goede zorg

Wil ik de deur uit, hangt er aan de buitenkant iets aan de klink. Sinterklaas heeft toch een omweggetje gemaakt, denk ik even. Maar nee, het is een presentje van de obština Stari Grad, mijn deelgemeente. Iets om de handen mee te desinfecteren. In verband met de varkensgriep. Kijk, dat doen ze bij jullie niet, hè? En ik maar beweren dat het hier zo droevig is gesteld met de zorg voor de gezondheid...

oproep

Een handvol bezoekers van het Belgradoblog reageert. Soms heftig, soms afgewogen, soms emotioneel, soms komisch, soms vaak, soms soms en soms nog iets anders. Ik waardeer hun die zeer. Soms sturen bezoekers me een e-mail. Dat kan natuurlijk ook, zeker als het over iets persoonlijks gaat waar verder niemand iets mee te maken heeft.
Bij deze wil ik niettemin een oproep doen aan alle andere mensen die, vaak of zo nu en dan, op het Belgradoblo langskomen (dagelijks 80 a 90, soms over de 100): Laat Van Je Horen. Gedachten, ideeën, discussies, oproepen, verwachtingen, teleurstellingen, complimenten, kritieken, alles kan. Dat is niet saai. We hebben het over de Balkan, dus het hoeft niet op de Nederlandse keurige-meneren-manier, zolang het maar boven de gordel blijft.
Reacties zijn goed voor mij, voor de kwaliteit en aantrekkelijkheid van het Belgradoblog en misschien ook voor jullie.

democratie

Democratie op z'n Kosovaars. Het filmpje is niet heel erg duidelijk, maar op het eind is toch duidelijk te zien dat een mevrouw papieren in een stembus stopt. Buiten is het donker, het stemlokaal lijkt leeg, ideale omstandigheden om eens lekker te frauderen. De video is gemaakt tijdens de lokale verkiezingen in Đakovica in Kosovo (de Albanezen noemen dat Gjakove), waar de AAK van Ramush Haradinaj het voor het zeggen heeft; verkiezingen die door Kosovaarse en internationale waarnemers als open en eerlijk zijn gekenschetst.

blokkade

Het is bijna iedereen ontgaan: de Europese Unie heeft gisteren dan wel een gebaar naar Servië gemaakt (zie vorige post), nu zitten de Kroaten in het verdomhoekje door Nederlands verzet. De toetredingsonderhandelingen zijn gestaakt, omdat Kroatië maar niet met een aantal documenten over de brug komt. Het gaat om rapportages over artilleriebeschietingen tijdens de actie Storm (Oluja) in 1995, die vele honderden Kroatisch-Servische burgers het leven kostte en vele tienduizenden op de vlucht jaagde. Het Joegoslaviëtribunaal wil die rapportages graag hebben voor de zaak tegen de Kroatische bevelhebber Ante Gotovina. Naar het schijnt, zijn er honderdvijftig. De Kroatische autoriteiten hebben er tot nu toe slechts twee afgeleverd en zeggen dat de rest is zoekgeraakt. Nederland gelooft daar geen bal van.

Kroatiës ambitie om in 2011 toe te treden tot de EU is hierdoor onhaalbaar. Zelfs 2012 of 2013 lijkt te hoog gegrepen, omdat de in toetredingsonderhandelingen pas vijftien van de drieëndertig hoofdstukken zijn afgesloten, onder meer de onderdelen justitie en minderheden nog moeten worden besproken en Nederland daar niet aan wil beginnen, voordat de geëiste rapporten in Den Haag zijn afgeleverd.

interim

INTERIM AGREEMENT
ON TRADE AND TRADE-RELATED MATTERS
BETWEEN THE EUROPEAN COMMUNITY,
OF THE ONE PART,
AND THE REPUBLIC OF SERBIA,
OF THE OTHER PART

THE EUROPEAN COMMUNITY,
hereinafter referred to as "the Community",
of the one part, and
THE REPUBLIC OF SERBIA,
hereinafter referred to as "Serbia",
of the other part,
together referred to as "the Parties",

