Ik houd er over het algemeen niet van om 's lands gebruiken op een makkelijke manier te kakken te zetten, maar toe nou jongens, jullie maken het me wel heel erg moeilijk om mijn lachen in te houden. Goed, jullie wapens zien er modern en gevaarlijk uit, dat rokje zij jullie vergeven, maar die witte mailots, die kwasten op je kuien en die rare balletjes op je schoenen... (proest) 
Veel mensen waren er niet op Ne afgekomen. Maar wat wil je. Een barre tocht, gecombineerd met het feit dat zo'n stalen boot ijskoud water natuurlijk niet warm te stoken is, dan blijven de meesten liever gewoon thuis. Logisch. Zanger Malina was er niet rouwig om. "That's rock'n roll", luidde zijn scherpzinnige commentaar.
Ik ben niet zo van het design. Ik vind designers over het algemeen opgeblazen, zelfvoldane patjepeeërs die veel te veel geld vragen voor dingen die je nooit zult gebruiken. Maar gisteren was ik toch op een leuke tentoonstelling. Redesign your mind heette die en er stond werk van jonge Servische ontwerpers. Vooral het setje hieronder vond ik grappig. Badkamerspullen gemaakt van bestek. En ook de kapstok hierboven, gemaakt van fietssturen, is het aanzien best waard.
Vaste bezoeker Fabian vraagt zich bezorgd af waarom er toch zo weinig over de andere landen in de regio op het Belgradoblog te lezen valt. Ik heb hem daar in de reacties op geantwoord (in het kort: dit is het Belgrado blog, omdat ik hier nu eenmaal de meeste tijd doorbreng). Maar hij heeft wel gelijk, dat kan best een beetje anders. Om hem een plezier te doen en omdat ik weet dat hij iets met dat land heeft, een stukje cultuur van Macedonische bodem: Nadica Bogeska zingt in Ohrid en op een speedboot op het meer van Ohrid het liedje Fatalna Devojka (femme fatale of beter: fille fatale). Schijnt daar in het zuiden heel populair te zijn, maar mijn hemel wat zingt ze vals en wat kan ze slecht playbacken en wat wringt ze zich in idiote bochten en wat is ze jong (kan niet ouder dan veertien zijn).
Je neemt je voor om een avondje cultuur te gaan doen, een film te gaan bekijken in het kader op het Slobodna Zona Festival. Van tevoren een kop koffie in café Centrala in de Siminastraat met Aleksandra en Željko. Serieus gesprek, koffie, nog meer serieuze praat, biertje, grappen maken, biertje, filosofische gedachten uitwisselen, biertje, businessplan opstellen voor een bedrijf dat er waarschijnlijk nooit komt, biertje, foto maken, biertje, een gedicht voordragen, biertje en plotseling kom je erachter dat de film al anderhalf uur geleden is begonnen. Nou ja, dan nog maar een biertje.
De avond schrijdt voort, je begint trek te krijgen. Waarheen? Wat is dichtbij? De Schrijversclub is dichtbij, in de Francuskastraat. Je bent er al in geen eeuwigheid geweest, maar de ober erkent je toch. Het gebruikelijke, vraagt hij. Ja, doe maar. En dus: biftek na žaru, tarator, een biertje en als het eten op is een loza om het af te leren. Licht schommelend en heel voldaan naar huis. Die film komt nog wel een keer. Of niet. Nou ja, dan maar niet. Ik houd wel van zulke dagen.
Alles wat mis kon gaan, ging gisterenavond mis. Het licht deed raar, de geluidsinstallatie vertoonde kuren en er klonk steeds andere muziek dan de bedoeling was. Tel daarbij op dat de wanhopige spreekstalmeesteres op het podiumpje stond te kakelen als een kip zonder kop en je hebt de perefecte mix voor een avondje cultuur in Belgrado.
Ik was uitgenodigd voor een modeshow en ik heb me ziek gelachen. Het was allemaal zo koddig dat niemand heeft gezien wat er aan jurkjes, jasjes, broekjes en schoentjes voorbij kwam en al evenmin van de typisch Belgradose meisjes (sexy, kleine maatjes, de meesten geblondeerd) die erin zaten. Zielig voor de modeontwerpster van wie ik de naam ben vergeten, dat wel. Hier op het Belgradoblog in de herkansing.
Het voordeel van de komst van de Russische president en de viering van het 65-jarige jubileum van de bevrijding van Belgrado is dat er op de avond ervoor honderd van de beste trubače (trompettisten) naar Belgrado worden getrommeld om op Trg Republike een concert te geven. Je kon ze nauwelijks zien, omdat er een enorm persvak met Heineken-parasols recht voor het podium was neergezet. En de mevrouw die het geheel presenteerde wist ook al een enorme blunder te maken, toen ze op haar pumps uitgleed op het podium. "Nou ja, het was voor de bevrijders van Belgrado ook niet makkelijk," flapte de lieverd eruit, waarschijnlijk geheel onbewust van de vele duizenden slachtoffers die tijdens de slag om Belgrado in 1944 zijn gevallen. Wel iets anders dan een slippertje op een nat podium anno 2009. Foutje, kan gebeuren. Als je goed keek kon je toch wel iets van de trubače zien.
Posts
Alle reacties
