VOERTUIGENSERIE

De laatste episode van de voertuigenserie ligt alweer heel ver achter ons. Tijd voor een nieuwe aflevering, hoewel die meer over transport in het algemeen gaat dan over individuele voertuigen. Laat me beginnen met een tegenvaller. Afgelopen week werd na twintig jaar asfalteren, bruggen bouwen, tunnels hakken, gekissebis en miraculeuze geldverdwijnerij de ringweg om Belgrado geopend. Je zou dus denken dat het rustiger zou zijn op de weg die dwars door de stad heenloopt. Nee dus. Voor Gazela (de brug over de Sava) stond als vanouds een file en ook verderop was er zowat geen doorkomen aan.

Buiten de stad was het ineens een stuk rustiger.

En dat geeft te denken. Servië is logistiek een soort van Oostenrijk: normaal gesproken rijdt er truckgewijs van alles doorheen op weg van Turkije, Griekenland en vooral Turkije naar andere delen van Europa en vice versa. Relatief weinig vrachtwagens laden of lossen hier. Maar ook op de snelweg is de economische malaise zichtbaar. Er wordt aanzienlijk minder vervoerd.

Een Turkse chauffeur eet z'n lunch, een Macedonische en een Kroatische collega zijn even naar de w.c.

Verder was het doodstil tussen Belgrado en Niš. Dat rijdt lekker door, maar het scheelt de Servische schatkist hoopjes dinars aan tolgelden.

meer kut

Er wordt flink gereageerd op het scheldkanonadetje van Danko Lazovic. Dat is mooi, van culturele uitwisseling is nog nooit iemand slechter geworden. Een bezoeker stuurde deze link. Ik ga het niet letterlijk vertalen, de strekking lijkt me zonder ook wel duidelijk. Dat wordt nog flink oefenen als ik met de echte schelders mee wil doen.

slava

Ik post me helemaal suf vandaag omdat ik er morgen niet ben. Dan ga ik naar Niš ter viering van Aranđelovdan, de dag van de aartsengel Mihail en de slava van Aleksandra's familie. Mihail (Michaël) staat bij ons in de boekenkast een oogje in het zeil te houden (ik zie nu pas dat het boek God is dead achter hem staat = echt toeval). Voor degenen die niet weten wat een slava is, hier een uitgebreide uitleg. Die slava is belangrijk, neem dat van me aan. Er komen altijd veel mensen langs, er is spijs en drank en het wil nog wel eens een dolle boel worden. Pop Raša is daar in Niš al langsgeweest met zijn gezegende water, dus het kan niet meer stuk. Ik eet vandaag maar niet zoveel, want Aleksandra's moeder gaat me morgen helemaal volstoppen.

Servologen zullen zich misschien afvragen waarom wij zelf geen slava hebben. Dat is heel simpel. Toen Aleksandra en ik trouwden, stond ik voor de keus: ik kon me laten dopen (ik ben ooit luthers gedoopt, maar dat telt niet) en daarmee het recht verwerven om in de kerk te trouwen en een slava uit te zoeken of ik kon dat niet doen en daarmee worden uitgesloten van die privileges. Nou wil ik me tot op zekere hoogte best aanpassen aan de lokale zeden en gewoonten, maar om orthodox te worden ging me toch een beetje te ver. Vandaar. Ik groet u en hoop zaterdag weer terug te zijn (mogelijk met lichte kater).

nutteloos 2

Afgelopen maandag beloofde ik meer plaatjes van nutteloze gebouwen. Welaan, hier is er nog een. Het is een centrale voor de stadsverwarming aan de Dunavski Kej (Donaukade). Werkt niet, staat leeg. Er gebeurt al jaren niks mee. Volgens iemand die er vlakbij woont is de centrale ooit stomweg op de verkeerde plek gebouwd; het schijnt iets te maken te hebben met de aanvoer van kolen. De schepen die de brandstof vervoeren kunnen hier niet afmeren, dus hebben ze maar een andere centrale gebouwd op een plek langs de Donau waar dat wel kan. Ik sta niet in voor het waarheidsgehalte van deze uitleg, maar het zou best eens kunnen kloppen.