WHEREAS:
(1) The Stabilisation and Association Agreement between the European Communities and
its Member States, of the one part, and Serbia, of the other part (hereinafter referred to as "the
Stabilisation and Association Agreement" or "the SAA"), was signed in … .
(2) The Stabilisation and Association Agreement is intended to establish a close and lasting
relationship based on reciprocity and mutual interest, which should allow Serbia to further
strengthen and extend the already established relationship with the European Union.
(3) It is necessary to ensure the development of trade links by strengthening and widening the
relations established previously.
(4) To this end it is necessary to implement as speedily as possible, by means of an Interim
Agreement (hereinafter referred to as "this Agreement"), provisions of the Stabilisation and
Association Agreement on trade and trade-related matters.
(5) Some of the provisions included in Protocol 4 on land transport to the Stabilisation and
Association Agreement, which are related to road transit traffic, are directly linked to the
free movement of goods and should consequently be included in this Agreement.
(6) In the absence of pre-existing contractual structures this Agreement establishes an
Interim Committee for the implementation of this Agreement.
CE/SE/INT/en 5
(7) As trade in certain textile products is regulated by the Agreement of 31 March 2005 between
the European Community and the Republic of Serbia, it is recognised that it will lapse upon
the entry into force of the Stabilisation and Association Agreement,
HAVE DECIDED to conclude this Agreement and to this end have designated as their
plenipotentiaries:
THE EUROPEAN COMMUNITY
Dimitrij RUPEL,
Minister for Foreign Affairs of the Republic of Slovenia,
President of the Council of the European Union
Olli REHN,
Member of the Commission of the European Communities (hereinafter referred to as
"European Commission") with responsibility for Enlargement
SERBIA
Božidar dELIĆ,
Deputy Prime Minister of the Republic of Serbia
WHO, having exchanged their full powers, found in good and due form,
HAVE AGREED AS FOLLOWS:

De kogel is door de kerk, de ministers van buitenlandse zaken van de Europese Unie hebben gisteren besloten het Interimakkoord tussen de EU en Servië uit de ijskast te halen. Wat is dat Interimakkoord ook alweer? Dat is die overeenkomst die vorig jaar werd gesloten, kort voor de parlementsverkiezingen als een weinig subtiele poging om Servië toch vooral maar op de pro-Europese Democratische Partij te laten stemmen. Wat staat erin? Dat wil je helemaal niet weten. Het is een eindeloze serie van regeltjes, voorzieningen, voorwaarden, afspraken over handel tussen de EU en Servië. Als je het echt wilt weten, klik dan hier en ik weet zeker dat je na drie minuten de draad kwijt bent.
Het akkoord kan nu eindelijk worden bekrachtigd, omdat Nederland zijn verzet heeft gestaakt. Het rapport van de hoofdaanklager bij het Joegoslaviëtribunaal, Serge Brammertz, van vorige week was zo positief, dat zelfs Maxime Verhagen niet anders meer kon dan toegeven dat Servië volledig met het tribunaal samenwerkt. Het komt erop neer dat Servië nu makkelijker Servische producten op de Europese markt kan brengen. Servië zelf had al eerder besloten om eenzijdig het omgekeerde te doen.
Maar kennelijk heeft Verhagen (hier een gesprek met Verhagen van mijn collega Chris Ostendorf, vanaf 14.15) er niet zo heel veel vertrouwen in. Hij houdt een stok achter de deur. Wat zeg ik, hij houdt drie stokken achter de deur. Allereerst blijft het Stabilisatie- en Associatieverdrag, dat ook vorig jaar al werd ondertekend, voorlopig nog in de ijskast. De Nederlandse regering wil daar pas volgend jaar juni een besluit over nemen. Als dan blijkt dat Belgrado zich nog steeds netjes gedraagt, dan kan dat ook in werking worden gesteld. En dan zijn er natuurlijk nog het kandidaat-lidmaatschap en het volwaardige lidmaatschap. Ik ben er haast van overtuigd dat er ergens onderweg extra eisen gesteld gaan worden in verband met Kosovo. En geloof me, voordat al die stappen zijn genomen, zitten we in 2020.
Is dit positief voor Servië? Ik denk het wel. Eigenlijk gaat het niet zozeer om die handel. Servië heeft helemaal niet zoveel te verhandelen. Belangrijker is dat dit land, ook na de opheffing van de opheffing van de visumverplichting, eindelijk de eerste stapjes op weg naar de Europese Unie zet. Het gaat moeizaam, het kraakt en het knarst en Servië zal nog heel veel moeten aanpassen, hervormen, lobbyen en stroopsmeren om voor vol aangezien te worden. Maar kennelijk hebben ze in Brussel nu door dat Servië ook in Europa ligt.

