opzouten?

Ik schreef al eerder over vlooienmarktjes die op verschillende plekken in de stad spontaan spontaan zijn gegroeid. Je kunt er rotzooi kopen, meer is het niet, maar het is kennelijk een welkome aanvulling van stadsbewoners die het niet al te breed hebben. Hoewel illegaal, deed de politie er tot voor kort niets aan. Gisteren was het ineens anders. Op de buvljak in de George Washingtonstraat verscheen een agent (inzetje) en die sommeerde de illegale marktkooplui op te zouten. Braaf begonnen ze hun spulletjes in te pakken en weg te dragen. Heeft het geholpen? Nee, natuurlijk niet. Vandaag waren ze er weer met z'n allen, alsof er nooit een politieman was geweest.

oproep

Ik ben niet zo van het ondertekenen van allerlei verklaringen, oproepen, manifesten en andere pogingen om de wereld te verbeteren. Maar deze keer maak ik graag een uitzondering, al was het alleen maar uit respect voor de oproeper om deze oproep te tekenen, een van mijn beste vrienden en onvermoeibaar strijder voor de mensenrechten in Macedonië, Xhabir Deralla; een van de weinigen hier op de Balkan die zich niet gek laat maken door etnische blabla en die een open oog heeft en houdt voor de gekte in allerlei groeperingen.
Naar het schijnt vieren we dit jaar de zestigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Niet dat er in die zes decennia qua mensenrechten veel is verbeterd en niet dat deze oproep veel zal veranderen, het kan in ieder geval geen kwaad om mee te doen. Bij deze dus een oproep om gevolg te geven aan Xhabirs oproep om de oproep te ondertekenen. Dat kan hier.

kerk

Goed nieuws voor iedereen die, zoals ik, wel van intriges houdt. De Servisch orthodoxe kerk (Srpska Pravoslavna Crkva) verkeert in een crisis. De baas van de kerk, patriarch Pavle, ligt al zo'n anderhalf jaar in het Militaire Ziekenhhuis in Belgrado. Niemand weet precies wat er met hem aan de hand is, behalve dan dat de jaren waarschijnlijk beginnen te tellen (hij is 94), dat hij altijd klein, iel en breekbaar is geweest en dat zijn gezondheid al jaren te wensen overlaat. Een deel van zijn kudde vreest dat Pavle zijn herderlijke plichten niet meer kan vervullen. Een ander deel hóópt dat vooral.

Formeel blijft de patriarch tot zijn dood in functie, maar daar lijkt een deel van het bisschoppencorps niet op te willen wachten. Vorige week doken er ineens berichten op dat Pavle (met groene inkt, zoals vereist) een brief had ondertekend waarin hij de Sabor van de kerk (zeg maar: de Raad van Bisschoppen) verzocht om hem van zijn plichten te ontheffen. Het vermoeden rees dat dat schrijven was geïnstigeerd door bisschop Amfilohije Radović van Montenegro (foto) en zijn collega Artemije Radosavlević van Kosovo en Metohije. Beiden willen hogerop, beiden staan bekend als onwrikbare Servische nationalisten en beiden staan te trappelen om het hoogste ambt in de Srpska Pravoslavna Crkva over te nemen. Artemije vervult al een deel van Pavles plichten.

Gematigde gelovigen zijn ervan overtuigd dat er een samenzwering gaande is. Amfilohije en Artemije hebben volgens hen óf de brief vervalst óf ze hebben Pavle langs

slinkse wegen verlijd of met dreigementen gedwongen de pijp aan Maarten te geven.

Gisteren was de Sabor bijeen in het Patriarchaat in Belgrado. Geen woord over de kwestie overigens op de site van de orthodoxe kerk. Officieel weet niemand wat de Raad heeft besloten, maar naar verluidt hebben de bisschoppen het ontslag van Pavle niet geaccepteerd. Die beslissing vormt natuurlijk een rijke voedingsbodem voor geruchten, want waarom zouden zij de arme Pavle in functie willen houden? Vertrouwen ze Amfilohije en Artemije niet, vrezen zij hun leiderschap, spelen er nog andere zaken waarvan wij gewone stervelingen geen weet hebben? Kortom, smullen geblazen.