requiem

Ik had er natuurlijk zelf op moeten komen, maar dankzij een oplettende bezoeker (dankjewel Tim) missen jullie het toch niet: gisteren is de laatste Yugo van de lopende band gerold. "Weemoedig afscheid van de Yugo" stond er boven een stukje in het Algemeen Dagblad (alweer het AD), dat overigens wemelt van de fouten. Ten eerste zullen er maar weinigen weemoedig zijn over het verdwijnen van de Yugo's. Geen hond wil in die dingen rijden als het niet strikt noodzakelijk is. Veel mensen nemen zelfs een duur krediet om vooral maar een tweedehands 'westerse' auto te kunnen kopen. Ten tweede gaat producent geen Fiat Punto's assembleren, maar twee nieuwe Fiat-modellen. Ten derde staat Zastava niet voor rode vlag (zelfs niet destijds), maar gewoon voor vlag:

En tenslotte is er geen Serviër die Momcilo Spajeci heet.

Ik vraag me trouwens af of die hele Fiat-deal nog wel doorgaat. De Italianen hebben beloofd 700 miljoen euro te investeren in Zastava, maar het concern kampt vanwege de economische malaise met gigantische problemen. In Italië is de verkoop met twintig procent gedaald en Fiat heeft in vier fabrieken werktijdverkorting doorgevoerd. Ze worden daar in Kragujevac heel zenuwachtig van, ook al omdat de Amerikaanse wapenfabrikant Remington samenwerking met de wapenpoot van Zastava op de lange baan heeft geschoven.

Hier nog een filmpje. Een passend requiem dunkt me.

kut

Excuses voor de kop boven deze post, maar het kan even niet anders. Het gaat over de edele kunst van het schelden, naar aanleiding van een berichtje in het Algemeen Dagblad (dank Cornelis). Danko Lazović, voetballer bij PSV, zou afgelopen zondag "de vreselijkste dingen" hebben geroepen tegen Huub Stevens. "Kut"en "ik neuk je moeder", zou hij zijn coach hebben toegevoegd. In het Servisch klinkt dat als volgt "pička" en waarschijnlijk iets als "jebem ti majku". Voor gevoelige Nederlandse oren zijn dat misschien "de vreselijkste dingen", in het Servo-Kroatische taalgebied zijn zulke uitlatingen heel normaal. Als je hier scheldt, komt er meestal "kut", "neuken" en een vrouwelijk familielid in voor, vaak ook een combinatie. "Jebiga" en "jebote" worden veel gebruikt(onvertaalbaar, maar zoiets als het Engelse "fuck it", je hebt "jebem ti oci krmeljive" (ik neuk je vuile ogen), "(idi) u pičku materina" ((verdwijn) in de kut van je moeder) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Toegegeven, het is geen potverdikkie of sapperloot, maar dat hoor ik Nederlandse voetballers ook niet zeggen. En wie valt er in Nederland nou van z'n stoel als iemand "lul" zegt of "godverdomme". Daar wordt toch niemand warm of koud van? Nou dan.

paspoort

Nog even en dan kan bovenstaand vod in de prullenbak. Joegoslavië bestaat al jaren niet meer, maar Serviërs reizen, als ze tenminste een visum krijgen, nog steeds de wereld rond met een paspoort van de Savezna Republika Jugoslavia (Federale Republiek Joegoslavië). De bedoeling was dat de vertrouwde blauwe paspoorten eind dit jaar vervangen zouden zijn door onderstaande hypermoderne, biometrische, geavanceerde en niet na te maken (wie zou er een Servisch paspoort willen namaken?) nieuwe rode.

Maar ja, zo makkelijk gaat dat natuurlijk niet. Er zijn technische problemen en drukproblemen en omdat Serviërs alles op het allerlaatste moment doen zijn er ook uitgifteproblemen. Als men zich aan de datum van 31 december 2008 had gehouden, had haast niemand op 1 januari 2009 een geldig paspoort gehad.

