voertuigenserie

Ze stonden vlak bij mijn hotel. Gezien de vlaggetjes op het onderste voertuig en het feit dat Akropoli in latijns schrift is geschreven zouden het Franse toeristen die op alternatieve wijze naar Athene zijn komen rijden kunnen zijn. Maar al sla je me dood, ik weet het niet zeker.

voertuigenserie

Een NSU 1200. Het paradepaardje van de Duitse NSU Motorenwerke, lees ik op wiki, geproduceerd van 1967 tot 1973. Ik kan ze me nog wel uit m'n eigen jeugd herinneren. Ze zien er nu gek uit, maar toen waren ze redelijk populair, schappelijk geprijsd en erg pittig. Volkswagen, dat NSU in 1969 kocht, draaide de NSU de nek om vanwege te grote concurrentie met de eigen Kever. Maar hier in Belgrado hebben we er lekker nog een.

voertuigenserie

Daar is weer een zeer geschikt exemplaar voor de voertuigenserie. Een Opel Rekord uit, ik schat, 1958 of 1959. Kan wel een poetsbeurt gebruiken, maar ziet er verder nog tof uit. Volgens mij kun je er zo mee wegrijden.

VOERTUIGENSERIE

Een kenmerkend legervoertuig voor troepentransport. Je ziet ze nog steeds heel veel. Zastava's, volgens mij. Deze stond gisterenavond geparkeerd bij de Bajlonimarkt, waar in geen velden of wegen iets militairs te vinden is. Gezien de kentekenplaat ( GM = Gornji Milanovac, ten zuiden van Belgrado) is-ie dan ook als burgervoertuig geregistreerd.

VOERTUIGENSERIE

Wel grappig. In de reacties op het plaatje van de Renault Dauphine werd gezegd (en door mij erkend) dat auto's zoveel langer goed blijven in klimaten waar het niet zo vaak regent. Zoals uit bijgaande foto's blijkt, is dat niet altijd het geval. De tand des tijds heeft overduidelijk zitten knabbelen aan een Honda Accord in de Palmotićevastraat. De arme auto is totaal verrot.

VOERTUIGENSERIE

Wat is het toch lekker om schrijver, eind- en hoofdredacteur en enig aandeelhouder van het Belgradoblog te zijn. Want eigenlijk kan het helemaal niet, een aflevering van de voertuigenserie uit Frankrijk. Dit blog gaat over de Balkan, een Renault Dauphine in Ajaccio heeft hier niets te zoeken. Dat had u gedacht meneer, mevrouw. Wie gaat daar over? Nou ik. En omdat de Renault Dauphine de eerste auto van mijn vader was, zet ik hem er toch op.

VOERTUIGENSERIE

Ik was gisteren bij de afdeling Milieukwaliteit, sectie waterkwaliteit van het Hydrometeorologische Instituut in Košutnjak voor een interview over de kwaliteit van het Donauwater. Een eerbiedwaardig instituut dat al zo'n honderd jaar bestaat, maar dat getuige het wagenpark zijn hoogtijdagen al een jaar of wat geleden heeft beleefd. De parkeerplaats stond vol wrakken, waar met de beste wil van de wereld geen kwaliteit meer mee gemeten kan worden.

VOERTUIGENSERIE

Ik was haar al bijna vergeten: de voertuigenserie. Totdat ik bovenstaand vehikel vanmiddag voor de deur zag staan. Hij stond daar ineens. Gisteren was-ie er nog niet. Lekke banden en niet bepaald in goede staat, kennelijk gedumpt door iemand die er geen raad mee wist. Misschien ligt er wel een lijk in. Ik heb niet naar het merk gekeken, maar het komt me voor als een stokoude Ford Transit.

VOERTUIGENSERIE

Merkwaardig karretje, vermoedelijk zelf in elkaar geknutseld. Of heeft iemand een idee wat het is? Staat er waarschijnlijk al een poos, want de rechtervoorband is leeg.

VOERTUIGENSERIE

Geen idee wat dit is. Iets met electriciteit, denk ik.

VOERTUIGENSERIE

Het gaat weer lekker met de voertuigenserie. Een enigszins gebutste Peugeot 504 dit keer. Zonder twijfel gekocht in de tijd dat het goed ging met Joegoslavië en dat is al heel lang geleden.

VOERTUIGENSERIE

Ik heb al eens een Trabant laten zien, maar dat was een gewone. Gisteren kwam ik een reuze-uitvoering van het Oostduitse mini-autootje tegen: een Trabant Wagon. Ik ben erg benieuwd wat de eigenaar erin vervoert. Al te zwaar kan het niet zijn, want dan gaat deze super-Trabi onherroepelijk door zijn assen.

VOERTUIGENSERIE

Deze Fiat Panda staat niet op het Belgradoblog omdat het zo'n bijzondere auto is. Ik heb hem geplaatst omdat-ie zo overduidelijk roze is, maar kennelijk is dat voor de eigenaar niet genoeg. Er moest ook nog eens twee keer 'pink' op worden geplakt, opdat we ons echt niet vergissen.