Het probleem zal zich uiteindelijk vanzelf wel oplossen. Pavle moet wel een keer overlijden, hoewel hij al tijden bewijst een taaie rakker te zijn. Het lijkt erop dat Amfilohije en Artemije nog even geduld moeten hebben. En wat dan? Gaan ze elkaar dan de hersens inslaan over de opvolging? Er kunnen nu eenmaal geen twee patriarchen zijn. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

vaag

Iedere grote stad heeft wel van die vage buurten. Niemand weet precies wat zich er afspeelt. Ze zijn een beetje geheimzinnig, er hangt een geur van semi-legale en illegale activiteiten. Het gebied van de Donauhaven is zo'n buurt in Belgrado. Ik kom er wel eens als ik (zoals vanmiddag)mijn auto laat wassen en tegelijk boodschappen doe in de Tempo-supermarkt, die (vraag me niet waarom) vierentwintig uur per dag open is.

Er ligt daar van alles en nog wat in de open lucht opgeslagen, soms overduidelijk al jaren op dezelfde plek: hout, bakstenen autobanden, aluminium proielen, dakpannen, motoronderdelen. Er staan enorme pakhuizen, waar je vrachtwagentjes en bestelbusjes allerlei dingen ziet inladen. Kan best legaal zijn, maar ik heb mijn twijfels.

Die vrachtwagentjes zie je dan, vaak zwaar rokend, met onbekende bestemming vertrekken. Wat zal er inzitten? Legaal geïmporteerde sportschoenen, electronica, geneesmiddelen? Of drugs, wapens of andere contrabande?


Voor wie het zien wil, hebben zulke buurten van lelijkheid mooie plekjes. Oude vervallen gebouwen, een wirwar van kabels, een vergeten boom. Of, zoals hieronder een in onbruik geraakte spoorlijn.

Je begrijpt het al, ik ben dol op zulke buurten.

adrenaline

Sta ik bij de slager, krijg ik een telefoontje. Grote politieactie, fabriek, Mladić, is zo ongeveer alles wat ik hoor. Een adrenalinestoot giert door mijn aderen. Zou het echt? Ik weet wel, er is in de loop der jaren talloze maken sprake geweest van vals alarm. Toch wist ik niet hoe snel ik thuis moest komen om het te checken.

Er is inderdaad een actie van speciale politieëenheden met automatische geweren gaande in ramenfabriek Vujić Valjevo in Valjevo, zo'n honderdvijftig kilometer ten zuidwesten van Belgrado. Er zijn zelfs wat nietszeggende beelden van. De politie bevestigt op zoek te zijn naar Ratko Mladić en zijn handlangers. De huizen van de fabriekseigenaar en zijn broer worden doorzocht. Verder vooralsnog niks. Wat rest zijn de zenuwen, want een eventuele arrestatie zou groot zijn, heel groot. Toen Radovan Karadžić afgelopen juli werd opgepakt, wist ik niet wat me overkwam. Zoveel werk, zoveel stress, zo weinig rust. Het wordt weer tijd voor iets soortgelijks.

Ik ben er niet gerust op. De ministers van buitenlandse zaken van de Europese Unie zitten vandaag bij elkaar. Ik vrees dat het de zoveelste stunt van de Servische rgering is om de dames en heren gunstig te stemmen.

Het is overigens niet voor het eerst dat Valjevo en Mladić met elkaar in verband worden gebracht. Een jaar of drie geleden vertelde het toenmalige hoofd van de Servische staatsveiligheidsdienst, Goran Peterović, dat de van oorlogsmisdaden en volkerenmoord beschuldigde generaal in 2001 in die contreien was gesignaleerd.

slacht

Ik dacht dat ze het alleen op het platteland deden, maar ze doen het dus ook gewoon hierachter op de binnenplaats, hartje Belgrado: zelf slachten voor de winter. Het biggetje wordt eerst netjes schoongewassen in een teiltje en daarna zorgvuldig geschoren, terwijl het schaap in de tussentijd geduldig haar beurt afwacht. Er staat al een pan klaar voor de lever. Er komt een boel eetbaars van die beesten. Niet alleen maar vlees; alles wat geen bot is wordt opgepeuzeld of gebruikt bij de bereiding van andere maaltijden. De familie daar beneden kan er de komende winter wel tegen.