Het lijkt toch nog goed te komen. Hoewel... Het parlement bediscussieert vandaag een voorstel om de geldigheid van de oude paspoorten (die overigens sinds 1 november niet meer worden uitgegeven) nog een jaartje te rekken. Maar het parlement in Servië discussieert zelden over onderwerpen die op de agenda staan. Goed mogelijk dat er in het nieuwe jaar geen Serviër meer naar het buitenland kan.

nutteloos

Er was gisteren iets geks aan de hand: ik kon niet bij mijn blog en dus kon ik niks posten. Soms zijn de wetten van cyberspace onnavolgbaar. Vandaag werkt het weer.

Ik wil het eens over nutteloze gebouwen hebben: gebouwen die nooit zijn afgemaakt, gebouwen die wel zijn afgemaakt, maar nooit in gebruik zijn genomen, verlaten gebouwen etcetera. Er staan er nogal wat van in de regio. Om te beginnen een gebouw in de voormalige Straat van de 29e november (op 29 november 1943 legde de Anti-Fascistische Raad voor de Nationale Bevrijding van Joegoslavië de basis voor de na-oorlogse socialistische federale republiek Joegoslavië), die tegenwoordig Bulevar Despota Stefana (zoon van tsaar Lazar die in 1389 in de pan werd gehakt door de Turken tijdens de Slag op het Merelveld in Kosovo). Het zal ooit wel bedoeld zijn voor de huisvesting van kantoren, maar het staat daar in de huidige staat al te staan sinds ik in Belgrado kom en dat is bijna tien jaar. Goedkoop kan het nooit zijn geweest, want Despota Stefana is hartje stad. Geen idee van wie het is en waarom het niet is voltooid. Iemand anders misschien wel?

hip

Ik ben cultureel weer helemaal opgefrist. Gisterenavond presenteerde de band Darkwood Dub zijn nieuwe album: Jedinstvo (eenheid, harmonie). Plaats van handeling: The Tube, een club in het centrum. Publiek: hippig, veel acteurs, televisiemensen, schrijvers, muzikanten, kunstenaars, zelfs vice-premier Đelić kwam om middernacht binnenwandelen, in pak, maar zonder stropdas en gearmd met een jonge vrouw die zijn vrouw bleek te zijn. De muziek was puik, niks op aan te merken, maar het was wel erg druk en erg warm.

De tijd dat ik me ongedwongen in een hossende menigte stortte ligt ver achter me. Ik heb me dus maar teruggetrokken bij de bar, waar de biertjes erg duur waren (210 dinar = 2,5 euro = voor Belgradose begrippen een godsvermogen).

Jullie houden aan dit uitje zelfs een primeur over. Nog nooit vertoond in Nederland: een videofragment van een van Serviës bekendste bands:

organen

Er begint een bijzonder onfrisse lucht op te stijgen uit sommige krochten van de Kosovaarse samenleving. Het was Carla del Ponte die de deksel van de beerput heeft gehaald. Zij openbaarde in haar boek De Jacht (gek genoeg pas nadat ze was afgetreden) dat er tijdens de Kosovo-oorlog in 1998 en 1999 driehonderd niet-Albanezen waren ontvoerd naar Albanië, vermoord en dat hun organen waren verpatst. Het Kosovaars-Albanese Kosovo Bevrijdingsleger zou eraan meegewerkt hebben.
Volgens een woordvoerder van de Servische aanklager voor oorlogsmisdaden was de lucratieve handel met de oorlog niet opgehouden. Hij vertelde dat er in 2001 veertig patiënten uit de psychiatrische inrichting in Stimlje waren verdwenen richting Albanië.
Vorige week arresteerde de Kosovaarse politie twee urologen en de manager van de privékliniek Medicus. Het drietal zou op commerciële basis nieren uit mensen hebben gehaald en hebben verkocht.
Servische beschuldigingen zijn in dit geval waarschijnlijk niet de meest betrouwbare basis om de waarheid op te baseren en het is al evenmin onduidelijk of de arrestatie van de urologen iets met de eerdere orgaanhandel te maken heeft. Maar het is toch wel merkwaardig dat de Albanese autoriteiten alle medewerking aan een onderzoek weigeren onder het mom: het is al eens onderzocht. De verantwoordelijken in Kosovo hebben het over "pure speculatie uit Belgrado".
Misschien kan Del Pontes opvolger Brammertz een klein beetje druk uitoefenen. Dat wil wel eens helpen.

opzouten?

