En verder is het vooral schattig. Klein, je zou het pitoresk kunnen noemen, het centrum is autovrij, het doet Oostenrijks aan (niet zo gek gezien de geschiedenis), ze hebben hier ongelooflijk veel café's en restaurants, maar een cd-winkel en een boekhandel kon ik nauwelijks vinden. En het is vooral heel anders dan de andere hoofdsteden van de ex-Joe-republieken. Ik moet het met de Slovenen eens zijn: dit is geen Balkan, dit is Midden-Europa. Als ze hier niet een compleet andere taal zouden spreken, zou je zomaar kunnen denken dat je in Oostenrijk bent:
Je ziet overal om je heen allerlei aardige details.
Bij het laatste (op het parlementsgebouw) vraag ik me af waarom al die mannen met stoere beroepen in vredesnaam in hun nakie zijn en waarom de man links naar het schijnt een gat boort in het hoofd van zijn buurman met de lamp.Vooral schattig, zei ik, maar als geen enkele stad niet alleen maar schattig.
Hier en daar kan nog wel wat opgeknapt worden:
En op sommige plekken staat de boel echt op instorten:
Mijn indrukken dus van Ljubljana na bijna twee dagen. Trek er vooral geen conclusies uit. Het zijn slechts de indrukken van een voorbijganger.
De tweede bijeenkomst van de dag vond plaats in een gruwelijk lelijk gebouw, dat door veel Slovenen naar ik begreep juist als het hoogtepunt van de jarentachtigarchitectuur wordt beschouwd. Hier was de stemming heel wat geanimeerder. We zaten met zeven mensen (vier Sloveense vrouwen en drie Nederlandse mannen) achter een langwerpige tafel voor een rondetafeldiscussie over problemen waar journalisten zoals tegenaan lopen. Ik zal jullie niet met de inhoud vermoeien, maar, hoewel er maar weinig belangstellenden waren komen opdagen, was het een interessant gesprek. Ik was natuurlijk zo trots als een pauw toen ik het volgende op de videoschermen zag verschijnen:
Morgen zal ik toeristisch gaan besteden. Hoop jullie in de loop van de dag te kunnen vergasten op mooie plaatjes van een lief stadje, waar iedereen buiten kuhinjo vino (glühwein) staat te drinken.
Oh mijn God, we worden ingehaald door een kruisraket. Was het slechts de propellor van het vliegtuig. Suffig als ik was, realiseerde ik me niet direct waar ik me bevond. Oh ja, in een vliegtuig op weg naar Ljubljana.
Ben net een uurtje in de hoofdstad van Slovenië en kan dus nog niet erg veel zeggen. Mijn eerste indruk? Ik zit vanzelfsprekend net op de enige verdieping van het hotel waar niet mag worden gerookt. (Grrrrr!!) Dat word illegaal uit het raam hangen.
Slovenen houden al net zo van lichtjes in de bomen als Serviërs.
Er stroomt een rivier door schemerend Ljubljana (de Ljubljanica, hoe kan het ook anders).
Maar helaas staat het blik op de meeste plaatsen gewoon weer dwars op het trottoir gepakeerd.
Dat was dus stap 1. Nu moet ik de voorlichtingsdienst van de regering bellen om een afspraak te maken. Zij willen het kartonnetje (een potvrda heet dat), een brief van mijn werkgever en mijn oude accreditatie zien en als het allemaal klopt, krijg ik een nieuwe stempel in mijn accreditatie, een papier waarin staat dat ik ben geaccrediteerd en een papier voor de douane. Wat ik met al die paperassen moet doen hoor je later.
En dit:
Ik had het nog niet gezien en ben dus vanmiddag maar even gaan kijken. Eerlijk gezegd snap ik de ophef niet zo goed. Het is een tamelijk bescheiden winkeltje en bovendien is de kerk nou ook weer niet van uitzonderlijke schoonheid. Ik vind het nogal een plomp en grauw bouwwerk waarbij het nieuwe bouwseltje haast frivool afsteekt. In één ding hebben de buurtbewoners wel gelijk. In de jaren dat de Democratische Partij van Servië van Vojislav Koštunica aan de macht is geweest, heeft de kerk een haast onaantastbare positie verworven. Niemand zou toestemming hebben gekregen om een gebouwtje op een vergelijkbare plek neer te zetten, maar zodra de geestelijkheid iets doet, lijkt er geen tegenhouden aan.
Geen geroosterd varken maar allerlei soorten vis dit keer, omdat het vrijdag was. En een worteltjessalade die ik nog nooit eerder had gegeten. Voor de liefhebbers van heet: 2 kilo wortels geraspt, 300 gram hete pepers (vers) in ringetjes, bosje peterselie fijngehakt, 2 tenen knoflook fijngehakt, 300 gram olie (weet niet precies hoeveel dat in cc's is, gewoon proberen), eetlepel zout, eetlepel suiker, 3 eetlepels goede azijn. Door elkaar husselen en klaar.
Rakija was er natuurlijk ook. De trots van schoonvader Negovan, van višnje (zure kersen, bestaat daar een Nederlands woord voor?), drie keer gestookt, 50 procent alcohol en in een bijzondere fles, waar oorspronkelijk Metaxa in heeft gezeten. Kleine glaasjes, want vreselijk sterk, maar oh zo smakelijk.
Posts