VOERTUIGENSERIE

Albanië is vol met Mercdessen. Maar dat niet alleen, er rijden nog een heleboel grappige voertuigen rond uit de tijd van Enver Hoxha's turbocommunisme. Meestal Chinees, omdat China gedurende vele jaren het enige land was waarmee Albanië zaken deed. Totdat ook die band werd verbroken. Chinezen hebben kennelijk een voorkeur voor driewielers in allerlei soorten en maten. Ik heb er honderden van langs zien komen. Bij deze twee willekeurige voorbeelden.

Albanië is een land van enorme tegenstellingen. Rijkdom en armoede kunnen er allebei extreem zijn. En je vindt er de laatste snufjes op technologisch gebied, maar even buiten de stad waan je je soms in de middeleeuwen, zoals hieronder tussen Elbasan en Tirana. Niet echt een voertuig, maar toch in ieder geval een transportmiddel: de ezel.

Op de terugweg ben ik een nachtje bij een vriend in Skopje (Macedonië) blijven slapen en toen ik daar zaterdag aankwam, kruiste onderstaand vehikel mijn pad. Ook wel een mooie, vind ik.

VOERTUIGENSERIE

In Moskou rijden er nog heel veel van, weet ik uit eigen waarneming. Hier in Belgrado zie je ze niet vaak: de Moskvich, net als Lada, Škoda, Wartburg, Yugo en Dacia ooit de paradepaardjes onder de voertuigen in diverse arbeidersparadijzen, zij het dat je er vaak jaren op moest wachten. Voor zover ik weet, worden er geen Moskvichen meer gemaakt, dus al je er een hebben wilt, deze staat te koop. Als je er dertigduizend dinar (318,79 euro), een reisje naar Belgrado en wat bureaucratische rompslomp voor over hebt, grijp je kans.

VOERTUIGENSERIE

Ik heb haar een hele poos laten versloffen: de voertuigenserie. Maar geloof me, uit het oog is niet uit het hart. Als ik buiten ben, loop ik altijd te loeren of er nog ergens een fraai exemplaar te spotten valt. Hier hebben we er weer een; een Ford Escort uit ik schat ergens medio jaren zeventig. De kleur staat me niet aan, een beetje saaie auto, maar wel heel degelijk. Vandaar dat-ie nog steeds rijdt. De eigenaar is er vast apetrots op.

VOERTUIGENSERIE

Ik kan het niet helpen, dit plaatje moet even worden gepost. Ten eerste staat er een Trabant op, de eerste die ik jullie uit Servië kan laten zien (bij Pirot, op weg naar Sofia). Ten tweede omdat er iets niet klopt, maar wat?

VOERTUIGENSERIE

Tijden heb ik erop moeten wachten: Trabanten. Als ik mijn camera bij me had, zag ik ze niet en als ik ze wel zag, had ik m'n camera niet bij me. En nu zomaar drie tegelijk. Ik moest ervoor naar Boedapest, maar dat had ik er graag voor over.

VOERTUIGENSERIE

Net als de meeste grote steden in de wereld heeft Belgrado een parkeerprobleem. Er zijn natuurlijk gewoon te veel auto's en te weinig parkeerplaatsen. Zo eenvoudig is het. Maar dat is niet het enige. De Balkanees heeft de vervelende gewoonte om zijn of haar auto plompverloren neer te zetten waar het hem of haar toevallig het beste uitkomt. Vaak is dat op de stoep, zodat je als voetganger voortdurend laverend je weg moet proberen te vinden. De gemeente Belgrado heeft besloten daar iets tegen te doen. De gemeentelijke strepenschilderdienst is druk in de weer parkeervakken op de straten te kwasten, ook bij mij in de buurt. De bedoeling is dat automobilisten hun voertuigen netjes tussen de strepen inzetten. Sommigen doen dat ook, zoals je hierboven ziet. Maar de dicipline is van korte duur. Veel auto's staat alweer half op de stoep, omdat de eigenaren bang zijn dat ihun spiegels er in de smalle straatjes af worden gereden:

Maar helaas staat het blik op de meeste plaatsen gewoon weer dwars op het trottoir gepakeerd.

VOERTUIGENSERIE

De laatste episode van de voertuigenserie ligt alweer heel ver achter ons. Tijd voor een nieuwe aflevering, hoewel die meer over transport in het algemeen gaat dan over individuele voertuigen. Laat me beginnen met een tegenvaller. Afgelopen week werd na twintig jaar asfalteren, bruggen bouwen, tunnels hakken, gekissebis en miraculeuze geldverdwijnerij de ringweg om Belgrado geopend. Je zou dus denken dat het rustiger zou zijn op de weg die dwars door de stad heenloopt. Nee dus. Voor Gazela (de brug over de Sava) stond als vanouds een file en ook verderop was er zowat geen doorkomen aan.

Buiten de stad was het ineens een stuk rustiger.

En dat geeft te denken. Servië is logistiek een soort van Oostenrijk: normaal gesproken rijdt er truckgewijs van alles doorheen op weg van Turkije, Griekenland en vooral Turkije naar andere delen van Europa en vice versa. Relatief weinig vrachtwagens laden of lossen hier. Maar ook op de snelweg is de economische malaise zichtbaar. Er wordt aanzienlijk minder vervoerd.

Een Turkse chauffeur eet z'n lunch, een Macedonische en een Kroatische collega zijn even naar de w.c.

Verder was het doodstil tussen Belgrado en Niš. Dat rijdt lekker door, maar het scheelt de Servische schatkist hoopjes dinars aan tolgelden.