Ik schreef al eerder over vlooienmarktjes die op verschillende plekken in de stad spontaan spontaan zijn gegroeid. Je kunt er rotzooi kopen, meer is het niet, maar het is kennelijk een welkome aanvulling van stadsbewoners die het niet al te breed hebben. Hoewel illegaal, deed de politie er tot voor kort niets aan. Gisteren was het ineens anders. Op de buvljak in de George Washingtonstraat verscheen een agent (inzetje) en die sommeerde de illegale marktkooplui op te zouten. Braaf begonnen ze hun spulletjes in te pakken en weg te dragen. Heeft het geholpen? Nee, natuurlijk niet. Vandaag waren ze er weer met z'n allen, alsof er nooit een politieman was geweest.

oproep

Ik ben niet zo van het ondertekenen van allerlei verklaringen, oproepen, manifesten en andere pogingen om de wereld te verbeteren. Maar deze keer maak ik graag een uitzondering, al was het alleen maar uit respect voor de oproeper om deze oproep te tekenen, een van mijn beste vrienden en onvermoeibaar strijder voor de mensenrechten in Macedonië, Xhabir Deralla; een van de weinigen hier op de Balkan die zich niet gek laat maken door etnische blabla en die een open oog heeft en houdt voor de gekte in allerlei groeperingen.
Naar het schijnt vieren we dit jaar de zestigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Niet dat er in die zes decennia qua mensenrechten veel is verbeterd en niet dat deze oproep veel zal veranderen, het kan in ieder geval geen kwaad om mee te doen. Bij deze dus een oproep om gevolg te geven aan Xhabirs oproep om de oproep te ondertekenen. Dat kan hier.

kerk

Goed nieuws voor iedereen die, zoals ik, wel van intriges houdt. De Servisch orthodoxe kerk (Srpska Pravoslavna Crkva) verkeert in een crisis. De baas van de kerk, patriarch Pavle, ligt al zo'n anderhalf jaar in het Militaire Ziekenhhuis in Belgrado. Niemand weet precies wat er met hem aan de hand is, behalve dan dat de jaren waarschijnlijk beginnen te tellen (hij is 94), dat hij altijd klein, iel en breekbaar is geweest en dat zijn gezondheid al jaren te wensen overlaat. Een deel van zijn kudde vreest dat Pavle zijn herderlijke plichten niet meer kan vervullen. Een ander deel hóópt dat vooral.

Formeel blijft de patriarch tot zijn dood in functie, maar daar lijkt een deel van het bisschoppencorps niet op te willen wachten. Vorige week doken er ineens berichten op dat Pavle (met groene inkt, zoals vereist) een brief had ondertekend waarin hij de Sabor van de kerk (zeg maar: de Raad van Bisschoppen) verzocht om hem van zijn plichten te ontheffen. Het vermoeden rees dat dat schrijven was geïnstigeerd door bisschop Amfilohije Radović van Montenegro (foto) en zijn collega Artemije Radosavlević van Kosovo en Metohije. Beiden willen hogerop, beiden staan bekend als onwrikbare Servische nationalisten en beiden staan te trappelen om het hoogste ambt in de Srpska Pravoslavna Crkva over te nemen. Artemije vervult al een deel van Pavles plichten.

Gematigde gelovigen zijn ervan overtuigd dat er een samenzwering gaande is. Amfilohije en Artemije hebben volgens hen óf de brief vervalst óf ze hebben Pavle langs

slinkse wegen verlijd of met dreigementen gedwongen de pijp aan Maarten te geven.

Gisteren was de Sabor bijeen in het Patriarchaat in Belgrado. Geen woord over de kwestie overigens op de site van de orthodoxe kerk. Officieel weet niemand wat de Raad heeft besloten, maar naar verluidt hebben de bisschoppen het ontslag van Pavle niet geaccepteerd. Die beslissing vormt natuurlijk een rijke voedingsbodem voor geruchten, want waarom zouden zij de arme Pavle in functie willen houden? Vertrouwen ze Amfilohije en Artemije niet, vrezen zij hun leiderschap, spelen er nog andere zaken waarvan wij gewone stervelingen geen weet hebben? Kortom, smullen geblazen.