leeg

Ik heb m'n keel gisterenavond voor het slapen gaan schor gezongen, de longen uit mijn lijf; van Sinterklaas kapoentje tot Hij komt, hij komt, die goeie ouwe sint; Hoor de wind waait en Zie de maan schijnt; zelfs Hoor wie klopt daar kinderen wist ik me nog te herinneren. Ik had mijn (grootste) schoen bij de kachel gezet. En wat denk je? Ja, de wortel en het stro waren er natuurlijk uit, maar had die baardaap uit Spanje, die crypto-fascistische Franco-adept, die katholieke leugenbak met zijn leger gediscrimineerde zwarte slaafjes er ook maar iets ingestopt? Niks meneer, mevrouw, geen pepernoot, geen molecuul suikerwerk, geen chocoladeletter, laat staan die nieuwe computer die ik zo graag had willen krijgen of de Audi A8 met geblindeerde ramen die bovenaan mijn verlanglijstje stond. Ik ben zwaar teleurgesteld en heb besloten deze dag depressief en slecht gehumeurd door te brengen.

hola

Woest zijn ze erover, hier in Belgrado. Bulgarije heeft voor het Internationaal Gerechtshof gepleit vóór de onafhankelijkheid van Kosovo. Servië was al niet blij toen de buren de Albanese onafhankelijkheidsverklaring vorig jaar (tegelijk met de andere buurlanden Hongarije en Kroatië) erkenden, nu zijn echt de rapen gaar. De Bulgarije is zelfs nog anti-Servischer dan Albanië, moppert men en de leider van de Servische delegatie bij het Hof, Dušan Bataković, verklaarde dat Bulgarije "zoals zo vaak in de geschiedenis tot nu toe, een dolk in de rug van Servië heeft gestoken". Als dat maar goed gaat.

Voor de volledigheid even een deel van de motivatie van de Bulgaren. Het gaat erom dat Kosovo volgens hen een "speciaal geval" is en dat zullen we wel vaker gaan horen:

II. THE SPECIAL NATURE OF THE KOSOVO CASE Let me turn now to the special nature of the Kosovo case.On 19 March 2008, Bulgaria, Hungary and Croatia released a joint statement with regard to their forthcoming national decisions on the recognition of Kosovo.It was the firm conviction of the three States that Kosovo was a special case arising from the unique circumstances of the disintegration of the former Yugoslavia as well as the continued period of international administration.The unusual combination of factors found in the Kosovo situation -the violent dissolution of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia (SFRY), the grave humanitarian crisis, and the gross violations of human rights which led to the NATO intervention in 1999, the continued administration of Kosovo under United Nations Security Council resolution 1244 (1999) and the efforts of the international community to facilitate a solution between Serbia and Kosovo on the basis of the Contact Group Guiding Principles -are not found elsewhere and therefore make Kosovo a special case.

Ik begrijp die argumentatie niet. Nee, echt niet. Want waarom is de de gewelddadige desintegratie van Joegoslavië in dit geval van belang? En: degene die verantwoordelijk is gesteld voor de humanitaire crisis en de schending van de mensenrechten is dood en begraven. En het feit dat Kosovo onder internationaal bestuur heeft gestaan, is dat van enig belang? En dat de internationale gemeenschap er niet in is geslaagd een oplossing te vinden, is dat (alleen) Servië aan te rekenen? Natuurlijk zijn sommige aspecten van de Kosovokwestie niet ergens anders te vinden. God, wat een intelligente ingeving. Ook sommige aspecten van de kwestie Abchazië en Zuid-Ossetië zul je nergens anders aantreffen en de Baskische kwestie kent ook een aantal unieke karakteristieken. Dus waar wachten we op? Nu fluks de onafhankelijkheid van het voormalige grondgebied van Georgië erkennen. En als ik een naar afscheiding strevende Bask was, dan wist ik het wel...

