wit

Houdt het dan nooit op?

hand

Eergisteren schreef ik over mijn lekke band. Met die band gaat het goed, met mij wat minder. Om het vastgeroeste kreng eraf te krijgen, moest ik met een zware hamer in de weer. En aangezien die watjes van journalisten hun handen alleen maar gebruiken om het toetsenbord te beroeren en helemaal niet gewend zijn aan zware arbeid, ligt naar mijn gevoel nu mijn linkerhand in puin. Het begon gisteren. Ik weet niet precies wat er aan de hand is, maar het doet verrekte zeer. Als dat zo blijft toch maar eens naar de dokter. Kan ik later weer schrijven over de gezondheidszorg in Servië. Zo houd je jezelf aan het werk als blogger.

lek

Zo stond mijn arme Ford Focus er afgelopen weekend bij; de rechterachterband zo plat als een dubbeltje. Ik was tegen een uitstekende stoeprand aangereden en dan krijg je dat. Geen pretje om hem te verwisselen met mijn knieën in de sneeuw, terwijl de boel in dat wiel volkomen aan elkaar vastgeroest zat. Uiteindelijk bracht een moker van de vulkanizer in de Džordža Vašingtonastraat uitkomst. Nu nog even wachten op een nieuwe Continental voor een dinar of vijfenzestighonderd en ik kan weer op pad.

nee hé (2)

Ergens vorige maand schreef ik dat Nederlanders in het buitenland volgens een onderzoekje van het Rotterdamse Havenziekenhuis aanmerkelijk eerder doodgaan dan gewone Nederlanders. Een bericht daarover verscheen in het WereldExpat Magazine. Paniek in huize Godfroid, dat spreekt vanzelf. Het blaadje komt er in de nieuwe editie op terug. Nu heet het ineens dat ze daar in het ziekenhuis niet weten of het om toeristen, expats of emigranten gaat. En eigenlijk weten ze helemaal niks. Blablabla over dat reizen zo stressvol is en dat dat slecht voor je hart is. Ik vind reizen helemaal niet stressvol. Sterker nog, ik vind de hele dag binnenzitten stressvol. Daar zou ik pas hartproblemen van krijgen. Lees zelf maar. Goed voor de categorie In De Prullenbak.

efficiëntie

Het was weer tijd om rekeningen te betalen, dus op naar het postkantoor. Er was maar één loket geopend, maar de rij was niet erg lang, dus ik dacht wel snel klaar te zullen zijn. Dat was buiten de waard gerekend. Achter dat ene loket zaten maar liefst zes meisjes en toch ging het tergend langzaam. Wat bleek? Ze waren op een soort van stage en elke papiertje dat ze onder hun neus kregen moest van alle kanten bestudeerd worden, alle bedragen moesten zes keer bij elkaar worden opgeteld en vierentwintig keer worden gecontroleerd. Er moest uitgebreid worden bediscussieerd welke stempels waar op welke rekeningen moesten worden gezet. De betaalde sommen moesten keer op keer worden geteld en herteld, net als de bedragen die terug moesten worden gegeven. Ik heb drie kwartier staan wachten en al die tijd bleef alleen dat ene loket maar open. Wat mij betreft mogen de postkantoren worden geprivatiseerd.

nee hé

Nederlanders in buitenland gaan 20 jaar eerder dood

Ik krijg eens in de zoveel tijd een digitaal blaadje opgestuurd. Wereldexpat heet het en het is bedoeld voor Nederlanders die in het buitenland wonen. Mensen zoals ik dus. Ik lees het eigenlijk nooit, maar vanochtend viel mijn oog op bovenstaande kop. Wat blijkt? Expats gaan veel eerder dood dan Nederlanders in Nederland. Vooral mannen en daar ben ik er ook al een van. Volgens onderzoek van het Havenziekenhuis in Rotterdam is de gemiddelde levensverwachting van mannen in Nederland 76,4 jaar en van hun soortgenoten die hun heil buitenslands hebben gezocht 56,1. Het wordt dus tijd om eens een testament op te gaan stellen, want statistisch gezien heb ik nog maar vijfenhalf jaar te gaan. Arme ik.

