonstraties en advies niet te profileren als Nederlander in publiek. Einde bericht."

Wat fijn dat onze regering zo aan mij denkt. Dankuwel excellentie Verhagen.

epidemie

Het lijkt wel of er sprake is van een ernstigeverkeersongevallenepidemie. De oogst van de afgelopen dagen: vijf dode Poolse mijnwerkers die op de terugweg waren vanuit Bulgarije en een busongeluk kregen bij Novi Sad, twee dode Turken die op de heenweg naar hun vaderland waren op de snelweg Belgrado-Niš, twee dode Serviërs die busgewijs terugkwamen uit Split in Kroatië, twee dode mensen wier auto bij Kragujevac frontaal werd geraakt door een zeventienjarig klootzakje zonder rijbewijs (dat joch bestuurde de Mercedes op het plaatje hierboven - hoe komt een puber aan zo'n auto?). Ik zal in het vervolg toch weer wat beter opletten achter het stuur.