prijsvraag

Het is een al wat oudere commercial van JAT, maar toch wel erg grappig. Vooral als je er een spelletje van maakt. Wie is wie? Aleksandra herkende er veel, ik een paar. In volgorde van opkomst: Vlade Divac (basketballer), Zdravko Čolić (popzanger), Nataša Minković (actrice), Dejan Mihailović (voetballer), Ivan ? (zanger), Mateja Kežman (voetballer) , ? (waterpoloër), Dragan Nikolić (acteur), Jelena Janković (tennister), Nikola Kojo (acteur), Dragan Stojković (voetballer), Peđa Mijatović (voetballer). Zoran Cvijanović (acteur, adviseur Đelić) , Ana Ivanović (tennister), Đule Van Gogh (rockmuzikant), Dule Savić (voetballer) Wie vult de lege plekken in? Een eervolle vermelding op het Belgradoblog als je ze herkent. Die commercial heeft overigens niks geholpen. JAT draait nog steeds met verlies.

moslim

Geert Wilders zal het niet leuk vinden, maar Europa is een klein moslimpje rijker: Damir, zoon van Elvira (foto boven), die uit Sandžak komt, en Edo, die een Bosnische moslim is. Damir is een lieverdje.

Het gebouw in Novi Beograd, waar Edo en Elvira met Edo's ouders wonen, is kenmerkend voor het uiteenvallen van Joegoslavië. Het is ooit gebouwd om militairen van het JNA in te huisvesten en in de jaren tachtig woonden er officieren uit alle republieken. Aan het begin van de jaren negentig zijn ze bijna allemaal teruggekeerd naar Slovenië, Kroatië en Bosnië. Alleen Edo's vader, ooit Joegoslavisch militair attaché in verschillende landen, was eigenwijs genoeg om te blijven. En ze wonen er nu dus nog.

Afijn, we waren er om Damir te bewonderen en het arme joch moest dus door iedereen worden vastgehouden, beklopt, geknuffeld en bevaderd en bemoederd. Kijk maar:

(on)gezondheidszorg

Nog iets meer dan een maand en dan viert Edo dat hij een jaar geleden zijn arm brak tijdens een potje voetbal. Een eenvoudige breuk, die met een simpele operatie en een paar weken gips opgelost had kunnen en moeten zijn. Ik heb er al eerder over geschreven. De arm werd verkeerd gezet en moest opnieuw worden gebroken, er werd een goedkope Chinese metalen plaat ingezet en die brak, waardoor het bot verkeerd aan elkaar groeide en weer moest worden gebroken. De ene na de andere medische blunder. Nu zit zijn arm in een soort van middeleeuws martelwerktuig, waar hij uit eigen zak een flinke berg geld voor heeft moeten betalen. Hoelang nog? De doktoren schijnen het niet te weten. Een maand, twee maanden, drie? Het kan allemaal. Al die tijd kan Edo niet werken en al die tijd ontvangt hij dus slechts zestig procent van zijn toch al niet al te hoge salaris.

En dan was ik gisteren dus in het ziekenhuis van Kruševac om mijn schoonzusje op te halen en naar huis te brengen. Anđelka is er na haar ongeval gelukkig goed aan toe. Ze heeft een paar hechtingen in haar achterhoofd en wat pijn in haar rechtervoet, maar dat is alles. Ik was evenwel geschokt over de toestand in dat ziekenhuis. Laat me een voorbeeld geven: de wc in de patiëntenontvangst van de afdeling chirurgie. Allereerst was er nauwelijks in te komen, omdat de deur rakelings langs de toiletpot opent. Niet echt handig voor een afdeling chirurgie, waar allerlei mensen met gebroken ledematen komen. Als je een klein beetje onvoorzichtig was, trok je de klink uit de deur, die overigens niet op slot kon. Daar is nog mee te leven. Erger was dat de rand van de brilloze wc-pot besprenkeld was met pis, het rook er naar stront, er was geen wc-papier, er was geen zeep, er was niks om je handen mee af te drogen. Volgens Anđelka was de situatie op de afdeling zelf geen haar beter: geen wc-papier, geen zeep, geen handdoeken om je na een douche af te drogen. Ik dacht dat ziekenhuizen over hygiëne gingen. Niet in Kruševac.