leeg

Ik heb m'n keel gisterenavond voor het slapen gaan schor gezongen, de longen uit mijn lijf; van Sinterklaas kapoentje tot Hij komt, hij komt, die goeie ouwe sint; Hoor de wind waait en Zie de maan schijnt; zelfs Hoor wie klopt daar kinderen wist ik me nog te herinneren. Ik had mijn (grootste) schoen bij de kachel gezet. En wat denk je? Ja, de wortel en het stro waren er natuurlijk uit, maar had die baardaap uit Spanje, die crypto-fascistische Franco-adept, die katholieke leugenbak met zijn leger gediscrimineerde zwarte slaafjes er ook maar iets ingestopt? Niks meneer, mevrouw, geen pepernoot, geen molecuul suikerwerk, geen chocoladeletter, laat staan die nieuwe computer die ik zo graag had willen krijgen of de Audi A8 met geblindeerde ramen die bovenaan mijn verlanglijstje stond. Ik ben zwaar teleurgesteld en heb besloten deze dag depressief en slecht gehumeurd door te brengen.

recht

Naar wat ik ervan had verwacht, was het een enorme tegenvaller. Niets scherp requisitor, complottheorieën, spionnentaal, Nato-killer-verwijten. Geen vlammend verweer en juridische scherpslijperij. Er was geen hitsige rechtbankverslaggeefster te bekennen, geen televisiecamera in de verre omtrek. In tv-series gaat het altijd heel anders met rechtszaken.

Stel je het volgende voor: een sombergrijs gebouw; een politiebureau (hoezo trias politica, de rechterlijke macht zit hier bij de uitvoerende macht op schoot). Een aluminium deur, langs een hokje waar een politieman de krant zit te lezen, een binnenplaats op, weer een aluminiumdeur door naar een gangetje en weer een hokje, waar vier politiemannen de krant zitten te lezen. Een geur van een beerput, de wc-deur staat open. Een van de politiemannen herkent Aleksandra (die mee is als onbeëdigd tolk), slaat intiem zijn arm om haar heen een en fluistert in haar oor dat ze de mooiste tv-presentator van het land is. Hij heeft gelijk, ik had een slechtere smaak verwacht. Drie stoelen op een rijtje, de stoffen zittingen glimmen van de honderden billenparen die er in de loop der jaren zenuwachtige winden hebben zitten laten.

G-O-D-F-R-O-I-D klinkt het van achter de zwaar stalen deur, die op een kier geopend is. Ik begrijp daaruit dat het mijn beurt is. Een klein kamertje, de televisie aan de muur staat aan, het eerste net van de RTS. Achter een computer op een soort Ikeau-bureau een jonge vrouw met een strenge bril. Daar achter, op een verhoginkje, een dikkige, vriendelijk ogende man in een goedkope spijkerbroek en achter zich een goedkope nepleren jas aan een spijker in de muur. Dat blijkt de rechter te zijn. Hij lijkt verdacht veel op de ober in kafana Bled bij mij vandaan een straat verderop.

NAAM!, zegt de strenge jonge vrouw luid. Ik zeg mijn naam. GEBOORTEDATUM! Ze vraagt het niet, ze roept het uit. Ik zeg, een beetje timide, 25 juli 1959. GEBOORTEPLAATS. Leerdam. IS DAT IN NEDERLAND! Ja, dat is in Nederland. NATIONALITEIT! Nederlands. NAAM VAN DE VADER! Frederik. Is dat gespeld F-R-E-D-E-R-I-K. Ja mevrouw. De naam van mijn moeder wil ze niet weten.

Dan spreekt de magistraat. "In april van dit jaar is de wet veranderd, waardoor buitenlanders verplicht zijn een maand voor het verlopen van hun verblijfsvergunning een nieuwe aan te vragen. Ik neem aan dat u daar niet van op de hoogte was." Nog voordat ik antwoord kan geven, vraagt hij: "Wat is uw inkomen?" Ik zeg mijn inkomen. "Dat is dan vijfduizend dinar boete en duizend dinar gerechtelijke leges." Ik heb nog geen vijf minuten binnen gezeten.