wind

De bomen in Belgrado zijn nu echt bijna kaal. Dat komt door de Košava, een harde, koude zuidoostenwind. Ik heb me laten vertellen dat die wind ergens in de Karpaten ontstaat, als er boven de Adriatische Zee een lage- en boven Zuid-Rusland een hogedrukgebied ligt. Dan waait-ie vrolijk door de Donau Vallei en krijgt als-ie daaruit komt een flinke vaart, waardoor-ie ons hier in Belgrado zowat uit ons ondergoed blaast. Het is meteen een stuk kouder.
Hard waaien doet het zowat nooit in Belgrado en als het dan een keer gebeurt, dan voelt direct de helft van de bevolking zich onwel. Serviërs kunnen niet tegen wind. Ze krijgen er hoofdpijn en ze worden er verkouden van. Aleksandra heeft hopen Strepsils gekocht, omdat ze anders het nieuws niet kan presenteren met haar zere keel. Ik moet vaak uitleggen hoe het komt dat al die Hollanders zo gezond zijn, hoewel het altijd waait in Nederland. Weet ik veel, we zullen er wel aan gewend zijn of zo, zeg ik dan.

crisis

Hoe staat het er inmiddels voor met de economie? Ik lees dat de westerse economieën in 2009 zullen krimpen en dat is slecht nieuws voor de Balkan. Hier is men immers goeddeels afhankelijk van investeringen uit datzelfde westen. Benieuwd bijvoorbeeld of de potten met geld die Fiat aan Zastava heeft toegezegd inderdaad richting Kragujevac zullen komen. Ik heb zo mijn twijfels.

Ander slecht nieuws is dat de dinar steeds meer waarde begint te verliezen. Je betaalde gisteren 85,84 dinar voor een euro, waar dat een maand of twee geleden nog maar iets van 75 dinar was. De Centrale Bank intervenieert zich suf, maar het lijkt weinig effect te hebben. Servië importeert veel meer dan het exporteert en zit dus ook wat dit betreft met de gebakken peren. En dan begint de inflatie ook nog op te lopen.

Wat dat allemaal concreet betekent, is nu nog moeilijk te zeggen. Zoals je op de plaatjes ziet, koopt men hier in Belgrado nog steeds spulletjes, men zit nog steeds op terassen. En hoewel de verkoper op het moment dat ik het plaatje maakte even niks te doen had, eten Belgradoërs ook nog steeds ijsjes.

Maar de angst zit er wel in. De economische malaise van de jaren negentig ligt nog vers in het geheugen. De bedelstaf waaraan de baka van hieronder toen is geraakt, is velen een nachtmerrie.

koffie

Laat me het eens over koffie hebben. Veel mensen hier geven de voorkeur aan een schep koffie in een speciaal steelpannetje, water erbij, op laten koken, roeren, nog een keer op laten koken en klaar. Ik vind dat over het algemeen niet te drinken. Of de kwaliteit van de koffie laat te wensen over of het is te slap of het is te sterk en je zit altijd met die laag prut die ik om onduidelijke redenen bijna altijd ten dele weet op te slobberen. En dat is niet lekker.

De Balkan zou de Balkan niet zijn als er over die koffie geen dispuut zou bestaan. De Turken hebben de koffie hier geïntroduceerd, dus heet deze koffievariant eigenlijk Turska kafa (Turkse koffie). Maar ja, de Turken waren bezetters en daar kan niks goed van komen, dus hebben we het in Servië vaak over Srpska kafa, in Bosnië over Bosanska kafa en in Macedonië over Makedonska kafa. Minder puriteinse Balkanezen hebben het over domaća kafa (binnenlandse koffie).

In veruit de meeste café's hebben ze inmiddels espressoapparaten en dat is een verademing. In Albanië weten ze daar het beste mee om te gaan. Nergens in de regio drink je zulke lekkere espresso's als in Tirana. Er bestaat dan ook een speciale band tussen Italië en Albanië. In Belgrado, Zagreb, Sarajevo, Podgorica, Priština en Skopje kun je overigens eveneens met een gerust hart om espresso vragen.

Thuis heb ik het liefst filterkoffie; niet te slap en lekker zoet. Daarmee heb ik een probleem, want filterkoffie is niet populair op de Balkan. Slechts weinig winkels verkopen het en als ze het al hebben, dan is het (in Belgrado tenminste) vaak de lokaal geproduceerde Intermezzo- (niet te drinken) of de geïmporteerde Krönung-koffie (iets minder niet te drinken). Gelukkig is er de coffeeshopketen (échte coffeeshops, dus geen hasj of marihuana) Greenet. Daar kun je kopjes koffie drinken, maar in enkele vestigingen hebben ook koffie om mee te nemen. Keus te over: Latijns-Amerikaanse bonen, Afrikaanse bonen, gemengde bonen. Als je wilt, malen ze het voor je. Ik scoor daar geregeld een kilo a 1100 dinar (een kleine dertien euro). Alleen al een genot als je thuis de zak opent en het aroma je tegemoet komt.