Ik had jullie er graag plaatjes van willen laten zien, maar jammer genoeg was de batterij van mijn camera leeg.

Is dit nu arrogant gezeur van een verwende westerling? Ik denk het niet. Natuurlijk weet ik dat de ziekenhuisbudgetten klein zijn. Maar ik weet ook dat de lonen van schoonmaaksters (ik schat zo'n honderdvijftig euro per maand) je als ziekenhuisdirectie de kop niet zullen kosten, dat je geen budgetoverschrijdingen riskeert als je zorgt voor voldoende wc-papier, zeep en (papieren) handdoekjes. Met andere woorden: voor ziekenhuizen hoeft een basale zorg voor hygiëne geen enkel probleem te zijn, ook niet in Servië en zelfs niet in Kruševac. Het treft me iedere keer weer: zodra verplegend personeel en artsen vinden dat hun salarissen te laag zijn (die zijn inderdaad niet hoog), dan zijn ze van hate bereid om uit protest de straat op te gaan. En dat doen ze ook met enige regelmaat. Maar als het gaat om de omstandigheden voor hun patiënten, dan blijft het oorverdovend stil. Om maar te zwijgen over het nemen van verantwoordelijkheid voor medische fouten (zie Edo).

hik

En dan is er ook nog nieuws in de categorie variabila. B. T. (leeftijd: 51, woonplaats: Belgrado, beroep: president) is door een rechter schuldig bevonden aan het nuttigen van alcohol op en plaats waar dat niet was toegestaan. Verdachte dronk champagne in een voetbalstadion, waar het nationale team van Servië zojuist Roemenië de oren had gewassen (5-0). Ter verdediging voerde T. aan "dat ik me niet bewust was dat alcoholcomsumptie verboden was, zelfs voor het uitbrengen van een toast". T. kan een boete tegemoet zien. In Belgrado geldt een strikt alcoholverbod rondom voetbalwedstrijden.

ongeluk

De Dacia Logan van mijn schoonzusje en zwager zag er ook zo uit, hij was alleen blauw. Nu staat hij gebutst en uitgebrand ergens langs de weg bij Kruševac. Anđelka is er gisterenavond, op weg naar haar werk in Novi Pazar, mee van de weg geraakt. Het was donker, het regende en het is een bochtige weg, maar wat er precies is gebeurd weet ik niet. Ik weet wel dat mijn schoonzusje het er godzijgedanktengeprezen relatief onbeschadigd vanaf heeft gebracht. Toen ze tegen een eik tot stilstand was gekomen, had ze gelukkig de tegenwoordigheid van geest (en het lichamelijke vermogen) om als een haas de auto te verlaten. Ze is voor hulp naar het dichtstbijzijnde huis gerend. Toen ze met de bewoonster van dat huis terugkwam bij de Dacia, stond die in lichterlaaie. Zwager Vlada is er vannacht geweest. Behalve wat verwrongen en zwartgeblakerd staal is er niks van hun auto over. Van Anđelka dus gelukkig wel. Ze is ter observatie naar het ziekenhuis van Kruševac overgebracht en behalve een wond op haar achterhoofd schijnt ze geen schade te hebben opgelopen. Ik hoop maar dat er geen verborgen letsel is. Morgen ga ik haar uit het ziekenhuis ophalen. Dan ga ik haar eerst heel erg lang knuffelen en dan breng ik haar naar huis in Niš.

recht?