De mevrouw geeft me een ontvangstbewijs voor de bank waar ik de boete moet gaan betalen. En dan begint de ellende. De Banka Intesa op de hoek is net dicht, de Agrobanka een eindje verderop ook. De Pireaus Bank nog weer verder werkt helmaal niet op zaterdag. Inmiddels is het gaan regenen. Ik vloek hardgrondig, nadat ik tegen de dichte deuren van nog eens drie banken ben aangelopen. De enige kans is het centrum en inderdaad, na twintig minuten zoeken naar een parkeerplaats, blijkt de Banka Intesa in de Knez Mihailovastraat open. Een flinke rij. De dienstdoende juffrouw achter de balie glimlacht hemels, maar werkt in het tempo van een gemankeerde slak. Ik moet ongelooflijk nodig naar de wc.

Uiteindelijk lukt het me van mijn zesduizend dinar af te komen. Terug naar de rechtbank. "De rechter is lunchen," zegt de politieman in het gangetje en hij slaat weer zijn arm om Aleksandra heen. Ik ontplof zowat en waag me toch maar naar het toilet waar de beerputlucht uitkomt. Die zag er zo uit (in de rest van het gebouw durfde ik niet te fotograferen).

Ooit wel eens in een Nederlandse rechtbank geweest? Daar zien de wc's er echt heel anders uit. We laten de recu's zien. Ik ontvang het inmiddels uitgeprinte vonnis (en zie dat de rechter Goran Milutinović heet) en krijg mijn paspoort terug. Het recht heeft zijn loop gehad.

brrr

Nee hè, begint het ineens heel hard te sneeuwen...

Update: Het gaat maar door. Er ligt inmiddels al een heel pak.

herfst

Het regent pijpenstelen, af en toe klinkt er een donderslag, het is guur, het is herfst. De ramen beslaan omdat de stadsverwarming de leidingen test. Het systeem knarst en kraakt in zijn voegen, maar de radiotoren zijn warm. Binnen is het lekker. Buiten niet. Kijk maar:

katten

De Belgradose straatkatten kunnen maar geen genoeg van elkaar krijgen. Ze zitten op de daken verliefd naar elkaar te kijken en vreselijk krols te jammeren. Veel weet ik niet van verleidingstechnieken en seksleven van katten, maar erg romantisch klinkt het mij niet in de oren.

plens

Je hebt dat wel eens. Zit je lekker een biertje te drinken op het boventerras van de Red Bar in Skadarlija, breekt er ineens een enorme plensbui los,

overstroomt het halve terras,

en kom je doorweekt thuis, omdat je per slot van rekening toch een keer naar huis moet.

officieel oud

Vandaag treed ik officieel toe tot "de club der sterken", zoals een Nederlandse vriend me zo kies per sms liet weten. Er is geen ontkomen meer aan, ik ben vijftig. Ik kan lid worden van Max en van de Anbo, ik kan creatieve cursussen voor senioren gaan volgen, ik kan naar de 50-plusbeurs, ik kan culinair op reis met lotgenoten, ik kan Zin gaan lezen, ik kan naar het seniorencafé, ik kan deel gaan nemen aan bewegingscursussen voor breekbare botten, ik kan tips opzoeken op seniorennet.nl. Het leven heeft nog heel wat in petto. Er is er een jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat ben ik en lang zal ik leven. Hiep hiep hiep hoera! (snik)

zweet

Volgens het weerbericht is het 34 graden in de stad. Ik geloof het niet. Zelfs een kameel zou het begeven bij deze temperatuur. Ik zweet me suf, terwijl ik niet veel uitvoer. Ben je van plan dezer dagen naar Belgrado te komen? Denk er nog even over na, het is niet plezierig. Voor morgen worden er nog hogere temperaturen verwacht. En het onweer dat al dagen in het vooruitzicht wordt gesteld, blijft maar uit. Wat kan een mens toch naar een verkoelende plensbui verlangen.

chaos

Het is een absolute, niet meer te controleren chaos in mijn hoofd. Er moet zoveel worden voorbereid, zoveel geproduceerd, dat ik bijna niet meer weet waar ik beginnen moet. Ik kan jullie niet precies verklappen waar al die voorbereidingen toe dienen, want dan kijkt er straks niemand meer naar het Journaal en luistert er niemand meer naar het Radio 1 Journaal. Maar toch een tipje van de sluier. De komende weken moet ik een zomercolumn maken voor tv, een driedaagse reis naar Bosnië produceren en het materiaal daarvan verwerken tot een tv-reportage en twee radioreportages, ik bereid een serie reportages in drie verschillende landen voor voor een zomerserie op de radio en die moeten ook worden opgenomen en gemonteerd, Maxime Verhagen komt op bezoek en daar komt een voorbereidende reportage van en een verslag van het bezoek zelf. Bovendien is mijn vaste cameraman Sale bezig met andere klussen en moet ik dus een ander vinden. Ik ga maar even een dutje doen.