Ik had een haast antiek koffiezetapparaat, maar dat heeft de verhuizing niet overleefd. Dus heb ik nu een zachtblauw machien van de firma Philips. Ik zei al: filterkoffie is niet populair. De keus aan koffiezetapparaten is dan ook beperkt.

klimaat

Ik weet nog steeds niet of ik er gelukkig mee moet zijn. Negentien graden om half elf. Dat wordt vanmiddag wel weer een graadje of twee-, drieëntwintig. Fijn dat we nog steeds buiten ons krantje kunnen lezen.

Fijn ook dat er vanmiddag onder de bijna kale bomen in Skadarlia gegeten kan worden op de terrassen.

Maar het wringt. We zouden nu dikke jassen moeten dragen, de ijsmutsen en wanten zouden klaar moeten. Het is 5 november!!!

ingang

Nog één plaatje: de entree van het gebouw waar we in wonen. Ik geef toe, de glorie is wat vergaan, een lift is er niet en de loper is verdwenen, maar glorie is het toch zeker met al dat marmer, er zit een slot op de voordeur, het licht werkt en de trappen worden schoongemaakt. Op stand dus.

nog een keer

Vanaf nu weer regelmatige posts. Één keer per dag, soms meer. Eens kijken of het in het nieuwe appartement ook gaat lukken. Om een impressie te geven van waaruit al dat moois tot jullie komt een paar plaatjes uit die nieuwe woning. Nog niet alles staat op z'n plek, maar het meeste is nu wel gedaan. Ik kan straks zelfs weer even de stad in om wat boodschappen te doen. En vanaf nu geen gezeur meer over de verhuizing. Beloofd.

Mijn 'kantoor':

De keuken:

Het restant van de verhuisdozen:

De woonkamer:

De andere kamer, die nog niet helemaal is ingericht:

En de slaapkamer blijft privé.

hèhè

Ik was er al bang voor. Ze beloven je bij de internetprovider dat alles voor elkaar komt, moet je toch nog een paar dagen wachten op een verbinding in het nieuwe appartement. Weekend hè. Het werkt nu, zij het met wat horten en stoten.
Ik zit in mijn nieuwe kantoortje aan huis. Piepklein, ik schat nog geen vier vierkante meter, maar reuze knus. Ik kan nog geen plaatjes laten zien, want mijn camera is of zoek of nog ergens in een verhuisdoos, waarvan er steeds minder onuitgepakt zijn. De verhuizing zelf is probleemloos verlopen, maar ik barst nu van de pijn in m'n rug en al mijn spieren. Alles op z'n plek zetten, boekenkasten in elkaar schroeven, tafels van hot naar haar sjouwen, vieze keuken schrobben. Kortom allemaal klussen die mijn vastgeroeste lijf niet gewend is. Ik kan de trouwe bezoekers overigens mededelen dat de bewuste lamp nog potsierlijk lelijk hangt te zijn.
Nog een paar dagen en dan moet alles op z'n plek staan, liggen of hangen. Ik zie er naar uit. Kan ik ook weer eens aan het werk.
Morgen hoop ik plaatjes te kunnen laten zien.

druk

Waarom ik vandaag nog niks heb gepost? Nou, hierom:

hierom:

en hierom:

Morgenochtend om negen uur staat de verhuizer voor de deur. Ik heb pijn in m'n rug en ik barst van de dorst. Het is genoeg geweest voor vandaag. Het meeste is klaar en de rest komt morgenochtend vroeg wel. Nu is het tijd voor een biertje.

Het lijkt me sterk dat ik morgen tijd heb om te schrijven. Bovendien heb ik vandaag weliswaar m'n internetverbinding overgeschreven naar het nieuwe adres, ze beloofden dat die omstreeks het middaguur zal werken, maar het zal me verbazen als dat werkelijk zo is. Zal wel een paar dagen duren, dus heb geduld met me.