Ik was even twee dagen met heel andere dingen bezig. Vandaar. Excuses, ik hoop dat jullie je desalniettemin hebben vermaakt.
Mens, mens, wat een belangstelling ineens. De internationale media tuimelen over de regio heen alsof er iets heel bijzonders aan de hand is. En dat is eigenlijk ook wel zo.
Zoals jullie ongetwijfeld weten, buigt het Internationaal Gerechtshof zich sinds gisteren in het Vredespaleis in Den Haag over de vraag of de Albanezen in Kosovo het recht hadden om zich onafhankelijk te verklaren en neem van me aan dat het een ingewikkelde kwestie is. Waar baseer je zo'n oordeel op? Er zijn namelijk geen internationale wetten die voorschrijven wanneer een bevolkingsgroep dat recht wel en wanneer een bevolkingsgroep dat recht niet heeft. Vandaar dat de zaak internationaal zoveel aandacht krijgt.
Wat de internationale media steeds verkeerd melden, is dat de zaak is aangespannen door Servië tegen Kosovo. Dat is niet het geval. Het zou ook niet kunnen, want Kosovo is geen lid van de Verenigde Naties. Servië heeft de Algemene Vergadering van de VN verzocht de kwestie aan het Hof voor te leggen en dat is gebeurd. Die Algemene Vergadering heeft de rechters om een advies gevraagd. Er komt dus geen bindend vonnis. Dat advies zal dan wel weer de basis vormen voor onenigheid. Ik kan me hoe dan ook nauwelijks voorstellen dat de Albanezen zich weer bij Servië zullen aansluiten, als het Hof hun beslissing van 17 februari 2008 als onrechtmatig bestempelt. Omgekeerd geloof ik ook niet dat Servië afstand zal doen als de rechters anders besluiten.
Inhoudelijk is er eigenlijk niet eens zoveel te bespreken. Want wat zijn de feiten (voor degenen die het niet weten)? Kosovo was tot 1999 onderdeel van Servië, dat onderdeel van de Federale Republiek Joegoslavië was. Hoewel de Albanezen beweren van wel, had Kosovo, anders dan de zes republieken van de federatie, niet het grondwettelijke recht van afscheiding. Milošević had in 1989 zelfs de grote mate van autonomie, die Kosovo in 1974 had gekregen, goeddeels teruggedraaid. En of je dat leuk vindt of niet, dat was een rechtsgeldig besluit.
Na de oorlog in 1999 nam de Veiligheidsraad van de VN resolutie 1244 aan. Ik heb daar wel vaker uit geciteerd, maar omdat ze eigenlijk het antwoord geeft op de hamvraag, doe ik dat nog maar eens. In annex 2 staan de "principes" te lezen waaraan moet worden voldaan. Punt 5 stelt letterlijk: "Vestiging van een interimbestuur als onderdeel van een internationale aanwezigheid (=Unmik), waaronder de bevolking van Kosovo substantiële autonomie kan genieten binnen de Federale Republiek Joegoslavië (nu Servië)". Belgrado heeft die autonomie herhaaldelijk aangeboden, de "meest verregaande vorm van autonomie", hoor ik Vojislav Koštunica nog zeggen. Daar is volgens mij geen woord Chinees aan. En omdat de resolutie nooit is gewijzigd of ingetrokken, is ze nog steeds van kracht. De onafhankelijkheidsverklaring is er overduidelijk mee in strijd. Ergo, die is onrechtmatig, zou ik als juridische leek zeggen.
Kosovo en zijn internationale supporters stellen daar feitelijk eigenlijk helemaal niks tegenover. Ze zeggen dat de afscheiding moet worden gezien in het kader van de ineenstorting van Joegoslavië. Ja, nou en? Ze stellen dat Kosovo een "uniek geval" is. Hoezo? Ik ken nogal wat andere voorbeelden van bevolkingsgroepen die zich niet thuis voelen in het land waar ze wonen. Ze wijzen op repressie en mensenrechtenschendingen. Los van de vraag hoe waar die beschuldigingen zijn en wie er de aanleiding toe heeft gegeven, snijdt ook dat argument geen hout, omdat Servië op 5 oktober 2000 een heel andere koers heeft gekozen.
Kortom, als ik rechter in dat Hof was, dan zou ik helemaal geen jaar nodig hebben om tot een oordeel te komen.