zondvloed

Vandaag maar eens een luchtiger (nou ja, luchtig; nogal nat eigenlijk...) onderwerp ter afwisseling van de bijzonder interessante, maar wel een beetje zware discussies. We moeten per slot van rekening uitkijken dat we het Belgradoblog al te serieus gaan nemen. Goed, Aleksandra en ik zaten eerder vandaag in de auto, op weg naar Grocka en Smederevo, omdat we hadden gehoord dat in die streek mooie vinkendice op mooie locaties te vinden zijn. We waren de stad nog niet uit, of er brak een enorm onweer los, een wolkbreuk van jewelste, een zondvloed van haast bijbelse proporties. Verder rijden was onmogelijk, vandaar dat we vanuit de auto maar een serie foto's hebben gemaakt. Zo zag het er rond een uur of half twee uit in Belgrado:

zomer

Hoera, de zomer is begonnen. Althans, dat zou zo moeten zijn. Niet in Belgrado. Het is koud en miezierig, 14 graden, nog niet de helft van gisteren. Zwaar bewolkt en het belooft de hele dag zo te blijven. Gisterenavond op het terras volledig natgeregend (camera vergeten), vannacht inderhaast het bed uit om de ramen te sluiten en een overstroming te voorkomen (te slaperig om aan foto's te denken). Fijn hoor, weergoden, hartelijk dank. In Nederland, daar hoort het te regenen, stelletje idioten, hier hoort het lekker warm en zonnig te zijn. Begrepen?

vuilnis

Ik weet het niet, hoor. Het gemeentebestuur van Belgrado probeert van het centrum een aangenaam verblijfsgebied te maken. Tegels in plaats asfalt, geen auto's en zo meer. Dan begrijp ik echt niet goed waarom men toestaat dat er van de Čika Ljubinastraat een heuse vuilnisbelt wordt gemaakt. Volgens mij wandelen mensen liever ergens anders.

instinkerd

Ik ben bang dat ik er weer eens vreselijk in ben gestonken. Mijn vorige strijkbout, een Bosch van nog geen twee jaar oud, deed het niet meer. Op naar de electrischeapparatenreparateur. Mompel, mompel, zei hij eerst, toen sloeg hij dramatisch de handen voor zijn ogen en vervolgde: "Oh nee, niet weer een Bosch." Ik was nogal verbaasd omdat Bosch volgens mij een degelijk merk is, maar nee, stom, hoe kon ik dat denken. Die verwarmingselementen van Bosch-strijkijzers zijn volgens de reparateur goedkope prut van Noordkoreaanse snit. Hoe had ik zoiets kunnen kopen. Niet te repareren. Overdonderd als ik was liet ik mijn oude strijkbout achter, onder de mededeling dat ik dan maar een nieuwe moest kopen. En dat heb ik gedaan: een roze-witte Gorenje. Pas later begon ik te twijfelen. Ik vermoed dat de reparateur een handeltje drijft in tweedehands electrische apparaten. Misschien heeft hij mijn achtergelaten Bosch al voor een mooie prijs verkocht.

bah

Vanochtend zag het er nog uit zoals hierboven. Inmiddels als hieronder.

Het is al dagen rotweer: regen wind, koud, grijs, miezerig, geen zin om naar buiten te gaan en dat terwijl het bijna zomer is. Jullie hebben naar ik heb begrepen prachtige pinksterdagen gehad. Ik zat hier met een trui aan. En dan de komende dagen. Morgen kans op storm en overmorgen en zondag kans op regen. En ik weet het zeker: als er nu kans op storm of regen wordt voorspeld, dan zal het stormen en regenen. Met bakken zal het uit de hemel vallen. Wie zullen we daar nou eens de schuld van geven? Suggesties?