Het probleem zal zich uiteindelijk vanzelf wel oplossen. Pavle moet wel een keer overlijden, hoewel hij al tijden bewijst een taaie rakker te zijn. Het lijkt erop dat Amfilohije en Artemije nog even geduld moeten hebben. En wat dan? Gaan ze elkaar dan de hersens inslaan over de opvolging? Er kunnen nu eenmaal geen twee patriarchen zijn. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

vaag

Iedere grote stad heeft wel van die vage buurten. Niemand weet precies wat zich er afspeelt. Ze zijn een beetje geheimzinnig, er hangt een geur van semi-legale en illegale activiteiten. Het gebied van de Donauhaven is zo'n buurt in Belgrado. Ik kom er wel eens als ik (zoals vanmiddag)mijn auto laat wassen en tegelijk boodschappen doe in de Tempo-supermarkt, die (vraag me niet waarom) vierentwintig uur per dag open is.

Er ligt daar van alles en nog wat in de open lucht opgeslagen, soms overduidelijk al jaren op dezelfde plek: hout, bakstenen autobanden, aluminium proielen, dakpannen, motoronderdelen. Er staan enorme pakhuizen, waar je vrachtwagentjes en bestelbusjes allerlei dingen ziet inladen. Kan best legaal zijn, maar ik heb mijn twijfels.

Die vrachtwagentjes zie je dan, vaak zwaar rokend, met onbekende bestemming vertrekken. Wat zal er inzitten? Legaal geïmporteerde sportschoenen, electronica, geneesmiddelen? Of drugs, wapens of andere contrabande?


Voor wie het zien wil, hebben zulke buurten van lelijkheid mooie plekjes. Oude vervallen gebouwen, een wirwar van kabels, een vergeten boom. Of, zoals hieronder een in onbruik geraakte spoorlijn.

Je begrijpt het al, ik ben dol op zulke buurten.

adrenaline

Sta ik bij de slager, krijg ik een telefoontje. Grote politieactie, fabriek, Mladić, is zo ongeveer alles wat ik hoor. Een adrenalinestoot giert door mijn aderen. Zou het echt? Ik weet wel, er is in de loop der jaren talloze maken sprake geweest van vals alarm. Toch wist ik niet hoe snel ik thuis moest komen om het te checken.

Er is inderdaad een actie van speciale politieëenheden met automatische geweren gaande in ramenfabriek Vujić Valjevo in Valjevo, zo'n honderdvijftig kilometer ten zuidwesten van Belgrado. Er zijn zelfs wat nietszeggende beelden van. De politie bevestigt op zoek te zijn naar Ratko Mladić en zijn handlangers. De huizen van de fabriekseigenaar en zijn broer worden doorzocht. Verder vooralsnog niks. Wat rest zijn de zenuwen, want een eventuele arrestatie zou groot zijn, heel groot. Toen Radovan Karadžić afgelopen juli werd opgepakt, wist ik niet wat me overkwam. Zoveel werk, zoveel stress, zo weinig rust. Het wordt weer tijd voor iets soortgelijks.

Ik ben er niet gerust op. De ministers van buitenlandse zaken van de Europese Unie zitten vandaag bij elkaar. Ik vrees dat het de zoveelste stunt van de Servische rgering is om de dames en heren gunstig te stemmen.

Het is overigens niet voor het eerst dat Valjevo en Mladić met elkaar in verband worden gebracht. Een jaar of drie geleden vertelde het toenmalige hoofd van de Servische staatsveiligheidsdienst, Goran Peterović, dat de van oorlogsmisdaden en volkerenmoord beschuldigde generaal in 2001 in die contreien was gesignaleerd.

slacht

Ik dacht dat ze het alleen op het platteland deden, maar ze doen het dus ook gewoon hierachter op de binnenplaats, hartje Belgrado: zelf slachten voor de winter. Het biggetje wordt eerst netjes schoongewassen in een teiltje en daarna zorgvuldig geschoren, terwijl het schaap in de tussentijd geduldig haar beurt afwacht. Er staat al een pan klaar voor de lever. Er komt een boel eetbaars van die beesten. Niet alleen maar vlees; alles wat geen bot is wordt opgepeuzeld of gebruikt bij de bereiding van andere maaltijden. De familie daar beneden kan er de komende winter wel tegen.