Internationaal (en vooral in Den Haag) wordt er natuurlijk ook reikhalzend uitgekeken naar hetgeen Serge Brammertz vanavond in New York gaat rapporteren. De hoofdaanklager bij het Joegoslaviëtribunaal maakt daar namelijk bekend hoe hij de samenwerking van Servië met het tribunaal beoordeelt. Algemeen wordt aangenomen dat hij positief zal zijn. De vraag is hoe positief en vooral: welke woorden kiest hij ervoor. Ik zal op het puntje van mijn stoel zitten, want het betekent nogal wat. Zullen de Nederlandse regering en de Tweede Kamer er aanleiding in zien hun rigide standpunten af te zwakken? Een revolutie zit er sowieso niet in. Minister Verhagen van buitenlandse zaken heeft al laten weten dat hij druk op Belgrado wil houden, dus een aanvraag voor het kandidaat-lidmaatschap van de EU maakt niet zo heel veel kans. Wellicht dat het Interimakkoord en het Stabilisatieverdrag (getekend in 2008) eindelijk bekrachtigd zullen worden. Afijn, Verhagen is op 16 december hier. Dan zullen we het allemaal uit zijn eigen mond horen.

alarm

This is a press release of the European Commission - Ceci est un communiqué de presse de la Commission européenne

Keywords : Freedom/Liberté;Justice;Security/Sécurité
Other links : IP/09/1852;
________________________________________________________________________________________________

Visa free travel for citizens of the former Yugoslav Republic of Macedonia, Montenegro and Serbia before Christmas

____________________________________________________________________

Contacts : Michele Cercone +32 498/982 349 - +32 2 298 09 63 - Michele.Cercone@ec.europa.eu
Riccardo Mosca +32 498/961 404 - +32 2 296 14 04 Riccardo.Mosca@ec.europa.eu
____________________________________________________________________________

Official information of the European Commission is available at any time at http://europa.eu/rapid/
Les informations officielles de la Commission européenne sont accessibles à tout moment sur http://europa.eu/rapid/
____________________________________________________________________

If you no longer wish to receive esPRESSos, please send an e-mail to comm-espresso-unsubscribe@ec.europa.eu
Si vous souhaitez ne plus recevoir les esPRESSos, envoyez un courriel à comm-espresso-unsubscribe@ec.europa.eu.European Commission - Spokesperson's Service - * : B-1049 - Brussels - Belgium - Commission européenne - Service du Porte-parole - * : B-1049 - Bruxelles - Belgique - ( : +32(0)2 299 11 11

Nou, maken jullie je borst maar nat. Dat worden dus hordes balkanezen met de kerst. Ramen en deuren dicht, dochters thuis houden, zonen bij thuiskomst controleren op vuurwapens, steekwapens, handgranaten, boobytraps, gesmokkelde sigaretten, heroïne en jonge meisjes. Een kerstcadeautje van de Europese Unie. Zouden ze in Brussel weten dat ze in alle drie de landen bijna allemaal orthodox zijn en dat orthodoxen hun kerst begin januari vieren?

recht

Naar wat ik ervan had verwacht, was het een enorme tegenvaller. Niets scherp requisitor, complottheorieën, spionnentaal, Nato-killer-verwijten. Geen vlammend verweer en juridische scherpslijperij. Er was geen hitsige rechtbankverslaggeefster te bekennen, geen televisiecamera in de verre omtrek. In tv-series gaat het altijd heel anders met rechtszaken.

Stel je het volgende voor: een sombergrijs gebouw; een politiebureau (hoezo trias politica, de rechterlijke macht zit hier bij de uitvoerende macht op schoot). Een aluminium deur, langs een hokje waar een politieman de krant zit te lezen, een binnenplaats op, weer een aluminiumdeur door naar een gangetje en weer een hokje, waar vier politiemannen de krant zitten te lezen. Een geur van een beerput, de wc-deur staat open. Een van de politiemannen herkent Aleksandra (die mee is als onbeëdigd tolk), slaat intiem zijn arm om haar heen een en fluistert in haar oor dat ze de mooiste tv-presentator van het land is. Hij heeft gelijk, ik had een slechtere smaak verwacht. Drie stoelen op een rijtje, de stoffen zittingen glimmen van de honderden billenparen die er in de loop der jaren zenuwachtige winden hebben zitten laten.