(geen) voetbal

Het volgende nieuws is niet okselfris meer. Het heeft, om het zo maar eens te zeggen, een stoppelbaard. Niettemin vind ik het toch kenmerkend genoeg om even te melden. Een voetbalselectie van de Republika Srpska wilde tegen de nationale ploeg van Servië spelen. Gaat niet door, althans van de Fifa en de Uefa mag het niet officieel. Ondanks aanvankelijk verzet van de moslimvertegenwoordigers had de Bosnische voetbalbond zijn zegen nog wel gegeven, maar dat vermocht de internationale federaties niet te vermurwen. Vanwege de "complexe politieke situatie", zegt dezelfde Fifa die altijd de mond vol heeft van scheiding tussen politiek en sport.
De secretaris-generaal (altijd gedacht dat die titel was voorbehouden aan de baas van de Verenigde Naties en de bazen van communistische partijen) van de voetbalbond van de Republika Srpska (nooit geweten dat ze daar een voetbalbond hadden), meneer Rodoljub Petkovic, vindt het een schande. Een voetbalwedstrijd tegen de Servische broeders van over de grens, wat is daar nou verkeerd aan? En mogen de Basken en de Catalanen ook geen internationale wedstrijden spelen? Dat mogen ze wel, ik heb het opgezocht. Het 'onafhankelijke' Kosovo mag het overigens weer niet.
Ik snap wel dat de Republika Srpska met dat potje voetbal wil laten zien dat ze eigenlijk niets meer met Bosnië te maken willen hebben. Maar ja zeg, laat die jongens toch lekker een balletje trappen.

grammatica

Naar mate de jaren verstrijken, vergeet ik steeds meer. Ook mijn kennis van het Nederlands vertoont slijtage. Dat is soms niet handig voor iemand die juist met die taal de kost moet verdienen. Toen ik in Nederland was, heb ik derhalve een grammaticaboek aangeschaft. Voor de broodnodige opfrissing zal ik maar zeggen. 'Voor de vorm' heet het en de ondertitel luidt: Taalvraagbaak voor schrijvers. Waarom het boek specifiek voor schrijvers is bedoeld, begrijp ik niet. Het komt me zo voor dat er zijn wel meer mensen die worden geacht de grammatica juist te gebruiken.
Ik heb de de vraagbaak zojuist zitten doorbladeren en heb me er over verbaasd hoe weinig er is blijven hangen van de lessen op de Kerkstraatschool te Leerdam en de Rijksscholengemeenschap te Gorinchem. Persoonsvorm, antecendent, bijvoeglijke bijzin; het zijn begrippen die heel ver weg wel een belletje doen rinkelen, maar vraag me de exacte betekenis en ik zal in stilzwijgen vervallen.
Tegelijk realiseer ik me dat de officiële grammatica, maar ook de spelling bijvoorbeeld, vooral speelgoed voor taalkundigen is. Ieder gebruikt taal op zijn eigen manier en wonderlijk genoeg begrijpen we elkaar allemaal, tenzij we een zwaar Gronings, Zeeuws of Limburgs dialect bezigen. Een hele geruststelling, want ik weet niet of ik al die begrippen en het juiste gebruik ervan er weer ingehamerd krijg.

dilemma

De uit Nederland meegebrachte rookworst is al op, er is nog één stroopwafel over en een klein stukje amandelstaaf. De Droste-chocoladeletter (die ik zo lekker vind) is nog compleet. Maar je ziet het: het is een A en die letter is dus voor Aleksandra. Of zal ik toch maar stiekem... Waarom eigenlijk niet? Mijn naam heeft ook twee A's en wat doet het ertoe dat die niet aan het begin staan?

rente

8,5 Procent bij de Erste Bank (Vermenigvuuuuuuuldig uw geld! Zet het op de Erste Bank. Let op het konijntje vanwege het vermenigvuldigen), 8,85 procent bij de Komercijalna Banka, 12 procent bij de Raiffaisenbank. Het kan niet op. Als je je geld in Servië een tijdje vastzet word je slapende rijk.