wind

De bomen in Belgrado zijn nu echt bijna kaal. Dat komt door de Košava, een harde, koude zuidoostenwind. Ik heb me laten vertellen dat die wind ergens in de Karpaten ontstaat, als er boven de Adriatische Zee een lage- en boven Zuid-Rusland een hogedrukgebied ligt. Dan waait-ie vrolijk door de Donau Vallei en krijgt als-ie daaruit komt een flinke vaart, waardoor-ie ons hier in Belgrado zowat uit ons ondergoed blaast. Het is meteen een stuk kouder.
Hard waaien doet het zowat nooit in Belgrado en als het dan een keer gebeurt, dan voelt direct de helft van de bevolking zich onwel. Serviërs kunnen niet tegen wind. Ze krijgen er hoofdpijn en ze worden er verkouden van. Aleksandra heeft hopen Strepsils gekocht, omdat ze anders het nieuws niet kan presenteren met haar zere keel. Ik moet vaak uitleggen hoe het komt dat al die Hollanders zo gezond zijn, hoewel het altijd waait in Nederland. Weet ik veel, we zullen er wel aan gewend zijn of zo, zeg ik dan.

crisis

Hoe staat het er inmiddels voor met de economie? Ik lees dat de westerse economieën in 2009 zullen krimpen en dat is slecht nieuws voor de Balkan. Hier is men immers goeddeels afhankelijk van investeringen uit datzelfde westen. Benieuwd bijvoorbeeld of de potten met geld die Fiat aan Zastava heeft toegezegd inderdaad richting Kragujevac zullen komen. Ik heb zo mijn twijfels.

Ander slecht nieuws is dat de dinar steeds meer waarde begint te verliezen. Je betaalde gisteren 85,84 dinar voor een euro, waar dat een maand of twee geleden nog maar iets van 75 dinar was. De Centrale Bank intervenieert zich suf, maar het lijkt weinig effect te hebben. Servië importeert veel meer dan het exporteert en zit dus ook wat dit betreft met de gebakken peren. En dan begint de inflatie ook nog op te lopen.

Wat dat allemaal concreet betekent, is nu nog moeilijk te zeggen. Zoals je op de plaatjes ziet, koopt men hier in Belgrado nog steeds spulletjes, men zit nog steeds op terassen. En hoewel de verkoper op het moment dat ik het plaatje maakte even niks te doen had, eten Belgradoërs ook nog steeds ijsjes.

Maar de angst zit er wel in. De economische malaise van de jaren negentig ligt nog vers in het geheugen. De bedelstaf waaraan de baka van hieronder toen is geraakt, is velen een nachtmerrie.

koffie

Laat me het eens over koffie hebben. Veel mensen hier geven de voorkeur aan een schep koffie in een speciaal steelpannetje, water erbij, op laten koken, roeren, nog een keer op laten koken en klaar. Ik vind dat over het algemeen niet te drinken. Of de kwaliteit van de koffie laat te wensen over of het is te slap of het is te sterk en je zit altijd met die laag prut die ik om onduidelijke redenen bijna altijd ten dele weet op te slobberen. En dat is niet lekker.

De Balkan zou de Balkan niet zijn als er over die koffie geen dispuut zou bestaan. De Turken hebben de koffie hier geïntroduceerd, dus heet deze koffievariant eigenlijk Turska kafa (Turkse koffie). Maar ja, de Turken waren bezetters en daar kan niks goed van komen, dus hebben we het in Servië vaak over Srpska kafa, in Bosnië over Bosanska kafa en in Macedonië over Makedonska kafa. Minder puriteinse Balkanezen hebben het over domaća kafa (binnenlandse koffie).

In veruit de meeste café's hebben ze inmiddels espressoapparaten en dat is een verademing. In Albanië weten ze daar het beste mee om te gaan. Nergens in de regio drink je zulke lekkere espresso's als in Tirana. Er bestaat dan ook een speciale band tussen Italië en Albanië. In Belgrado, Zagreb, Sarajevo, Podgorica, Priština en Skopje kun je overigens eveneens met een gerust hart om espresso vragen.