G-O-D-F-R-O-I-D klinkt het van achter de zwaar stalen deur, die op een kier geopend is. Ik begrijp daaruit dat het mijn beurt is. Een klein kamertje, de televisie aan de muur staat aan, het eerste net van de RTS. Achter een computer op een soort Ikeau-bureau een jonge vrouw met een strenge bril. Daar achter, op een verhoginkje, een dikkige, vriendelijk ogende man in een goedkope spijkerbroek en achter zich een goedkope nepleren jas aan een spijker in de muur. Dat blijkt de rechter te zijn. Hij lijkt verdacht veel op de ober in kafana Bled bij mij vandaan een straat verderop.

NAAM!, zegt de strenge jonge vrouw luid. Ik zeg mijn naam. GEBOORTEDATUM! Ze vraagt het niet, ze roept het uit. Ik zeg, een beetje timide, 25 juli 1959. GEBOORTEPLAATS. Leerdam. IS DAT IN NEDERLAND! Ja, dat is in Nederland. NATIONALITEIT! Nederlands. NAAM VAN DE VADER! Frederik. Is dat gespeld F-R-E-D-E-R-I-K. Ja mevrouw. De naam van mijn moeder wil ze niet weten.

Dan spreekt de magistraat. "In april van dit jaar is de wet veranderd, waardoor buitenlanders verplicht zijn een maand voor het verlopen van hun verblijfsvergunning een nieuwe aan te vragen. Ik neem aan dat u daar niet van op de hoogte was." Nog voordat ik antwoord kan geven, vraagt hij: "Wat is uw inkomen?" Ik zeg mijn inkomen. "Dat is dan vijfduizend dinar boete en duizend dinar gerechtelijke leges." Ik heb nog geen vijf minuten binnen gezeten.

De mevrouw geeft me een ontvangstbewijs voor de bank waar ik de boete moet gaan betalen. En dan begint de ellende. De Banka Intesa op de hoek is net dicht, de Agrobanka een eindje verderop ook. De Pireaus Bank nog weer verder werkt helmaal niet op zaterdag. Inmiddels is het gaan regenen. Ik vloek hardgrondig, nadat ik tegen de dichte deuren van nog eens drie banken ben aangelopen. De enige kans is het centrum en inderdaad, na twintig minuten zoeken naar een parkeerplaats, blijkt de Banka Intesa in de Knez Mihailovastraat open. Een flinke rij. De dienstdoende juffrouw achter de balie glimlacht hemels, maar werkt in het tempo van een gemankeerde slak. Ik moet ongelooflijk nodig naar de wc.

Uiteindelijk lukt het me van mijn zesduizend dinar af te komen. Terug naar de rechtbank. "De rechter is lunchen," zegt de politieman in het gangetje en hij slaat weer zijn arm om Aleksandra heen. Ik ontplof zowat en waag me toch maar naar het toilet waar de beerputlucht uitkomt. Die zag er zo uit (in de rest van het gebouw durfde ik niet te fotograferen).

Ooit wel eens in een Nederlandse rechtbank geweest? Daar zien de wc's er echt heel anders uit. We laten de recu's zien. Ik ontvang het inmiddels uitgeprinte vonnis (en zie dat de rechter Goran Milutinović heet) en krijg mijn paspoort terug. Het recht heeft zijn loop gehad.

voertuigenserie

Een NSU 1200. Het paradepaardje van de Duitse NSU Motorenwerke, lees ik op wiki, geproduceerd van 1967 tot 1973. Ik kan ze me nog wel uit m'n eigen jeugd herinneren. Ze zien er nu gek uit, maar toen waren ze redelijk populair, schappelijk geprijsd en erg pittig. Volkswagen, dat NSU in 1969 kocht, draaide de NSU de nek om vanwege te grote concurrentie met de eigen Kever. Maar hier in Belgrado hebben we er lekker nog een.