We hoeven ons hier ook helemaal geen zorgen te maken, zei premier Cvetković pas nog. O.k., de 7 procent economische groei die we voor 2009 hadden verwacht, dat halen we niet, maar met een beetje moeite komen we op 4 a 4,5 procent uit. Vice-premier Djelić maakte het nog gekker. Wat nou internationale economische crisis? In deze geglobaliseerde economie maakt Servië juist goede kans om er beter van te worden. Ierland, een jaar of twintig geleden; daar vergeleek hij het mee.
Ik snap de regering wel. Die moet de begroting voor volgend jaar door het parlement zien te slepen en gezien allerlei extraatjes voor gepensioneerden en dientengevolge een begrotingstekort, zal dat niet meevallen. Ook de baas van de Centrale Bank heeft al geknord dat er maar één manier is om de crisis (die Servië volgens hem wel degelijk zal bereiken): degenen die erover gaan moeten zich realiseren dat het ernst is. Gezien de uitlatingen van Cvetković en Djelić lijkt het daar niet erg op.
Maar goed, tot 12 procent rente dus bij de Raiffaisenbank. Ik vang op de Postbank maar 2,5 procent en moeder ING heeft staatscenten nodig. Misschien toch maar? Sparen op een bank in Servië? Ik moet nog wat aan dat idee wennen.

verhuizing

De verhuizing nadert. Nog vier nachtjes slapen en drieënhalve dag in de rotzooi. Tonnen ongebruikte kabeltjes en stekkertjes, gelezen maar oninteressante boeken en prullaria weggegooid. Ik ben vandaag begonnen de boekenkasten uit elkaar te schroeven, waardoor de vloer van de woonkamer vrijwel niet meer te betreden is. Straks zit alles in dozen en is er dus een week of wat niets meer te vinden. Pieker me suf wat ik buiten die dozen moet houden om in ieder geval te kunnen eten, slapen en werken. Hoop dat alles tegen het eind van het jaar weer op z'n plek staat in het nieuwe appartement, maar vrees het ergste. Waarom heeft een mens toch zoveel spullen? Waarom ben ik toch niet m'n leven lang op één adres blijven wonen?

weer thuis

Ik ben weer thuis. Paar prettige dagen gehad in Nederland. Veel in de trein gezeten en naar buiten kijkend herontdekt dat het toch wel een prettig landje kan zijn. Mooie luchten, groene weiden, koeien en schapen, zelfs tussen Leiden en Den Haag. Het vervelende is dat de mooie perioden vaak zo kort zijn en de druiligere zo lang, eindeloos lang en eindeloos druilerig.

Ik zal jullie verder niet vermoeien met Nederland. Daar weten jullie per slot van rekening meer van dan ik. Laat nog wel even laten zien hoe het er onderweg uitziet. Vliegend over Alpen, vrezend dat ook Servië onder een dik wolkendek zal liggen, maar dan blijkt boven het Nederlands-platte Vojvodina dat het meevalt. De zon schijnt, hoewel het niet meer zo lekker warm is als voor mijn vertrek.

even weg

Ik ben even een paar dagen weg. Naar Nederland dus. Geen idee of ik kans heb wat te posten. Zo niet, ik ben zondag weer terug in Belgrado.

weer

Er is iets helemaal niet aan de haak hier in Servië. Een enkele dag uitgezonderd is het al tijden prachtig weer. Vandaag wordt voor Belgrado 22 graden verwacht. Ik zou in mijn korte broek naar buiten kunnen als ik dat zou willen. Ik sta nogal sceptisch tegenover klimaatveranderingspaniek, maar dit kun je toch echt niet meer normaal noemen.
Morgen vlieg ik naar Nederland om daar tot zondag te blijven. Ik vrees bij jullie een koutje op te lopen vanwege het grote verschil in temperatuur en weersomstandigheden. Wat moet ik aantrekken?

patsers

Voor het eerst in Delta City geweest, een van die nieuwe protserige winkelcentra in Belgrado, waar patsers met te veel geld en te weinig smaak heengaan om gezien te worden (ik natuurlijk niet). Het is een verzameling van volkomen nutteloze winkels met te hoge prijzen, met als uitzondering de natuurlijkehandgemaaktezepenwinkel van vriend Miloš waar ik nou net geen foto van gemaakt heb. Zoals je op de foto ziet barst het in Delta City niet van de bezoekers, maar dat kan zijn omdat het maandag is. De enige normale verschijning die ik er zag, was de schoonmaakster.

Ik heb geen idee wat die mensen die er wel zijn komen kopen. De keus is beperkt. Er is een groot aantal (sport)kledingwinkels, parfumerieën, behawinkels(lingeriezaken zullen die wel heten), juweliers en meer algemene life-stylehandels. Wil je iets anders, dan moet je niet in Delta City zijn.