Thuis heb ik het liefst filterkoffie; niet te slap en lekker zoet. Daarmee heb ik een probleem, want filterkoffie is niet populair op de Balkan. Slechts weinig winkels verkopen het en als ze het al hebben, dan is het (in Belgrado tenminste) vaak de lokaal geproduceerde Intermezzo- (niet te drinken) of de geïmporteerde Krönung-koffie (iets minder niet te drinken). Gelukkig is er de coffeeshopketen (échte coffeeshops, dus geen hasj of marihuana) Greenet. Daar kun je kopjes koffie drinken, maar in enkele vestigingen hebben ook koffie om mee te nemen. Keus te over: Latijns-Amerikaanse bonen, Afrikaanse bonen, gemengde bonen. Als je wilt, malen ze het voor je. Ik scoor daar geregeld een kilo a 1100 dinar (een kleine dertien euro). Alleen al een genot als je thuis de zak opent en het aroma je tegemoet komt.

Ik had een haast antiek koffiezetapparaat, maar dat heeft de verhuizing niet overleefd. Dus heb ik nu een zachtblauw machien van de firma Philips. Ik zei al: filterkoffie is niet populair. De keus aan koffiezetapparaten is dan ook beperkt.

klimaat

Ik weet nog steeds niet of ik er gelukkig mee moet zijn. Negentien graden om half elf. Dat wordt vanmiddag wel weer een graadje of twee-, drieëntwintig. Fijn dat we nog steeds buiten ons krantje kunnen lezen.

Fijn ook dat er vanmiddag onder de bijna kale bomen in Skadarlia gegeten kan worden op de terrassen.

Maar het wringt. We zouden nu dikke jassen moeten dragen, de ijsmutsen en wanten zouden klaar moeten. Het is 5 november!!!

ingang

Nog één plaatje: de entree van het gebouw waar we in wonen. Ik geef toe, de glorie is wat vergaan, een lift is er niet en de loper is verdwenen, maar glorie is het toch zeker met al dat marmer, er zit een slot op de voordeur, het licht werkt en de trappen worden schoongemaakt. Op stand dus.

nog een keer

Vanaf nu weer regelmatige posts. Één keer per dag, soms meer. Eens kijken of het in het nieuwe appartement ook gaat lukken. Om een impressie te geven van waaruit al dat moois tot jullie komt een paar plaatjes uit die nieuwe woning. Nog niet alles staat op z'n plek, maar het meeste is nu wel gedaan. Ik kan straks zelfs weer even de stad in om wat boodschappen te doen. En vanaf nu geen gezeur meer over de verhuizing. Beloofd.

Mijn 'kantoor':

De keuken:

Het restant van de verhuisdozen:

De woonkamer:

De andere kamer, die nog niet helemaal is ingericht:

En de slaapkamer blijft privé.

hèhè

Ik was er al bang voor. Ze beloven je bij de internetprovider dat alles voor elkaar komt, moet je toch nog een paar dagen wachten op een verbinding in het nieuwe appartement. Weekend hè. Het werkt nu, zij het met wat horten en stoten.
Ik zit in mijn nieuwe kantoortje aan huis. Piepklein, ik schat nog geen vier vierkante meter, maar reuze knus. Ik kan nog geen plaatjes laten zien, want mijn camera is of zoek of nog ergens in een verhuisdoos, waarvan er steeds minder onuitgepakt zijn. De verhuizing zelf is probleemloos verlopen, maar ik barst nu van de pijn in m'n rug en al mijn spieren. Alles op z'n plek zetten, boekenkasten in elkaar schroeven, tafels van hot naar haar sjouwen, vieze keuken schrobben. Kortom allemaal klussen die mijn vastgeroeste lijf niet gewend is. Ik kan de trouwe bezoekers overigens mededelen dat de bewuste lamp nog potsierlijk lelijk hangt te zijn.
Nog een paar dagen en dan moet alles op z'n plek staan, liggen of hangen. Ik zie er naar uit. Kan ik ook weer eens aan het werk.
Morgen hoop ik plaatjes te kunnen laten zien.